Haydi Namaza

Son güncelleme:
  • noimage

    NAMAZ KILAN ASKERİN MUHTEŞEM CEVABI !!!
    Bir asker, namaz kılan (en zor şartlarda bile terk etmeyen) diğer askere sordu
    -Arkadaş kaçıncı asırda yaşıyoruz Niçin kendini zahmete sokup hergün 5 defa namaz kılıyorsun.
    Namaz kılan asker, tam o sırada uzaktan görünen teğmeni gösterdi
    -Şu ...insan niçin yanından geçerken; toplanı...yor, selam veriyor ve bütün emirlerine itaat ediyorsun. ''yat'' dese yatıyor, 'kalk' dese kalkıyorsunO da senin gibi iki ayağı, iki eli ve bir başı olan bir insan değil mi'
    Diğer asker cevap verdi

    -'Evet! O da benim gibi bir insan ama rütbesi var, omuzun da yıldızı var'.
    Namaz kılan askerin cevabı müthişti
    -Ey arkadaş! Sen omuzun da bir tane yıldızı var diye senin gibi bir insana itaat ediyorsun da!!! ben, yerdeki kumlar adedince yıldızları olan ve hepsini tespih tanesi gibi kudret eliyle çeviren bir zata niçin itaat etmeyeyim Niçin namaz kılıp emrini yerine getirmeyeyim .


0 0 0
  • Bir Profesörün İlk Namazı





    Amerika'nın muhtelif üniversitelerinde görev yapan matematik Prof. Jeffrey Lang İslam'a giriş hikâyesini yazmış olduğu 'Melekler soruncaya kadar' (Even Angels Ask: A Journey to Islam in America) isimli eserinde derin felsefi düşüncelerle ruhani duygular arasında ilk namazını şöyle dile getiriyor:






    noimage



    "Müslüman olduğum gün cami imamı, bana namazın kılınışını açıklayan bir kitap verdi. Ancak Müslüman talebelerin buna endişelerini gördüm, bana: "Acele etme, rahat ol, zamanla yavaş yavaş yaparsın" dediler. Ben de kendi kendime, namaz bu kadar zor mu? Dedim ve talebeleri duymazlıktan gelerek, hemen vaktinde beş vakit namaz kılmaya karar verdim. O gece, loş ve küçük odama çekilerek kitaptan abdest ve namaz hareketleri eksersizlerini yaptım, namazda okunacak bazı surelerin Arapça okunuşlarıyla İngilizce anlamlarını ezberlemeye çalıştım. Bu çalışmalar saatlerce devam etti.

    İlk namaz denemesi için kendime güven gelince yatsı namazını kılmaya karar verdim. Vakit gece yarısıydı, kitabı alıp banyoya girdim, kitabı açarak, mutfaktaki ilk yemek denemesi yapan aşçı gibi kitaptaki talimatları dikkat ve incelikle bir bir uyguladım.

    Abdest bitince odanın ortasında durup, kapı ve pencerelerin kilitli ve kapalı olmasından emin olduktan sonra kıble olarak bildiğim tarafa yöneldim, derin bir nefes aldım ve elimi kaldırarak alçak bir sesle Allahu Ekber dedim. Kimsenin
    beni işitmemesini ve görmemesini umuyordum, yavaş yavaş Fatiha suresi ile kısa bir sureyi Arapça olarak okudum. Öyle zan ediyorum ki herhangi bir Arap beni dinlemiş olsaydı benim okumamdan bir şey anlamayacaktı.

    İkinci bir tekbir alarak Rükua gittim, rükuda biraz tedirginlik hissettim, çünkü hayatımda hiç kimseye eğilmemiştim. Odada yalnız olduğumu hatırlayınca sevindim. Subhane Rabbiyel azim dediğimde kalbimin hızla çarptığını hissettim. Tekrar tekbir getirerek doğruldum ve artık secdeye varma zamanı gelmişti. Secdeye varmak üzere ellerimi ve dizlerimi yere koyunca dona kaldım, secdeye gidemiyordum, efendisinin önünde başını yere koyan köle gibi yüzümü, burnumu yere koyup kendimi zillet sandığım bir duruma düşüremiyordum, üstelik bacaklarım da katlanamıyordu, utandım gülünç duruma düştüm zannettim.

