"Hayat" diyoruz,yaşamaya devam ediyoruz. Onca
kırıklık,onca acı, onca hüzün yaralarımıza üfleye
...üfleye.. "bir şey yok"diyoruz; en çok kendimizi
kandırıyoruz.....çok şey var aslında, üflemeyi bırakıp konuşmaya
başlarsam bir daha asla susmaya bilirim....;öyle çok çünkü
...kan kaybım, o kadar büyük kendi...me olan yalanım.."hayat"
diyorum.susuyorum;
nefesim lazım çünkü bana,yaralarıma üflüyorum.....
Hasret sabrı denedikçe
Derin bir of sigaramın ucunda yaren
Ümitlerim boylu boyunca yanılgılara tutsak
Şimdilerde en sevdiğim şarkı oldu
"gözlerin bir çığlık bir yaralı haykırış"
Salıncağında salındıkça düşlerim
Gözyaşlarına eşlik kifayetsiz terimler...
Veresiye bir hüznün
Katmerli alacağında
Bol keseden biriktirdim borcumu...
....
hatırla sevgilim, mutlaka sen de hatırla
o kadar çok kovaladık ki hayat içersinde
kendi kendimizi
mecali kalmadı hayatların başka hayatları yakalamaya!
'beni sevmene asla izin vermeyeceğim'
diye yazmıştın kapımdaki not defterine
ben de eklemiştim altına:
'aşkı dövmek lazım
kalbe terbiyesizlik ettiğinde! ..'
bir şeyi evde unutmuş gibi
tedirgin ediyorum kendi kendimi..
kirleniyor su insana yaklaştıkça
bulanıyor gökyüzü taş atınca bir kuşa
ve ben, sevinçten bile kendini esirgeyen
öpeyim geçsin günün yanaklarından
tırnaklarını yesin can sıkıntısı
açılsın denize sulu boya gemiler
bilmesin beni benden başkası...
Bakıyor ve düşünüyorum.
Bu kez, yaşamımı suç ve ceza bağlamında ele alıyor ve eleğe vuruyorum.
Düne bakıyorum.
Zaaflarımı, hatalarımı, suçlarımı kendi yürek mahkememde değerlendiriyorum.
Küçük bir çocuktum.
"Hayat" diyoruz,yaşamaya devam ediyoruz. Onca
kırıklık,onca acı, onca hüzün yaralarımıza üfleye
...üf...leye.. "bir şey yok"diyoruz; en çok kendimizi
kandırıyoruz.....çok şey var aslında, üflemeyi bırakıp konuşmaya
başlarsam bir daha asla susmaya bilirim....;öyle çok çünkü
...kan kaybım, o kadar büyük kendi...me olan yalanım.."hayat"
diyorum.susuyorum;
nefesim lazım çünkü bana,yaralarıma üflüyorum.....
Kalp,ümide kapılınca tamah onu alçaltır.
Tamah heyecana düşürünce hırs helak eder.
ümitsizlik ona sahip olunca kederden ölür.
Kızgınlık onu kavrayınca öfke de kavrar.
Hoşnut olunca korunmayı unutur.
Korkuya kapılınca korunmaya başlar.
Esenleştiğini sanınca gaflete düşer.
Bir müsibete uğradı mı kararsız bir hale gelir.
Bir mal bulunca zenginlikten azar.
Yoksulluk ısırınca bela kavrar.
Açlığa düşünce zayıflık çökertir;
fazla doyunca da mide dolgunluğu rahatsızlık verir.
Her hususta geri kalınca zarara;
ileri gidincede bozguna uğrar...
Unutkandır insan. En çok da kendini unutur. İnsan yanını yitirir. Sık sık kalbini düşürür göğsünden. Vicdanına temas etmeden geçirir bir ömrü. Gönlünün gönlünü etmeden getirir yarını. Şehrin gürültüsünde, telaşların yangınında, görsel kandırmaların kuytusunda, yüzüne serince değen, senden hiç yüz çevirmeyen, boş söz ve yalan söylemeyen, unuttuğun yanlarını hatırlayan, düşürdüğün kalbini yakana yeniden takan,
çiçek kokulu bir pencere önünde bekleyen, yağmur sonraları ikindilerde sıcacık tebessümeyle koyup gelen bir dost içtenliğini...
Sessiz kalmaya ve biç bir şey söylememeye tahammül edemem.
Susacağım ama kendimi ölümcül acılarla kıvranan, hayatın bin bir zorluğundan ötürü iyice yorgun düşmüş; gözünde bütün bir ömür boyu süren bir bekleyişten başka bir şey olmayan bir insan gibi hissederek susacağım.
Keşke böyle yaşanmasaydı bazı şeyler, keşke affedebilsen beni, keşke ben de affedebilsem
Keşke döndürebilsek zamanı geriye.
Keşke bugünkü aklımızla yaşasak herşeyi baştan.
Nafile...
Ama yine de, gitmesen olmaz mı?
Bitmesek olmaz mı?
Sen eksikken, ben nasıl tam olurum?
Senden kalan boşluğu kimlerle doldururum?
Savaşsak, aramıza giren şeytanla olmaz mı?
Hani büyük aşklar her türlü engeli aşardı, hani gerçek dostluklar her sınavı geçerdi, hani sevgi eninde sonunda kazanırdı?
Hani hayatta hiç kirlenmeyecek değerler vardı?
Hani en büyük zaferler, en kanlı savaşların ardından kazanılırdı?
Bunların hepsi yalan mı?
Anlaşamamak anlaşmaktan daha zordur aslında...
anlaşmak tek bir kelime ile bitirebilmektir bütün savaşı...
anlaşamamak saatlerce türkçe dil dökmektir karşıdaki fransıza...
Firakın hançeri bağrımın orta yerinde battıkça batıyor
Bırak kanasın düşlerim yansın tenimin her hücresi
Duyulsun ölümün çığlığı mor dağların ötesinden
Sessizliğinde yaşamak ne mümkün