Suçlu aramaktan vazgeçtim.
Kimseye cevabı olmayan sorular... Sormuyorum!
Biraz kırgınım ama olsun artık daha güçlüyüm!
Galiba büyüyorum!
Sabahları artık gülerek uyanmıyorum!
ama hiç olmassa ağlamıyorumda!!
İstemiyorum artık çok fazla şey bilmek! Yaşamak dediğin böylesine bişey demek!
Hüzün
İyi oldu gelmediğin
Bu yol korkaklar için değil
Bu sulardan her baba yiğit geçemez
Bu köprüden benim di...yen de geçemez!
İyi oldu gelmediğin
...Sen bilindik suyun sığ sularında
Açılmadan yaşarsın
Sen okyanus mavisine
Uzaklardan bakarsın
İyi oldu gelmediğin
Biz yüreyemeyeceğin kadar uzak
Düşleyemeyeceğin kadar
Renkli ve berrak bir ülkeye
Birlikte gidemezdik
Sen açık denizlerden habersiz bir balık
Yalçın tepelerden uzak bir martısın
İyi oldu gelmediğin
Alınmanı istemem
Darılman üzer beni
Sana yalan söyleyemem
Tabii ki sevdim seni
Sende sığ suları
Sende martıları
Açık denizlerden habersiz balıkları
Geçemeyeceğin köprüleri
Düşleyemeyeceğin mavileri
Sende korkaklığı sevdim
İyi oldu gelmediğin.
Yakarken kalbimi aşk ateşinle,sönüpte kül kalmanın zamanımıydı?varken seni seviyorum sözlerinde,dilde elveda olmanın zamanımıydı?bulmuşken mutluluğu senin kalbinde,hasretinle yas olmanın zamanımıydı? Öğrenirken gülmeyi o gözlerinde,hayalinle yaş olmanın zamanımıydı? Ne vardı böyle habersiz gidecek,yokluğunu kalbimde hergün büyütecek,mevsimleri bile altüst edecek,aşkımın baharında kışın zamanımıydı?
Biz mi? Onu da söyleyeyim:
Portakal yağının bile affedemeyeceği iki ağrıydık; senin daha çok dişine vuran, benim beynime..
Yeraltı sinemasında bir türlü gişe alamayan filmdik;
yalnız senin gülüşün çok güzeldi,
sırf bunun için bile oynayabilirdik...
Yokluğundan örselenen her gün
Tutam tutam hüzünlerle gelir
Ve ben
uzak diyarlardaki ellerini tutmak isterim de
Mesafelere sözüm geçmez
Uzanamam.
Yoksun!
Denizler dolusu yosun kokan gülüşlerde
Uçsuz bucaksız maviliklerde
Gün alacası saatlerde seni düşlemek
Bir ayrılık kuşatmasından arta kalmış
Gecenin içine tek tük düşen
O senfoninin notalarında aramak
Azabım olur.
Her şey yeterli olsun!
Seni ayakta tutmaya yetecek kadar güzelliklerle dolu bir yaşam sürmeni diliyorum.
Aydınlık bir bakış açısına sahip olmana yetecek kadar güneş diliyorum.
Güneşi daha çok sevmene yetecek kadar yağmur diliyorum.
Ruhunu canlı tutmaya yetecek kadar mutluluk diliyorum.
Yaşamdaki en küçük zevklerin daha büyükmüş gibi algılanmasına yetecek
kadar acı diliyorum.
İsteklerini tatmin etmeye yetecek kadar kazanç diliyorum.
Sahip olduğun her şeyi takdir etmene yetecek kadar kayıp diliyorum.
Son “elveda”yi atlatmana yetecek kadar “merhaba” diliyorum…
Bazen tutunuyor gibi yapıyorum da hayata
Ne de yanlış yapıyorum değil mi..
Asılı kalmak dururken ona.
Tutunmaya çalışmak ne cüret diyorum.ne cüret...