    Bu durumda beni gören, arkadaş ve tanıdıklarımın önünde acınacak ve alay edilecek halimi düşündüm, arkadaşlarımın kahkahalarını duyar gibi oluyordum. 'San Francisco'da Araplar çarptı bu hale düştü' gibi sözler sarf edeceklerini tahayyül ederek zavallı duruma düştüğümü hissettim. Bir müddet tereddüt ettikten sonra derin bir nefes aldım başımı seccadeye koydum, zihnimdeki bütün düşünceleri attım, dikkatimi dağıtacak düşüncelere yer vermeden ikinci secdeye de vardım. Bu esnada kendi kendime "Daha önümde üç tur daha var"
    diye düşündüm ve kararlıydım: Neye mal olursa olsun bu namazı tamamlayacağım. Kalan rekâtlarda işler gittikçe daha da kolaylaşıyordu.
    Son secdede tam bir sükûnet hissettim. Nihayet teşehhütten sonra selam verdim.

    Selamdan sonra bulunduğum yerde olduğum gibi kaldım, geriye dönüp nefsimle giriştiğim savaşı aklımdan geçirdim, bir savaştan çıktığımı hissettim sonra başımı önüme eğerek mahcup bir şekilde "Allah'ım geri zekâlılığımdan ve tekebbürümden dolayı beni bağışla, uzak bir yerden geldim ve daha önümde kat edilecek uzun bir yol var" diye dua ettim.

    Bu esnada daha önce hiç yaşamadığım bir şeyi hissettim. Bunu kelimelerle ifade etmek mümkün değil. Vücudumu, kalbimin bir noktasından çıktığını hissettiğim ve anlatmaktan aciz kaldığım bir dalga kapladı, soğuk gibiydi, ilk etapta irkildim, vücuduma olan etkisinden ziyade garip bir şekilde duygularımı etkiledi ve görünür bir rahmetin varlığını hissettim. Bu rahmet sonra içime nüfuz ederek içimde kaynamaya başladı.

    Sonra sebebini bilmeden ağlamaya başladım, ağlamam artıp gözyaşlarım aktıkça, rahmet ve lütuftan harika bir gücün beni kucakladığını hissettim. Günahkâr olmama rağmen, günahlarımdan veya utanç ve sevinçten dolayı ağlamıyordum. Sanki büyük bir set açılmış ve içimdeki korku ve keder sel olup gidiyor. Bu satırları yazarken kendi kendime diyordum: "Allah'ın rahmet ve mağfireti, sadece günahları affetmiyor, o aynı zamanda bir şifa ve bir sekinedir". Uzun bir süre başım eğik bir şekilde öylece diz üstü kaldım.

    Ağlamam durunca, yaşadığım deneyin akıl ile izah etmenin mümkün olmadığını anladım, Bu esnada idrak ettiğim en önemli husus ise, benim Allah'a ve namaza şiddetle muhtaç olduğum gerçeği oldu. Yerimden kalkmadan önce de şu duayı yaptım: "Allah'ım bir daha küfre girmeye cüret edersem beni, o küfre girmeden önce öldür ve bu hayattan kurtar, hata ve eksiksiz yaşamanın çok zor olduğunu biliyorum, ancak şunu yakinen biliyorum ki, bir tek gün dahi olsa sensiz yaşamak senin varlığını inkar etmem mümkün değildir".

    Prof. Jeffrey Lang
0 0 0
  • Dağ başında namaz kılan Askerlerimiz
    noimage



    Tık rekoru kıran kare
    Dağ başında namaz kılan askerlerin fotoğrafı, ilginç yorumları da beraberinde getirdi
    Cemaat halinde namaz kılan bir grup askerimizin fotoğrafı internet dünyasının yeni gündemi oldu. Sosyal paylaşım sitesi twitter'da yayılan karede, 48 asker düz bir damın üstünde, 5 saf halinde cemaat yaparak namaz kılarken görüntülendi.

