bazen yetmez kelimeler,
bir heceye sığmaz sevgi...
alır götürür ikimizi
kitapları yutan o hece...
aşk mı, sen mi desem bilmem...
sensiz hiçbir sevgiyi istemem...
aşkın rengi mavi olsa gerek aslında,
hangi renk bu kadar sevimli ki...
pembe yapmacık,
kırmızı tutku...
siyah ruhumuz...
gridir bizim umutsuzluğumuz...
uyar mavi ikimize de,
hadi al fırçayı eline.
hayatın boyama kitabını koyup önüne
vur anasını satıyım öylesine...
hüzünlerden başla ilk önce...
çal derin bir maviyi üzerlerine...
ne de iyi gider siyahın üstüne...
bir salı sabahı,
karalarken bu şiiri sana...
maviden atlasların hayaliyle...
seni düşünürüm ümitsizce...
çiseleyen bir yağmurun altında...
gözlerim ıslanırken sessizce...
sana mavi bir gökyüzü göndermek isterdim.
ve o mavinin en yaramaz tonunda,
bütün siyahımla,
seni kıpkırmızı öpmek isterdim...
TEMEL BİR GÜN COK KÖTÜ BİR TRAFİK KAZASI GECİRMİŞ VE OLAY YERİNE AMBULAS GELMİŞ,ARTINDAN DOKTOR TEMELE İLK YARDIMDA BULUNTUKTAN SONRA BİR SORU SORMUŞ:"BEYEFENDİ İSMİNİZİ ÖĞRENEBİLİRMİYİM KARINIZA HABER VERİCEZDE",ARTINDAN TEMEL HEMEN CEVAP VERİR:"DOKTOR BEY GEREK YOK KARIM ZATEN İSMİMİ BİLİYOR.