Adına yitik sevda dediğimiz bir masalın
Baş kahramanı oluverdik bir anda
Sen olmaz umutlarımın umut prensesi,
Ben ise yüreği şizofrenlikle bedellendirilen bir hayal serserisi
Böyle yakın uzaklıklarda hep yalnızlıklar ve "yalnız değiliz" derken de yalnız!İşte cesetler ve cesaretler içinde aynadaki suretimi tuzla buz ediyorum; keder ırmakları akıyor ortasından...Birden bir kırlangıç sürüsü kanat çırpıyor uzaklara; yollara ve yolculara bakıyorum da, şarkıların kırık dökük notaları saçılmış sokaklara. Herkes kendine göre bir şarkıyı tutturmuş yangınlar ortasında!
/Y a n g ı n l a r o r t a s ı n d a
n o t a l a r ı k u r ş u n l a n m ı ş b i r ş a r k ı d ı r y a l n ı z l ı k.../
Mahallede aşağılanıp, horlanan çelimsiz çocuklar gibiyim.
Oyunlara ancak adam eksik olduğunda kabul edilen beceriksiz çocuklar gibi.
Hayata katılmakta güçlük çekiyorum.
Benim mevsimim sonbahar.
Sokakların tenhalaşmaya başladığı vakitler.
Tek kişilik oyunlar ustasıyım ben.
Tek kişilik özlemler, tek kişilik acılar ustasıyım.
Ben yağmuru arıyorum.
Ben yağmuru arıyorum.
Ben yağmuru arıyorum.
Ben seni arıyorum.
İs'tan/bul, sonbaharda saçlarını arkadan topluyor.
Nasıl da yakışıyor, görmelisin.
Ben bir cesaret arıyorum.
Ben bir cesaret arıyorum.
Ben bir cesaret arıyorum.
Ben seni arıyorum.
Her "keşke"nin
Bedenimden bir parça koparıp götürdüğünü
Kör bir kurşun gibi vurup geçtiğini
İçimi sızlatan bir ağıt
Sonsuza düğümlenen bir feryat
Sahipsiz bir çığlık gibi
Dudaklarıma yapıştığını
Bilir misin
Kalbin en mahrem yerine yerleşen sevgiler Sen çıkarmak istesende gitmezmiş Çünkü onlar dünyadan ziyade ebede NAMZETMİŞ..İşte bu yüzden kişi sevdiği ile berabermiş
gecenin 12 si...
sivrisinekler uçuşuyor sarı ışıklarıyla dans eden sokak lambasında, karanlık siyaha karışıp buğulu bir öyküye kucak açıyor gözlerimide yanına katarak, ve ayakkabısı ayaklarını sıkan çocuklar koşuşuyor sokak aralarına! gözlerine düşçükler saklayarak....
“Yalnızlık: öylesine içimize işlemiştir,
bize öyle içten dokunur ki,
o anda orada olan,
bizimle olan, olmak isteyen;
bizim de istediğimiz birinden,
bize birini -bir başkasını-
bulmasını isteriz.
Yalnızlık,
en içimizdedir…”
küçük bir kızın gül kokan dualarında kaybettim umutlarımı
nehirler boyu uzanan yüreğim işgal altında kaldı
kurtulan var mı dersen,
belki bir kaç düş
ve sakat kalan sözler...
Tezgahta domates satan pazarcıyla fiyatta anlaşmak kadar kolay değildir ilişkiler...
Ne pazarcının bitireyim de gideyim telaşı olur kalbinde,
Ne de ucuz olsun diye çürük sevdalar taşırsın içinde...
Sevmek zor,güvenmek mümkün değil...
Şimdi akşam pazarı...
...Ucuz birliktelikler kapış kapış bu devirde...
Birazdan biter her şey...
Yerler ezilmiş pişmanlıklar içinde...
Sonra mı?
Sonra sıra çöpçülerde..!
Franklin bir çocuğa bir elma vermiş.
Çocuk çok sevinmiş. Bir elma daha
vermiş.Çocuk daha çok sevinmiş.
Bir elma daha verince çocuk sevinçten
deliye dönmüş. Ve bir elma daha verince,
çocuk dört elmayı elinde zapt edememiş,
sonuncusunu düşürmüş yere...Bu sefer
ağlamaya başlamış çocuk.
Hayat böyledir işte...Hayal etmediğimiz
bir saadete eriştikten sonra, onun bir
lokmasını dahi kaybetmek bizi perişan eder.
"Keyifler değildir yaşamı değerli yapan.
Yaşamdır,keyif almayı değerli kılan...
Sen hiç var olmamış olanın, bense var olanın yanındayım. Belki de bu yüzden kimi zaman hiç var olmamış olmayı istiyorum. Eminim sen de var olmayı istiyorsundur. Çünkü ben burdayım.
Evet, ben zaman ve mekanın içine sıkışmış bir “var”ım. Sense ne zamanı ne de mekanı bilen bir “yok”. Yine de ben seni seviyorum.
Ama ben onu bunu bilmem, onca yıl özenle taşıdığım bu yürek senin
Eksikliğin için hiç suçlamıyorum da seni üstelik;
Başkasına ait bir yaraya kabuk bağlayabildiğinde ancak, beni sevebilirsin