Sudan Məzarlar - 1

Son güncelleme:
  • maraqlı hekayeler - heyati hekayeler - Sudan Mezarlar hekayesin oxu

    [HR][/HR][HR][/HR]

    Bəzi hekayələr paramparçadır. Bir dəfədə izah edilməməsi, sırf bundandır.

    Yaxınlaşdı adam yavaşca, palıd ağacının kölgəsinə. Ağac, bütün heybətiylə dayanırdı qarşısında. Görmədi onu adam, görəsi yox idi bu gün heç bir şeyi. Toxundu buz kimi daşa, axdı gözlərindən içi. İçi, keçmişinə tökülür kimi idi. Halbuki nə çox şeyini, olmayan bir gələcək üçün yandırıb getmişdi...

    Dərin bir iç çəkdi, sanki yerə tökülən ağrılarını yığırdı ürəyi. Bu mümkün idimi, var idimi bunu etmənin bir yolu, üsulu? Keçən zamana ehtirasla baxdı, baxışları doğru hədəfi tutdura bilmədi. Elə ya, zaman idi bu; sürətlə keçirdi baxışlarından. Onu tutmaq nə mümkünidi! Ən çox, o keçirdi həyat parkurundan.

    "Su Bəbir.
    17 yaşında, atasının yanına getmək üçün çıxdı yola. Və dönmədi bir daha.
    Ruhuna Fatihə."

    Gözlərindən canı axarkən, toxundu buz kimi daşa. İzmir, onu təsəlli edə bilər idimi görəsən? Doğru, təsəlli edilməyi layiq olmuş idimi? Düşündü. Köhnə hüzur/dincliyi keçdi qarşısından, baxdı yalnız. Dayan deyə bilmədi gedənlərə.

    Başını digər məzara çevirdi. Tükləri tikan tikan olur, hər bir tikan ruhuna batırdı. Gözyaşları axmır, sanki çağlayırdı. Soyuq bir daşla daha göz gözə gəldi. İçindəki bıçaq daha bir batdı ürəyinə. Qan itirirdi nəfəsi hər bıçaq zərbəsində. Gözlərindən axırdı qanı və qan tuturdu 50 illik həyatını.

    "Su Bəbir.
    Əvvəl atası, sonra da anası tərk etdi 17 yaşında. Nəfəs almaq üçün səbəbi, qalmamışdı həyatda.
    Ruhuna Fatihə."

    Əyildi torpağa, sıx idi onu ovuclarında. Parçalarcasına sıxırdı, əllərini parçalarcasına... Diz çökdü olduğu yerdə, çiyinləri düşdü yanına. Sinə qəfəsindən daşan, qanamalı bir ürək idi indi. İçində zəlzələlər olur kimi idi. Ağladı, səssizcə və dərindən. Qışqıra qışqıra Ağlarsa, rahatlayacaqdı bütündən.

    Rahatlamağa haqqı yox idi ki onun. Layiq olduğu idi bu və daha da ağır idi ölümdən.

    İki məzar daşı arasında və cəhənnəmdən arda qalanlarıyla boğuşdu saatlarla adam. Bu necə bir yüksə, heç cür həll edə bilmirdi zaman.

    "Ata, haydı gedək artıq. Sabah yenə gəlirik."

    Gənc bir adam, əlini uzatmış dayanırdı qarşısında. Adam yaşayarkən ölmüşdü və sanki basdırılmışdı o iki məzar arasına. Qaldırdı başını yavaşca. Yüzündəki sel canını sökür kimi idi. Canı ağızından gəlir, gözlərindən axır, içində parçalanırdı. Susdu.



    Gənc adam ona doğru əyilərkən, bir tərəfdən də atasının üstünü təmizləyirdi.

    "İndi gedək, sabah söz, yenidən gələcəyik."

    "Gəlsək də tapa bilməyəcəyə(i)m onu əsla."

    "Tapacağıq ata, əlimdən gələni edirəm inan."

    "Sən istədiyini et oğulum, dəyişməyəcək. Hansı mənim Suyum əsla bilməyəcəyəm. Ananla birlikdə getdi bu gerçək, mənə ən böyük ağrını buraxıb getdi. Haqlı idi... Mən bunların hamısını haqq edirəm. Burax məni, burax da burada ölüm!"

    "Şşş, sakitləş ata. İndi gedirik və söz verirəm, bacımın məzarını tapacağıq."

    Belə dedi Egey, atasına gerçəyi qəbul etdirməsi lazım olduğu halda... O da bilirdi, bacısı iki məzar daşı arasında gizli qalmış, hüznlü bir sirr idi bundan belə. Kimsənin gücü çatmayacaqdı bu sirri həll etməyə.

