Güldürücü Opera
Son güncelleme:
-
güldürücü operanın başlangıcı - ciddi operalar - güldürü oplerası1619'da Landi'nin La Morte d'Orfeo (Orpheus'un ölümü) adlı eserinden sonra ciddi operaya güldürücü bölümler de girmeye başladı. Bu unsurlar Monteverdi'nin L'İncoronazione di Poppea (Poppea'nın Taç Giymesi) [1642] operasında önemli bir rol oynar. Daha sonra Venedik'te sahneye konan birçok operada güldürücü bölümler eserin özünü bozmaya başladı.
Sonraları Clemens IX adı ile papa olan Giulio Rospigliosi (1600-1669) baştan sona güldürücü opera niteliğini taşıyan ilk iki eserin librettosunu yazdı. Bunlar Virgilio Mazzocchi ile Marco Marazzoli'nin besteledikleri Chi Soffre, Speri (Acı Çeken Umut Taşır) [1639] ve Antonio Maria Abbatini (1595'e doğr.-1680) ile Marazzoli'nin besteledikleri Dal Male il Bene (Kötülükten Doğan İyilik) [1654] adlı operalardır. Bu sonuncu opera, parlando (konuşurca) recitativo'yu kullanması ve perde sonlarını toplu sahnelerle bitirmesi sayesinde daha sonra bestelenen komedilere öncülük etti.
Opera Buffa («Güldürü Operası»)
Zeno'nun ve Metastasio'nun librettoları opera buffa'nın ayrı bir tür olmasını sağladı. Önce opera seria'ların (ciddi opera) perde aralarında oynamak için hazırlanan opera buffa'ların belirgin özelliği kısa olmalarıydı. Bu ilk örnekler içinde en iyi tanınan eser, Giovanni Battista Pergolesi'nin La Serva Padrona (Hanım Olan Hizmetçi) [1733] operasıdır.
Opera buffa türüne katkıda bulunan ilk besteciler arasında şu adları saymak gerekir: Nicola Logroscino (1698-1765'ten sonra), Baldassare Galuppi (1706-1785), Pasquale Anfossi (1727-1797), Pietro Alessandro Guglielmi (1728-1804) ve Piccinni.
Güldürü tarzı, opera seria'dan duygulu, hattâ ciddi unsurlar kapmaya başlayınca, iki türü kaynaştıran şaheserler ortaya çıktı. Bunlar arasında Giovanni Paisiello'nun (1740-1816) Sevil Berberi (1782), Mozart'ın Figaro'nun Düğünü (1786) ve Domenico Cimarosa'nm (1749-1801) Gizli Evlilik (İl Matrimonio Segreto) [1792] adlı operalarını saymak gerekir.
alıntı