    Sanal alemi karıştıran fotoğraf "Mehmetçiklerimiz dağ başında namaz kılarken" diyerek sunuldu.


    Görüntü, "Askerimiz ibadetlerini her ortamda yapabilmeli ama bir bölük askerin açık hedef gibi, dışarıda namaz kılması ne kadar doğru" yorumlarını da beraberinde getirdi.
    Çok paylaşılan bu fotoğrafın nerede ve ne zaman çekildiği ise belli değil. Kamufulajlarının üst kısmını ve botlarını çıkarmış halde, bir yapının düz çatısına serilen kilimler üzerinde namaza duran askerlerin görüntüsü için sosyal paylaşım sitelerinde;
    'En çok özlenen tablo', 'işte Türk askeri', 'Allah ordumuzu muzaffer kılsın' gibi yorumlar göze çarpıyor
0 0 0
  • Ordu,
    "Milletin Özgürlük ve Bağımsızlığını" Korumaya Mecburdur!..
    Mustafa Nevruz SINACI
    İstiklâl Savaşında Mustafa Kemal (Atatürk)'ün, 31 Temmuz 1920 tarihinde, Subaylara hitaben Afyonkarahisar Kolordu Dairesi'nde yaptığı konuşma:
    "Efendiler! İngilizler ve müttefikleri, milletimizin bağımsızlığını imhaya karar vermiştir. Milletler bağımsızlıklarını hiç kimsenin lütuf ve atıfetine borçlu değildir. Hiç kimse kimseye, hiçbir millet diğer millete, hürriyet ve bağımsızlık veremez. Milletlerin tabiatında yaratılıştan mevcut olan bu hak kuvvede, mücadele ile mahfuz tutulur. Kuvveti olmayan ve mücadele edemeyen bir millet, mahkûm ve esirdir. Böyle milletin bağımsızlığı gasp olunur.
    Dünyada hayat için, insanca yaşamak için bağımsızlık lâzımdır. Bağımsızlık ve kuvvet sahibi olmak için mevcudiyetini ispat icap eder. Kuvvet ordudur. Ordunun hayat ve saadet kaynağı, bağımsızlığı takdir eden milletin, kuvvetin lüzumuna olan vicdanı ve imanıdır.
    İngilizler, milletimizi bağımsızlıktan mahrum etmek için, pek tabii olarak evvela onu ordudan mahrum etmek çarelerine giriştiler. Mütareke şartlarının tatbikatı ile silahlarımızı, cephanelerimizi, bütün müdafaa vasıtalarımızı elimizden almaya çalıştılar. Sonra kumandan ve subaylarımıza tecavüz ve taarruza başladılar. Askerlik izzeti nefsini yok etmeye gayret ettiler. Ordumuzu tamamen lağvederek, milleti, bağımsızlığını muhafaza için muhtaç olduğu kudret noktasından mahrum etmeye teşebbüs ettiler. Bir taraftan da müdafaasız-ordusuz bıraktıklarını zannettikleri milletin izzetinefsine, her türlü haklarına ve mukaddesatına taarruzla; milleti alçaklığa, boyun eğmeye alıştırmak planını takip ettiler ve ediyorlar. noimage
