maraqlı hekayeler - heyati hekayeler - Sudan Mezarlar hekayesin oxu
[HR][/HR][HR][/HR]
"Sən daha yatmadınmı?"
"Bu qədər il yatdığıma say."
Sevda, ərinin verdiyi cavabların qəribəliyinə alışmışdı artıq. Sorğulamadı. Yatağa uzandı.
"Keç oldu, bu il də yatmağa çalışmalısan."
Başqa çarəsi yox idi Egeyin. Gözlərindəki yükü yüngülləşdirməli idi sonu ola bilmək üçün ağılındakının. Hesab soruşmaq, qışqırmaq, yox olmaq istəyirdi gənc adam.
"Bəlkə də ölmədən yox olmanın tək yolu budur."
"Nəymiş o yol?"
"Yatmaq..."
"Dedim ya, bu il də yat, ilə yenidən düşünək həyatım."
"Düşünməyək."
"Olar təbii, sən elə istəyirsənsə."
"Yox olmaq istəyirəm."
"Çox yaxşı şirinim, yaxşı gecən xeyrə o zaman."
Məktub yerə düşdü. Egeyin sağ ayağı məktubu əzdi.
Bir az sonra yataqda yox olmaq üçün yatmaqda olan bir adam və əlindəki məktuba diqqətlicə baxan bir qadın vardı.
Egey yox olmaq istədikcə çoxalırdı.
Çoxaldıqca, həyatdan silinirdi.
Bir yataqda yarı ölü halda yatarkən ruhu, yuxuları yerə basmırdı.
Uçur, uçurdu.
Yerə çaxılmaq üçün uçduğunu bilmirdi.
Bir azdan arvadı, qulağına əyiləcək və onu heç görə bilmədiyi yuxularından edəcəkdi. Küçədə əlində siqaretlə gedən, səhər nahar etmək yerinə siqaret çəkməyi seçən, su fakturasını yatırtmaq üçün getdiyi bankda pul üstünü əskik verən kassirə yumruq ata biləcək cəsarətdə olan, siqaret çəkmədiyi zamanlarda saqqız tapdalamaqdan xoşlanan, dişləri əskik və çürük, gülümsəməsi çox vaxt itələyici çirkin bir qadın olsa da Sevda, ərindən gizli oxuduğu məktubu xəbər verəcək qədər düşüncəli idi əslində.
Egey gözlərini açdı bir az sonra.
"Birlikdə ölək." dedi Sevda.
"Ölmək istəyən kim?"
"Yox olsaq da olar, içindəki ağrının yarısını ver mənə."
"Əldən salarsan sən onu. Canımı yandırsa da anamdan qalma..."
"Söz verirəm, ağrına nəzakətli yaxınlaşacağam. Burax, mən də daşıyım."
Gecənin bir yarısı, yaraşıqlı bir adam və çirkin arvadı, saralmış məktubun ardından çəkib gedən bir anadan arda qalan ağrını paylaşmışdı. Paylaşdıqca çoxalan sevinclər kimi, ağrılar da sürətlə bölünər cinsdən idi. Sərhədsiz olaraq törəmişdi o gecə.
Egey, anası və bacısının ölümünə yanan ürəyində ağırlaşan sual işarələrini arvadına nəql edərkən, ağlayırdı səssizcə. Orqan nəqli kimi idi ağrının nəqli.
Dünyanın ən dəli şeyini, eşqi yaşamaq üçün, ağıl sağlamlığı şərti axtarılırdı bu zamanda.
"Mən də xatırladım keçmişi.
İçimi aça bildiyim tək adamı darıxdım. Arvadmı, sirdaşımı, ölümsüz dostumu darıxdım. Ölümsüz bəli... Ölsənsə də, getsənsə də unudulmazsan ki heç. Bir söz vardır; insanlar öldüklərində unudulmazlar, unudulduqlarında ölərlər deyə...
Ölmədin, ölməyəcəksən buna görə sən də...
Rakı və balıq... Nə qədər də danışmışdıq, razılaşmışdıq. Onsuz da/zatən mövsümü də keçdi. Sahil də köhnəldi, sən getdiyindən bəri. Günəş doğulmurmuş artıq Şamlıca Təpəsinə, bu yaxınlarda İsmayıl izah etdi yenə. Bilərsən, sevər İstanbuldan bəhs etməyi.
-Gəlinimə izah edərsən, darıxdığı kimi deyil artıq Piyer Loti.
Mən İsmayılın yalançısıyam, o belə söylədi. Həm onsuz da, biz belə köhnəydik; İstanbul heç köhnəlməzmi?
Öldüyü üçün üzr istəyər insan. Arxasında asıq sifətlər, xarab əhvallar buraxdısa, ardındakılar yıxıq dökük qaldısa və dağıntıdan ibarətsə köhnə çinarlar, ölümdən səbəb üzr istəniyər. Dilənməlidir! Ölməyi seçənə dayan demək mümkün deyilmiş, indi indi anlayıram bunu. Köynəklərimi nişastalamağı öyrəndim dərhal, canavar sodasıyla təmizlik etməyi də... Yeməklərim səninkilər qədər gözəl olmur hələ, ona da alışacağam zamanla. Yenə də sıxma sən canını, başımın çarəsinə baxma mövzusunda pis sayılmam onsuz da. Sən uyğun olub ruhunu yuxularıma göndərənə qədər özümü idarə edə bilərəm, gözün arxada qalmasın.
Bu dəfə ölümü sən seçmədin əlbət. Amma olmadı işdə. Ölüm, demokratik deyil yəqin. Bir səltənət kimi, hər ürəyin taxtına oturur sırayla.
Yenə başında tacı, kürəyində xalatı... Bu dəfə əlimdən səni aldı. Çox sınadıq, andlar etdik.