NarCicegi
Son güncelleme:
-
Sana yaldızlı bir yazıyla veda edip, ayrılık alış verişi yapmadan, gölgemi teninden yavaşça çekip, seni derin uykuların kraliçesiyken uyandırmadan ses tellerimi koparıp gidiyorum. Zor olanı, imkânsız zannettiğimi bu kez ben yapıyorum. Bana ilk sigarayı içmememe neden olduğun yerde anılarımı sana bırakıp gözyaşlarıma aldırmadan gidiyorum. Nerdesin, ne yapıyorsun, iyimisin, değimlisin sorularını hafızamdaki Türkçemden siliyorum. Sende benim gibi sil adımı. Beni artık düşünme. Çünkü ben düşünmek istemiyorum.
Aldırışlarıma aldırmadan, yakarışlarıma yakınmadan yaşıyor olman bu bedeni her seferinde perçinleyip mevsimsiz göçlere zorladı. Ruhunun benden uzaklaşmasına,bana sarılacak bir beden bile bırakmamasına tanık olmadan gitmem lazım.
Ne İçimdeki sevginin ağır çekiminde tekrarı nede başka bir yerde açılmış bir şubesi yoktu .Beni doyumsuzca tüketmenin bedelini bitmişliğimle ödemeden, ölmeden önce senden kurtulmayı ümid ederek gidiyorum.
GİDİYORUM ÇÜNKÜ YORULDUM Beni yıpratmandan duygularımı buruşuk bir kağıtta okumandan sıkıldım. Yarattığım bu kocaman aşkı tek başıma tüketmekten bıktım. Senden ve benden biz yaratamadığım içinde ben kaybettim. Hayatında bir kez olsun bana bir iylik yap ve seni unutmam için bana yardım et. Bundan sonra gizli numaradan açılan hiçbir telefona, attığım pişmanlık dolu mesajlara, kapına isimsiz bırakılan hiçbir mektuba cevap verme. Şarkımızı, resimlerimizi, adımı sildiğin gibi sil defterinden.
Gel desemde gelme artıkBiliyorum bu gidişin dönüşü olucak.Yokluğun beni bir duman gibi savurup yollarına dökecek.Seni bir kez olsun görmek için çıldırırcasına kendimi parçalara ayırıp önüne atıcam. Bu yüzden Sabahları aynı otobüs durağından okuluna gitme. geceleri Odanın perdesini iyice kapat ve dışarı bakma.Ne tanıştığımız tarihin yıl dönümünü kutla nede 24 Ağustosta bana İYİKİ DOĞDUN de. Saçlarının sarılığını siyahlarla kapatıp sana aldığım montu da artık giyme.
Seni unutmam için bana dua et ve ne olur karşıma çıkma..
)))
-
Küskün bir şehrin karanlık yalnızlığında,
Ellerim boşlukta zar zor ilerliyorum.
Tövbelerini çoktan bozmuş bir günahkarım ben.
Suskunluğum sana.
Köpeköldürenler bile yetmiyor artık yetmiyor.
Ezberimi bozdum,
Tövbemi bozdum bittin biteli
Kendi gölgemle kavga eder, alay eder oldum.
Gittin gideli.
Düşmediğim kaldırım,
Taş atıp kırmadığım gece lambası kalmadı.
Bu şehirde şarkılar sustu.
Meydan kargalara kaldı.
Unut be unut gitsin deli gönlüm.
Kaç zemheri,kaç bahar geçti dönmeyeli?
Kaç beyaz bıraktı saçına?
Kaç kırışık kaldı ondan sana?
Unut be gönlüm!
Unut gitsin…
Mehmet Kovancı
-
Yoktun...
Hiç olmadın sen,
Varlığın tamamen şizofrenik bir evrende,
Yalnız bir adamın,
Cüzzamlı hayellerinin,
Siyah beyaz portresiydi sadece...
Acıyla vücuda getirilmiştin,
Ruhuma yokluğunla misafir edilmiş
Ve hiç olmamıştın sen aslında...
Hiç olmadığın kadar bende var olmuştun,
Zamanla kalabalıklaştın...
Sen kalabalıklaştıkça ben yalnızlaştım,
Ve yokluğuna karıştım,
Durmaksızın...
Sızdın...
Kapanmayı bilmeyen yaralarımdan,
Damarlarıma doğru,
Ve çocuksu yüreğime...
Hep sızıydın...
Çünkü yokluğun,
Acının en somut örneğiydi,
Öğretmekdikleri şu hayat bilgisi derslerinden,
Öğrenmiştim çok zaman sonra...
Çalışmadığım yerlerden çıkmıştı,
Aşkın hesapta kitapta olmayan olasılıkları,
Sınıfta bırakılmıştım,
Üstelik tek ayak üstünde bekletilmekle,
Cezalandırılmıştı bütün umutlarım..
Bütün doğrularım gidiyordu,
Terkediyordu beni,
Ortada bir yanlışım da yoktu,
Yalnızlığımdan başka.
Kırık notlar,
Konulmamış noktalar,
Ve yokluğunun ızdırabı kalıyordu
Şiirlerimin ana tema'sında...
Hiç olmamışlığın karşılıksız bir aşkın
En acımasız karşılığıydı şüphesiz...
Ve sen yoktun,
İntihara meyilli düşler kuruyordum bende,
Sonra yıkıyordum hepsini bir hayal kırıklığı darbesiyle,
Devriliyordum yokluğuna,
Devrimci oluyordum faşist sevdama,
Bir heyelan gibi çöküyordu üstüme yalnızlık,
Üzerimde hiç olmamışlığının ağır yükü kalıyordu...
Bir sen var ediyordum tertemiz düşlerden,
Tenin tebeşir beyazlığındaydı..
Gözlerinin hatrı kalmıştı bomboş fincanlarda,
Saçlarının sarısı,
Sonbahar yaprakları gibi
Kapılmıştı bir soğuk rüzgara...
Adını "rüzgarın kızı" koyuyordum,
Hiç olmamışlığının dünyasında...
Kokun,
Kokun yasemin,
Saf,
El değmemiş
VE sadece bana özeldi, tıpkı adın gibi...
Ki hiç bir şiirin anlatmaya cürret edemeyeceği kadar,
Tarifsiz,
Bir o kadar güzeldi...
Tertemiz düşlerdendi,
Bir düş kadar yalan,
Bir düşten yokluğuna düşmek kadar gerçekti..
Hiç olmadın sen,
Yokluğun
Şair yüreğimde
Emsalsiz bir sanat eseriydi...
Düşünü'yordum,
Düşlü'yordum
Düşü'yordum,
Üşü'yordum,
Ve en sonunda
Neyim var neyim yok,
Hepsini yordum,
Yoruldum,
Çok yorgundum...
Sen yoktun,
Hiç olmadın
Ve ben olmayışına aşıktım, hepsi bu...
BAYRAM Karakeçili