    Her halde ordu, düşmanlarımızın birinci taarruz hedefi oldu. Orduyu imha etmek için mutlaka subayları mahvetmek, aşağılamak lazımdır. Buna da teşebbüs ettiler. Bundan sonra milleti koyun sürüsü gibi boğazlamakta, engeller ve müşkülat kalmaz. Bu hakikat karşısında, içinde bulunduğumuz vaziyete göre subaylar heyetine düşen vazifenin mahiyeti, ehemmiyeti ve kıymeti kendiliğinden meydana çıkar. Milletimiz hür ve bağımsız yaşamak lüzumuna tam bir iman ile kani olmuş; buna kati azim ile iman etmiş ve karar vermiştir. Bazen şurada, burada üzüntü verici karaktersizliklerin görülmüş olması, hiçbir vakit milletimizin genel kanaatine, hakiki imanına sekte vurmamıştır, vuramayacaktır. Dolayısıyla kuvvet, ordunun mevcudiyeti, vücudu için lazımdır. Bunun için kaynak milletin imanıdır, vicdanıdır, mevcuttur. Ordu, ancak subaylar heyeti sayesinde vücut bulur. Malum bir askeri hakikat, felsefi hakikattir; "ordunun ruhu subaylardadır."
    "O halde subaylarımız, düşmanlarımız tarafından yıkılmak istenilen ordumuzu imar, tekrar inşa ve tamir edecek, canlandıracak ve milletimizin bağımsızlığını muhafaza edecektir. Zira Millet bağımsızlığını Ordu'dan ister ve bekler; Elbette ki millet, her ahval ve şeraitte" bağımsızlığının muhafazasından ibaret olan hayati gayesinin teminini ordudan, ordunun ruhunu teşkil eden subaylardan ister ve bekler. İşte subayların yüce olan vazifesi budur.
    "Allah göstermesin milletin bağımsızlığı ihlal edilirse bunun vebali subaylara ait olacaktır." Subaylar, izah ettiğim yüce, mukaddes ve bütün açılardan üzerlerine düşen vazife itibariyle, bütün mevcudiyetleri, dikkat ve ferasetle, giriştiğimiz Bağımsızlık mücadelesinde birinci derecede faal ve fedakâr olmak mecburiyetindedirler.
    Zira özgürlük ve bağımsızlık ordu tarafından korunur. Şahsi ve özel hayatları itibariyle de subaylar, fedakârlar sınıfının en önünde bulunmak mecburiyetindedirler. Çünkü düşman herkesten evvel onları öldürür. Onları aşağılar ve hor görür. Hayatında bir an bile olsa subaylık yapmış, subaylık izzetinefsini, şerefini duymuş, ölümü küçümsemiş bir insan hayatta iken, düşmanın tasarladığı ve reva gördüğü bu muamelelere katlanamaz. Yaşamak için mutlak bir çaresi ve ulvi bir gayesi vardır: Namus ve şerefini korumak! Halbuki düşmanın amacı, o namus ve şerefi ayaklar altına atmaktır. Dolayısıyla subay için, 'ya istiklal ya ölüm' vardır.
    Fakat ölmeyeceğiz. Bağımsızlığımızı muhafaza ederek yaşayacak ve milletimizi daima bağımsız görmekle bahtiyar olacağız!' Mustafa Kemal (ATATÜRK) 'açılım'ı yarın.
0 0 0
  • Kıl Beni Ey Namaz
    Çöllerden Topla Hücrelerimi
    Rahmetinin Vahasında Ağırla Bu Yitik Kalbi
    Kıl beni ey namazSecdede Ruhumu Yeniden Fısılda Bana
    Şahdamarı Yakınlığından Emzir Bu Puslu Bedeni
0 0 0
  • Peygamber teravih namazını yasakladı mı?