    Özünün belə...

    Orqan nəqli kimi idi ağrının nəqli.

    Egey, əlinə aldığı bal rəngi məktubu açdı. Bu zərf daha əvvəl gözünə ilişməmiş ola bilməzdi. Yaxud, atasının dərdinə düşdüyü zamandan bəri baxır amma görmür idimi? Bəlkə də görmək istəməmişdi, artıq atası idi varı yoxu. Nə sağına tənəffüs edilə diqqət yetirirdi, nə də köhnəsi kimi gülümsəyirdi. Atasına mənəvi vermək üçün geyindiyi saxta gülümsəmə maskalarını, gecə yatağa yatmadan dərhal əvvəl çıxarırdı. Atası yuxuya gedirdi, Egey hüznə...

    Beləsi yaman ziddiyyətlər sığırdı çoxu gecəyə.

    Əlindəki zərfi araşdırdı əvvəl. Sonra gözlədi. Boş boş baxırdı əlindəkinə. Açmalı idimi bunu həqiqətən? Ya içindəkiləri qaldıra bilməzsə, ya həqiqətən ağır bir yükün altında qalsa? Sanki cəhənnəmi tuturdu ovuclarında. Ani bir qərar verməsi lazım idi, düşünərək çata bilməyəcəkdi gerçəyin hüzur/dincliyinə.

    Kənarları saralmış bal rəngi zərfi açdı, qorxularını da alıb yanına.

    "Darıxdım...

    Bir neçə adamı seçdim əvvəl, onları daha br' darıxdım. İçində sən də var idin. Səni, burada qalsam da darıxacaqmışım məgər, eləsi silinmisən ruhən. Üzərindəki buğ artmış daha da, az qala heç gülümsəmədin sanacağam qarşıdan baxdığımda. Əminim, gülümsədin.

    Gülümsəməli idin.

    Çox darıxdım sənin üçün...

    Boğazda edə bilmədiyimiz rakı-balıq kefini və varlığını bilməyi...

    Öldüyü üçün üzr istəyər mi insan?

    Diləməli...

    Çünki əslində, mən seçmədim getməyi."

    İmzasız, adsız, sirr dolu sözlərin kimin əlindən çıxmış ola biləcəyini həll etməyə çalışırdı gənc adam. Biri bu məktubu, ölmədən dərhal əvvəl yazmış olmalı idi. Yazıya baxdı, gözləri buğlandı. Az qala, ürəyini gəmirən qapqara bir tüstüdə boğulacaqdı. Hərflərin tələsiyinə ilişdi. Bir yerə yetişmək istəmişdi anası, tələsiyi vardı. Yazısından bunu anlamaq çətin olmamışdı.

    Anası...

    Bu məktub, anasının ölmədən dərhal əvvəl yazdığı son yadigar idi.

    Egeyə buraxdığı son yadigar... Egeyi buraxdığı gündən qalan...

    Halbuki anası getmədən əvvəl heç bir şey buraxmamışdı Egeyə. Bu məktub belə, ehtimalla atasına yazılmışdı. İçində Egeyin adı keçmir, uşaqlarından bəhs etmirdi. Anası, ölmədən dərhal əvvəl atasını düşünmüş olmalı idi.

    Onsuz da bir az olsun uşaqlarını düşünsə, bir dəfə olsun ardına baxmaz idimi?

    Ardına baxsa, qalmaz idimi?

    "Qalardı..." deyə pıçıldadı içindən. Öz-özünə danışmağa başladığı gündən bəri, anasının bu başına buyruq gedişinə alışmışdı. Lakin bu məktub bağlanmış bütün yaralarını yenidən qanadmış idi. Üstəlik, içində ona dair tək söz yox idi. Həm aldanırdı, həm yox olurdu.

    "Çünki əslində mən seçmədim getməyi."

    Kim seçdi? Getmək bir seçki deyil idimi? O yolda getməyi seçməsəydi, indi yanında olardı bəlkə. Seçkisini özü etmişdi anası. Atasını, iki məzarın ortasında, yaşayarkən öldürən bir həyata məhkum etmişdi. Egeyi isə silik bir həyatın qollarına əmanət etmişdi. Əmanətən yaşayırdı Egey. Buna baxmayaraq özbaşına getməyi düşünmürdü belə. Atası, hər gün getdiyi qəbiristanlığın qapısında yalvarırdı ölmək üçün. Yenə də bir seçki etmirdi həyata dair. Zəruri yaşayanlardan idi. Zorla yaşayanlardan...

    [HR][/HR][HR][/HR]


    ardı var
0 0 0