Peygamber'imiz və Zəkat - Peygamber'imizin kömək severliği
Rəsulullah Əfəndimiz, özünə peyğəmbərlik vəzifəsi verilmədən əvvəl də, ətrafındakılara köməkdə olan xeyriyyəçi insan idi. Həmçinin Hz. Xədicənin: "Sən, qohumu güdər, işini görə bilməyən insanların işlərini üzərinə götürərsən, yoxsula verərsən, misafirini ağırlar, fəlakətə düçar köməyinə qaçarsınız ..." şəklindəki sözləri də bunu göstərməkdədir.
Rəsulullah Əfəndimiz, peyğəmbərliyi dövründə də bu cür kömək və yaxşılıqlarını artıraraq davam etdirdi. Üzərində və ya evində pul və mal saxlamaqdan xoşlanmaz, əlinə nə keçsə möhtaclara dağıtırdı. O, verə biləcəyi nə varsa çəkinmədən verərdi. Kiminə pul verir, kimine yemək yedirər, kiminə də paltar giydirirdi. Bəzən alacağından vazgeçerdi. Daha maraqlı olanı da budur: Peyğəmbərimiz bəzən birindən bir şey götürər, pulunu ödəyir, sonra etdiyi şeyi satıcıya hədiyyə edərdi.
Məsələn Cabir bin Abdullahdan dəvəsini ona satmasını istəmiş, o da qəbul etmiş: Əfəndimiz dəvənin pulunu ödəmiş, dəvəni də Abdullaha geri vermişdi. Əfəndimiz bir dəfə əsr namazını etdirirdi. Salam verdi, sonra tələsik ilə qalxıb, camaatın çiyinlərindən atlayaraq evinə getdi. Xalq təlaşa düşdü. Əfəndimiz bir az sonra geri döndü və maraq içindəki camaata bunları söylədi: "Evdə bir miqdar qızıl və gümüş var idi, bunları xatırladım; Allaha yönəlməkdən məni saxlayar deyə qorxdum da paylanmasını əmr etdim."
Əfəndimiz heç bir zaman zəkat verəcək qədər zəngin olmamışdır. Üzərinə zəkat düşəcək qədər mal buraxmamış, ailəsinə çatacaq qədərini ayırdıqdan sonra qalanını dağıtmışdır. Öz ehtiyacı olduğu zaman belə, əlindəkini başqasına vermişdir. Səhabədən Cabirin ifadəsinə görə. "Peyğəmbərimizdən bir şey tələb edilib də" yox "dediyi əsla vaqe deyil; yəni kimsəni boş çevirmemiştir."