    8/8 2011 03:54 am

    noimageRamazan`ın geldiğini oruçların açıldığı iftarla birlikte en çok hissettiren şey müslümanların gece yatsı namazının ardından cemaatle kıldığı teravih namazıdır. Prof. Dr. Yaşar Nuri Öztürk, "İslam`da teravih diye bir namaz yok. Peygamberimizin bizzat yasakladığı bir şeydir, peygamberimizden sonra bu namazı koydular. Evinde sevap için namaz kılmanın önü açıktır, istediğin kadar kıl fakat teravihi asla camiye sokamazsın, peygamberimiz yasaklamıştır. Çünkü orası riyakârlığa kapalı bir mekan olmalıdır. 20 rekat namaz ne demek, günün bütün namazları 20 rekatı bulmuyor. Peygamberimiz dört rekat, bazen sekiz rekat ama hep evde kılmıştır" dedi ve bin yıllık tartışmayı tekrar ateşledi.

    "Peygamberimiz hiç teravih kılmadı"

    Prof. Dr. Abdülaziz Bayındır geçen yıl katıldığı bir TV programında, "Teravih namazı Hz Ömer`den sonra konulmuş. Peygamber efendimizin teravih kıldığı yok. Peygamberimiz hiç kılmamış. Peygamberimiz senenin her günü gece 11 rekat teheccüd namazı kılar. Ama senenin her günü kılardı. Ramazan`da farklı bir namaz kılmış değil" demişti.

    "Peygamber teravihi yasaklamadı"

    Prof. Dr. Süleyman Ateş (Eski Diyanet İşleri Başkanı)

    "Teravih namazını peygamberimiz Teravih adı altında kılmadı. Her zaman evinde namaz kılan Hz. Muhammed, Ramazan`ın ilk 3 günü gelip camide namaz kıldı. Ancak kimseye namaz kıldırmadı ve kendi kendine kıldı. Diğer Müslümanlar da zamanla cemaatle değil gelip ayrı ayrı namaz kılmaya başladılar ve cami çok kalabalıklaştı. Bunun üzerine Hz. Muhammed bu kalabalığın kıldığı namazın zamanla farz olabileceğini ifade edip herkesin evinde kılmasını söyledi. Ancak Peygamberimiz Teravih namazını yasaklamamıştır."

    "Hz. Ömer döneminde başladı"

    Prof. Dr. Saim Yeprem (Türkiye Diyanet Vakfı Yayın Kurulu Başkanı)

    "Peygamberimiz Ramazan`da bir iki kez 8 rekat fazladan namaz kılmıştır. Bu namaza oluşan büyük rağbet sonucunda bu namazı bırakmıştır. Kendisine soranlara bu nafile namazının farz olmasından endişelendiğini ifade etmiş. Ancak kimseye gidin evinizde kılın dememiştir. Hz. Ömer`in halifelik döneminde Kuran`ı ezbere bilenlerin önüne geçmek, Hz. Muhammed`in kıldığı bu namazın ihya edilmesine, 20 rekat üzerinden kılınması ve cemaatin okunacak sureleri ezberlemesine karar verildi. Teravih namazı vardır ancak Hz. Muhammed camide kılınmasını tasvip etmemiştir."




0 0 0
  • noimage
0 0 0
  • Her namaz;
    Bir yenilenme hareketidir.
    Bir dostluk simgesidir.
    Samimiyetin bir göstergesidir.
    Rabb'le irtibata geçişin en hassas ve en ciddi noktasıdır.
    O'nunla yapılan ve asla aksaklık göstermeyen en uzun boylu randevudur


    Hesap günü ilk sualin namaz'dan sorulacağı malumumuzdur.
    Şu halde her zaman için öncelememiz/öncelik vermemiz gereken vakıa namaz'dır.
    Nasıl ki sosyal hayat kurallarından birisi de önemli işleri öne almak ve titizlikle olması gerekeni yapmaksa;
    Namaz da bu kabildendir hatta daha önemlidir.

    noimage
    Namazımızla varız ve namazımızla anlam bulacağız.
    Kalp de dahil bütün vücut azalarımızın itaate durduğu Rabbani bir tavırdır namaz.
    İnsanların 'a olan İslam'a olan
    Samimiyetlerini, bağlılıklarını öğrenmek ya da ölçmek istiyorsanız;
    Size en sağlıklı istatikî bilgiyi namazları verecektir.
    Eğer bir müslümanın namazı uzunsa ,ona güvenebilirsiniz;
    Onunla dost olabilirsiniz.
    Rüku ve secdede fazla duranlara dikkat edin.


    Çünkü;
    Onlar, Rablerinden ayrılmak istemeyenlerdir.
    Onlar, ibadetin, itaatin ulvi tadına erebilenlerdir.
    Onlar, Rablerini gerçek manada sevebilenlerdir.
    Onlar, "elestü birabbikum"a dikkat kesilenlerdir.
    Onlar, namazla dirilişin, namazla direnişin sembol şahsiyetleridir.


    Hayatımızı çepeçevre kuşatan pisliklerden ve çirkinliklerden arınmamız için namazın hakkını vermemiz gerekiyor.