Karanlıkta kalmaya gör bak
Güneşi ne çok ararsın.
Gözlerin kamaşmasın sakın
Nasıl ararsın loşluğu.
Bu bile verilmiş ders değil mi
En basitinden.
Doğanın verdiği vereceği...
Hepsi bu..
Kim seni bütünüyle, koşulsuzca kabul ederse değişmeye başlarsın.
Onun kabulü sana böyle bir cesaret verir.
Olduğun gibi kabul edilmen seni bütünleştirir, seni kendine güvenli kılar, seni kendin gibi hissettirir.
O zaman beklentileri yerine getirmene gerek yoktur, sen olabilirsin.
Bu yüzden sevgi bu kadar besleyicidir.
Seni basitçe, sırf sevgi uğruna seven bir erkek ya da kadın bulabildiğinde, sevgi dönüştürür.
Ansızın tüm üzüntü kaybolur; yüreğinde bir dans, bir şarkı bulursun...
Oysa düşlemek ne güzeldi çocukken
Nerden bilirdim yaşamın
Böyle parçalanarak süreceğini
Ve ömrümün,kendimi toplamakla geçeceğini...
Bir yap-bozum sanki,
Tek parçamı bile bulamadan,
Yeniden dağılıveriyorum...
Bir gül ekiyorum yanıbaşıma, bir de sabır
Her sabah gözyaşı döküyorum suya muhtaç yaprağına
Gül çölde büyüyor, sabır yüreğimde
Ağlamayı öğretiyor bana gül, umut etmeyi, yalvarmayı...
Sus gönlüm.
Bir elif miktarı sus.
Az kaldı bahara...Dayan gönlüm.
Denizin içinde meydana gelen görünmeyen dalgalar gibi
yüreğin biliyorum.
Beklemekten başka çare olsaydı seni durdurmazdım...
İnan bana...
Ama yok. Başka çare yok.
Unutma ki ilaç bile beklemeden tesir etmez çiçek bile
vakti gelmeden önce açmaz..
Hüznü hisseden insan dünyanın kırılganlığını, gelip geçiciliğini, faniliğini hisseder. Hüznü yüreğinde duyan insan kâinattaki hiçbir varlığa kırıcı, yok edici davranamaz. O yüzden hüzün üzere var olmak her şeyin zeval bulacağını bilmek demektir. Dolayısıyla bu dünyayı kıyıcı, zalimâne bir meydan olarak algılamamak demektir. Varlığa hüsnüniyetle, güzellikle, onları son kez görüyormuşçasına bir fanilik duygusuyla davranmak demektir. O yüzden şairin de dediği gibi “hüzün ki en çok yakışandır bize…”
F'al bak sende inanmıyorsan Sevgili
Yüreğim k'abartılmış yalanları duyarken
Üç vakte kadar var diye duyduğum kısmetin üstünden
içtiğim kaçıncı kahvedir bu hatırlamıyorum..
"Şimdi bulabildiğim tüm soru cümlelerini üst üste yığıp,
bulabildiğim en merhametli cevabın dizlerine yaslamak istiyorum başımı.
Bulabildiğim en müşfik cümlenin önünde bir an olsun düşünmeksizin iyiden iyiye bitik,
yorgun vücudumu yere bırakmak istiyorum.
Uzanmak ve hangi günahtan kalma olduğunu kestiremediğim acıların yorgunluğunu
bir parça olsun üzerimden atmak istiyorum.
Uyumalıyım."
Hiç ihtiyacım olmayan acılar yaşıyorum tarifsiz.
Beynimde sorular harmanı
Ruhumda hak etmediğim acılar.
Her gün bir soru soruyorum kendime NEDEN..
Bitti sandığım anda dikiliyor karşıma tanıdık sorular yeniden
Sorularım sorularla boğuluyor ben gibi nefessiz
Anlıycan hiç iyi değilim.