Nokta...
Kağıt ile kalemin ilk vuslatının meyvesidir... Harf olur başta,
Söz olur bir başka zamanda...
Sonra bir bakmışsın kimi kalpte yara olmuş,
Kimi kalbe şifa.
Güneş doğuyor parmak aralarıma. Ben hüznün kraliçesi… Ardımda terkedilmişliklerin yara izleri. Zaten güneş ışığı dediğin de hüzün demeti. Umutlarım var mavi ojeli parmaklarımda. Her zaman bir umut taşır üzerinde zaten bir kadın. Küçük de olsa bir umut… Belki bu gün daha güzel olur. Belki de yara izlerinin kapanacağı gün bu gündür