    Eğilerek yükselmenin adıdır, namaz.
    Günde beş kez, zamanı temizlemenin tadıdır, namaz.
    Sözün değil, özün ispat mekanıdır, namaz.
    Kulluğun en şerefli ve en değerli çizgisidir, namaz.


    Namazı hakkıyla ikame edip, hayatı bu nurlu ibadetle şekillendirip,
    İslam'ı yüreklerine hakim kılabilenler safında olmak temennisiyle
0 0 0

  • 1 Ocak 2010 Cuma
    Namaz insanı kılar" Kıl beni ey namaz.

    Zaman puslu bir nehir gibi akıyor içinden. Kıyılarını bilmiyorsun. Nerede başladığını bilmiyorsun. Nerede bittiğini bilmiyorsun. Hangi yöne aktığını bilmiyorsun nehrin. Sadece akıyor, sadece akıyor. Çağıltısını duyuyorsun sadece. Yatağına kırgın gibi; bazen taşıyor, bazen duruluyor, bazen çekiliyor. Kimse kenarında kalmıyor bu nehrin; seni de içine çekiyor, sevdiklerini göğsüne alıyor, sevdalarını sürükleyip uzak denizlere döküyor.

    İçine kıvrılıyor gibi zaman. Göğsüne sokulup aşklarına dokunuyor, acılarını dokuyor. Aklında hesapları yarım bırakıyor, kalbinde yaralar açıyor, tenini dağlıyor. Hüsran içinde hüsran büyütüyor. Hayâl köprülerinin altından geçiyor. Taştan hatıralarını okşuyor. Kıvrım kıvrım içinden akıyor. Sana dokunuyor zaman. Seninle tükeniyor.

    İçinde kıvranıyor zaman. Seninle tükeniyor. Yağmur sularına hasret kumlar gibi kuruyor, eriyor. Bozuk saatlere aldanıyor. Şarkı sözlerine dolanıyor. Hülyâların göğsüne kanıyor. Yalancı şafaklarla oyalanıyor. Akşamları göllerde dinleniyor. Öğle vakitleri koşturuyor. Şehirlerin telaşında eriyor. Anlamsız duvarlara gölge olup sokuluyor. Düşen yaprakla sırdaş olup dertleniyor. İçinde ağlıyor zaman. İçinde kıvranıyor.

    İşte sabah. Lâl dudaklı bir sevgili zaman. Alnından öpüyor her şafak. Gözlerini açtığın yerde buluyorsun kendini. İşte bir kez daha varsın. Var edilmişsin. Uykunun çatlaklarından sızıyor gibi nehir. Elinden tutuyor; taze bir güne yolcu ediyor seni Sevgili. Kendini unuttuğun yerde yeniden hatırlanıyorsun. Kendini unutturduğun demde yeniden insan oluyorsun. Uyanıyorsun. Uyanıyorsun. Göz kapaklarını açmaktan fazlasını yapıyorsun.

    Anla ki sen kendine ait değilsin. Bir göz kapağının ardında yitebilirsin. Gecenin koynunda sevdiklerinden kopabilirsin. Zaman nehri ayırabilir teni tenden, canı bedenden. Pek zayıfsın. Pek kolay inciniyorsun. Seni yaralayan ne çok şey var. Kanadı kırık kuşlar önce senin kanadını kırıyor. Hüznün için bin bir bahane var. Uçurumlar önce seni yutuyor; hep dağların ardına savruluyorsun. Kerem seni arıyor, aslı sana özeniyor. Leylâ çölde seni arıyor; Mecnûn sana ağlıyor. Zaman seni senden alıyor. Sürekli uçurumlar açıyor göğsüne. Yangınlar sunuyor göğsüne. Dağlar dağlardan uzaklaşıyor. Kalplerden kalplere çöller büyüyor.

    Elin bir şeye yetişmiyor; parmaklarının arasından dökülüyor an. Ömrün sevdalarına yetmiyor; batan şeyleri sevmiyorsun, sevemiyorsun. Sabrın kıl kadar; günü akşam edemiyor, akşamı sabaha yetiştirmiyor.

