Adresi olmayan meskenlerin meçhulüyüm..
Kırılganlığın mıhlandığı yüreklerde iç yakanım
Köşe başı düşlerin baş rol oyuncusuyum..
Belkide kendimden en çok nefret edenim..
Ünlemle çığlık olan hayatıma
Virgülle ara veren gülümselere tanık olanım
Sahte yüzler arasında kendimi arayan
Aradıkça isyan bayraklarımı sallandıran sahipsizim
Yaralı bir kuşun kanadında geçmişime sızlananım
Çağlayan olan ömrümü kuraklğa döndüren kaderime
Sesliliğin içinde sessizce ağlayanlardanım..
Dudaklarından dökülen her dudak yaşı benim dinimdir.
Ayaklarına kapanıyorsam, bu emrin içindeki demir miktarıyla açıklanacak birşey değildir.
Kuşe kağıtla kaplanmış özgür irademle seçtiğim bir ölüm biçimidir,
al omuriliğim senin kemerindir..
requiem
Bilmediğin o kadar çok şey var ki aslında;hamım olmadım henüz.
Şaşkınlıktan dili dolanan,fena halden terslenmiş bir muammayım.
Günbegün sabahı akşam, akşamı sabah eden orantısız bir savruluşum.
Semavi bir aldanışın kör noktasıyım.
Hani nasıl desem; Kevn ü mekânda,
âşık
diyorlar adıma.
....
Benim ülkem,
Oyun oynamasını bilmeden oyunlara gelen
Taparcasına sevdiğini bir gecede silen
İnsanlarımın güzel ülkesinde pislenen tabiatın temizleyicileri
O güzel insanlar
Yeniden yeşermeden toprağın üzerinde
Anaların rahminde
Değişim, seline katıp götürecek bizleri
Tarihi kalıntılarda izleri bulunmayacak günlerimiz bu günlerimiz
Eğer hüzünlerimiz bir yerlerde saklanıp
Taşların arasında fosil olmuşsa
Anlaşılmamız mümkün olacak
Hüznün dili ortaktır çünkü
....
Bir gecede kaç kere öldüğümü biliyor musunuz? Her sabah nasıl dirildiğimi, her şeyin yine aynı olduğunu görünce nasıl irkildiğimi, çıkmazları çıkar etmek için nasıl savaştığımı, görüyor musunuz? Yo, hayır. Çünkü ben, siz değilim. Siz, siz olmayana kör taklidi kesebilecek kadar keskinsiniz...//Dedde.
Gidişine acımıyor aslında ,
İçimi acıtan;
Benim yeniden sevemeyecek olmamdır.
Birinin çok güzel yaptığı bir yemeği yedikten sonra;
Ne zaman, nerde,kiminle, nasıl yersen ye
``O'' tadı ararsın ya damakta.
Ben de seni arayacağım,
Başlayan her yeni aşkta
Ama eminim.
Olmamış diyeceğim,Olmamış.
Ya tuzu fazla,Ya da hamuru tutmamış.
Bütün pencereleri kapamak gerek
Dışarının gürültüsünü duymamak için
Ve insan o an sadece ''Kendini'' dinlemeli
Kafayı meşgul eden her neyse ve hangi sorunun cevabı aranıyorsa
Yalnızca beklemeli ve cevap mutlaka duyulacaktır
Zira o ses hiç bir zaman yanıltmıyor
Aralarında dolaştığım kalabalıklar içinde benim yalnızlığımı gören ve
kendimi yalnız hissetmemin yalnızlıktan da kötü olduğunu sezen bir tek sen varsın.
O kadar sadeki duygularım..
Kırılgan bir köprüden sana doğru yürüyorum.
Sana ulaşamazsam, sesim ve kelimelerim sana değmezse ve sen bana
BİR DAHA DOKUNMAZSAN
işte o zaman korkarım sonsuz ve sensiz bir boşluğa yapayalnız düşeceğim.
Bu gidiş gelişler yordu seni hep…
Bir türlü yoluna girmedi bu hayat.
İsteklerin bir bir olurdu da ya sırası yanlıştı ya geç kalmıştı…
Şaşırtıyordu bu sıralama seni, yolundan ediyordu.
Darmadağın oluyordun.
Hiçbirşeyin peşinden tutkuyla gidemedin, gitmedin belki de bilmiyorum.
Uzaktan uzağa seyrederken seni hep içimde birşeyleri düğümledin…
Ağzımdan çıkacakları hep tarttım, hep hesapladım.
Kırmaktan korktum seni hep.
Zaten herşey ters bir de ben karartmak istemedim ortalığı.
Şimdi şimdi anlıyorum yanlış yapmışım…
Keşke korkmadan söyleseymişim düşündüklerimi.
Belki o zaman omuzlarındaki yükü biraz hafifletebilir, bu sıkıcı dünyanın içinde belki uçuk da olsa bir renk olabilirdim…
Siyah beyaz bir dünyaya hapsolacağını bilseydim,inan bana yapardım.
Kırmaktan da, seni kaçırmaktan da korkmazdım.
Bilemiyor işte insan.
İyi yaptığını zannediyor hep.
Zaten ne olursa hep bu yüzden olmuyor mu?
Herşey olup bittiğinde bir bakıyorsun ki; geriye senden eser kalmamış.
Başkaları hep senin için en iyisini istiyor,
hep senin adına kararlar alıyor; sen de bir başkasının hayatını yaşıyorsun.
Hadi bize iki çay söyle..
Kalbimiz kadar kolay kırılan
Bardaklarda olmasın ama..
Bize iki çay söyle
Sana demlendiğim saatler kadar koyu
Kalbin kadar sıcak olsun
Dışarda yeller eser aldırma
Buharı dudaklarımızda buğulanır
Şekeri gözlerinden karışsın
Bize iki çay söyle..
Kederin bir fincan hüzün içtiğini görüp seslendim;
-Tadı güzel, değil mi?
-Beni yakaladın, diye cevap verdi keder.
“İşimi mahvettin. Bir lütuf olduğunu bilirsen, sana hüznü nasıl satacağım?