Zamanın uzun tünelinde nesin ki sen,
geçmişin yankısı, geleceğin sedasından gayrı?
doğmadan önce yazılmıştı senin yazgın,
öncesi ve sonrasıyla hayatın.
Ne doyacak açlık vardır orada, ne uyuyacak ölüm,
ne de doyuma ulaşacak aç gözlülük.
İnsanlar sırlarıyla şaşkın,
bilselerdi keşke
onlarda varolan esrarı...
Aşk benliğimizden vazgeçmek değil,
aksine bir başkasında var olma çabamızdır.
Kendimizden, benliğimizden vazgeçtiğimiz yegâne hal şefkattir, merhamettir.
Öyle olmasaydı âşıklar ayrıldıklarında veyahut karşılık bulamadıklarında
"Boşluğun yanına bir de öyle bir yokluk eşlik ediyor ki;
kendi varlığıma tahammülüm kalmadı" derler miydi?
Aşkı yücelterek bari aşka ihanet etmemeli.
"Sen her şeyimsin" diyerek de kendimize.
Kendimi herkesle birlikte daha canlı hissedeceğim anda dizlerim titrer gibi oluyor.. Anladım ki kalbimi kendi gövdemde taşımıyorum...
Tersine onun ağır ağır ürperen suları üzerinde, dışardan düşmüş,
neredeyse bir felaketten arta kalmış, bir çöp parçası gibiyim...
Gözlerine bakarken umurumda değil mevsimler
Gülüşün hep deniz kenarı bana
Sen bir adım attığında göreceksin
Elinde balonlarla bekleyen o adam benim
Aldığım en derin nefessin sen
Dudaklarının dudaklarımdaki işgali hala yüreğimde
Nefes alıyorum ama hala bulamadım seni
'ben sana yanarken şimdi...sen kim bilir nerede
üşüyorsun'
3 kelebek birgün ateşin ne olduğu üzerine tartışmışlar. İlki ateşe uzaktan bakmış ve aydınlatır demiş, ikincisi biraz daha yaklaştığında ısıtır yanıtını vermiş. Sonuncusu ise hızla ateşin içine girmiş, ateşin qerçekten ne olduğunu bir o anlamış ama gel gör ki bunu hiç kimseye anlatamamış. Sevgi ve bağlılık da ateşe benzer. Anlamak için ne bakmak ne de yaklaşmak yeterli değil.. YANMAK GEREKİR..
Seni diğerlerinden farksız yapmaya
Bütün gücüyle gece gündüz çalışan bir dünyada
Kendin olarak kalabilmek
Dünyanın en zor savaşını vermek demektir
Bu savaş başladı mı
Artık hiç bitmez...
Kendimle
bir dönemeçte koşan iki
çocuğun çarpıştığı gibi
karşılaşmışımda hangisinin
ben olduğuma karar veremediğim
o çok kısa zamanın
habire tekrarlanmasından
perişan çarçaput gibi
ağzım,
yorgunum.
biraz da...
Temiz bir sayfaya bak ellerinle
Esrik tümcelerin sigarayla meze olması
Buruşturuyor kalemin ucundaki mürekkepleri
Damlalanıyor damıtılmış bir sevdadan
Hayaletini arıyor yere düşen prangalar
Kurşun sesinden ağır bir vebal
Susmak kadar tebessümü bir provadır...
Ona kızgın olduğunu biliyorum.
Neden şunu denemeyesin?
Ona bir mektup yaz.
Bütün duygularını dök.
Öfkeni ve hayal kırıklığını anlat.
Hiçbir şeyi gizleme.
Sonra mektubu bir çekmeceye koy.
İki gün sonra oku.
Hâlâ yollamak isteyecek misin?
Ben öfkenin ve pasta kıtırının iki gün sonra yumuşadığını öğrendim...
gün,
hep gülüşle teslim etmiyor kendini geceye
gece,
hep çiğ taneleriyle başlamıyor güne
tanyeri hep kızıl olmuyor,
saatler hep aynı ilerlemiyor günün içinde.
korkulukları açılmıyor pencerelerin,
dalgalar aynı sessizlikle
vurmuyor sahile,
batıyor kimi zaman tekneler denizlerde,
devriliyor en güçlü ağaçlar,
hafif rüzgarlarda.
mutluluk her zaman sarmıyor
beyaz duvakların sardığı gibi
bir gelinin başını.
kimi zaman
bulutlarda terk etmiyor güneşi
üşüyor insan yalnızlığında...
Ben masal gibiydim. Bir vardım bir yoktum. Çünkü çocuktum. Büyükler beni görmek isterlerse var olurdum. Görmek istemezlerse yok. Ama yanılıyorlardı. Ben hep vardım. En çok da beni yok sandıkları zamanlarda vardım. Hepsi birbirlerini birbirlerine göründükleri kadar biliyorlar tanıyorlardı. Oysa benim yanımda bütün maskeleri düşüyordu. Çünkü ben çocuktum. Yoktum. Onları en gerçek halleriyle çizdim aklımım defterine. Ben büyüdükçe onlar masal oldu içimde...