Qorxuram ... Ya dəyişsəm? Ya adını yenidən koyduklarımız mənasını itirərsə evsiz pərdələrin kölgələrində? Ya sən heç tərəddüdsüz bir dəfə daha parçalarsan ürəyimi?
Çox vaxt eşqə özümü təslim etməyə mane olur qorxularınız. Bilsem ki, illər sonra bir mayıs səhəri, yenə eyni şəkildə eşq dolu, sevgi dolu keçəcək, arınırdım üzərimdə ki bu kurşuni mənfiliklərdən. Nəfəs alar səma, düşər yağış novlarda ...
Söndürməyə çatacaq gözyaşlarım var amma söndürülmeye dilənən bir yanğın deyil bu. Ellerin ... Ellerin mənim ən sevdiklərim ... Korkuyorum; ya illər udduğu kimi yazı, ürəyində ısındığım qışları da əlimizdən alırsa? Pozulmaz mı iqlim, yerini doldura mi, ayların, hər hansı bir təqvim? Daha yokluğumuzdan qalan boşluqları dolduramazken, hansı güc yetər Söyləsənə, mövsümləri öncə çevirməyə?
Bu qarışıqlığın içərisində əvvəl ruhlarımızı arındıralım, palçığa bulanmış çirkli yaddaşından. Sonra yenə uzat mənə əllərini, geyindiyi saflıkla, yaşıllaşan ümidlərlə sevişək ...
Sevdiğim hər şeyin izini mi daşıyırsan sən? Yoxsa səndə sevdiyim şeylərin izi mi var? Həyatı paylaşmaq üçün səbirsizlənir bu qollar amma sanki inadla uzanır yollar.
Sən mənə baxma, getmədin, gitmeyeceksin ... bitmədi, bitməyəcəksən ... Bir ürpərti kimi yaşlanacaksın tənha anılarımda. Qal sevgi məbədinin, cənnət çiçəyim, əzizim olaraq. Qal bir ömürü xoşbəxtliklə sorgulayarak. Nə olar bağlama gözlərini heç. Salma məni yapışdığı ürəyindən. Nə olar ... Nə olar, getmə. Sonum olar ...
Sevgilim ... dəydir dodaqlarını dodaqlarıma, Yaddaşım silinsin. Bir ömür, soluğuna dəyən soluğum nəfəsimi kəssin. Unutuluşa yaşayaq bütün qorxuları və keçmiş bir daha qapısının çalınmayacağını bilsin ...