    Vakit sabah. Gün seni bekliyor. Yüklerin ağırlaşacak. Belin bükülecek. Dünya seni çağırıyor. Ömrün azalacak. Zaman tenini yoklayacak. Ruhun sıkılacak. Şimdi, şu halde, elini eline veren, güneşi sana gönderen, yağmurları alnına değdiren sonsuz kudret sahibine hâlini arz etmeyecek misin? Şimdi şu halde, en ince dertlerini bilen, belli belirsiz fısıltılarını işiten, içinin de içini bilen sonsuz rahmet sahibinin huzuruna varıp içini dökmeyecek misin?

    Bak seni bekliyor sevgilin. Yangınını ona sunsan, bütün yangınlar söner, ayrılıklara yol bulunur. Gözlerini ona aç, bir de onunla yan. Alnına serinliğini dokundur. Yaralarını onun yanında kanat. Onunla ağla. Ağla ki göz yaşlarına tek tanık olsun. Sevdalarını onun başucuna topla. Aşklarını çoğalt alnında. Ağla.

    Kanayan kalbinden sızılar vursun yüzüne. Ellerin sevgilinin yüzüne koşsun. Dağ dağa kavuşsun. Çöller çöllerde kurusun. Yüzler yüzlere baksın. Sular sularda boğulsun. Yüzün sevdiğinin yüzünde kalsın. Ağla. Ağla ki zaman sana kalsın. Zaman içinde kıvrım kıvrım yol olsun. Sonsuzluğa uzansın. Ağla..

    Sevgiline koş. Gecenin örtüsü dağılsın. Şafağın saçları çözülsün. Gönlünü rüzgâr alsın. Bütün küsmeler küsüşsün, yalnız kalsın. Kavga kavgaya tutuşsun; kalbinden vurulsun. Hüzün hüzne bölünsün; azalsın, sıfırlansın. Ağla. Ağla ki gurbet gurbeti gurbete göndersin. Ağla ki gözünün yaşı ırmağa karışsın.

    İşte sabah. Zamanın nehri göğsüne sokuluyor. Anlamını sende arıyor. Yüzünü yüzünün ayinesinde seyrediyor. Alnına Rabbin ışıklar dokunduruyor. İşte seccaden. Alnını öpmeye geliyor. Secdeler seni uçurumlardan uçuruyor, Sevgili'nin diyarına taşıyor.

    Lâl dudaklı bir sevgili yolunu gözlüyor. Zaman seni sensiz kılıyor. Namaz seni sen kılıyor. Namaz insanı insan kılıyor. "Namaz insanı kılıyor."
    'kıl beni ey namaz...'

    Kıl beni ey namaz

    Çöllerden topla hücrelerimi

    Rahmetinin serinliğinde yıka kalbimi

    Kıl beni ey namaz

    Ruhumu secdede yeniden fısılda bana.

    Şah damarı yakınlığından emzir yetimliklerimi.

    Kıl beni ey namaz

    Dağlar küçülsün, denizler taşsın, dağılsın kalabalıklar.

    Rükû rükû doğrult eğriliklerimi.

    Kıl beni ey namaz

    İkiye bölünsün kalbim kıblenin şakağında.

    Sevgilinin işaret parmağı değsin göğsüme.

    Kıl beni ey namaz

    Topla sevdalarımı kırık aynaların çatlaklarından.

    Ömrüme ilikle seviçlerimi, firûze düşler düşür alnımın şafağına.

    Kıl beni ey namaz

    Tenim İbrahim gibi ateşe düşmüşken

    Gül kokulu serinlikler değdir yüreğime

    Kıl beni ey namaz

    Günahın, isyanın, nisyanın kuytusunda büyüttüğüm pişmanlıklarımın yüzünü kaldır yerden.

    Al karanlıklarımı, al karalıklarımı gözbebeklerinde yıka.

    Kıl beni ey namaz.

    İnsan kıl beni.

    Doğru kıl.

    Duru kıl

    Diri kıl beni.

    İnsan kıl bu bedeni.

    Senâi Demirci
0 0 0
  • noimage
0 0 0