Nasıl yıkıntılar içimiz.
Nasıl sarsıntılar.
Her yeni ilişki, her yeni insan bir deprem korkusu.
Hangi ele uzanabiliyorsunuz fütursuzca, hesapsız?
Hangi el sevecen?
...Geriye ne kalıyor dokunmalarımızdan?
doktorun kapatmaya çalıştığı bir ameliyat söküğüne karşı duyduğu platonik endişenin
içini kemiren bir ur gibi yayılıyorum şimdi tabiatın bedenine.
ansızın, dupduru bir şafağın varlığından söz açıyor ayna.
gör işte!
hastayım sana!
ve artık bir ada boyu uzağız suyun bize küs ağırlığına.
bir daha hatırlanmayacak olmanın endişesiyle,
şarjörüne doldurduğu mutlu bir masal sıkıyor kalbine,
cepheden kurtulan o son hatıra.
bizimle birlikte dönüyor cennetin o ılık ellerine,
tasavvuf yorgunu, yemyeşil bir mevlana.
Farkına varılmamış bir ağaç gibi büyüdüm
Benim ilm-u haberim yok kimsenin kaydında
Doğduğumu bilen yok ki kayda geçsin öldüğüm
Bugün benim doğum günüm,
Bugün benim doğum günüm,
Şimdi nasıl kurulur devrik hayat tümcesi
Nasıl varılır artık döne döne en başa
Bu mu hayat dedikleri öle öle gördüğüm.
Beni unutma, Çünkü en çok unutulmak insana koyar.
Sen derdin ya Hani,bizim sevdamızda ayrılık yok.
Sen mi iyi yalancıydın, yoksa ben mi çok saftım.Peki şimdi Ne Oldu..
Mum ateşe gönül vermiş,
ateş onu eritip
tüketse de razıymış;
çünkü çok seviyormuş..
Bu sevdaya hayatını
adayan mum'un ise
tek korkusu,
eridiğinde ateşin sönmesiymiş...!
Mum, içindeki can ipliğini yakmaya başlar. Gözlerinden yaşlar akar ve vücudu erir. O eridikçe gözlerinden akan yaşlar ayaklarının altında denizler oluşturur. Veee bir müddet sonra, can ipliği yanmaktan, vücudu erimekten bitap halde, kendi gözyaşlarında boğulur. Aşk, ikisini de mahveder. Var mıdır ötesi artık?
Sevmek bazen bildiğin halde her şeye susmakmış..
Sadece susmayı dileyip susmayı yaşamakmış..
Sevmek razı olmakmış vazgeçilmeye bile..
tutulmayan sözlere katlanmakmış...
Sevmek yanmakmış buzulların arasında..
Sıcak yatağında yalnızlığına sarılarak donmakmış..
Sevmek bazen söyleyecek sözün varken bile konuşamamakmış
Bir şeyim yok merak etme
Sol yanımı alçıya aldılar,
Kırılmış sadece
Denedim aza kanaat etmeyi
Seni haddinden çok sevmemeyi denedim
Olmadı, ben bu yürek işlerini hiç beceremedim
Tüm iyi niyetimi de koysam ortaya,paspas diye basıp geçmekteler.
Destur var mıdır diye soran yok , ibrahim gönlü kırıp geçirmekteler.
Söz ustası değilim desem de, sözün altına buzağı yerleştirmekteler.
Bıktım artık art niyetlilerden, satır satır doğrayacağım cümlesinden.
Aşklar sahiplerine, onların yazgılarına, öykülerine benzer sevgili.
Bizim de aşkımız ürkek, yaralanmış çocukluğumuz gibiydi:
Hoyratlıklardan, kabalıklardan,duygusuz dalgınlıklardan
sonsuz alınganlıklara kapılıp hep arka odalara çekilen...
Acıdı mı canın onu ayağı taşa takılınca.
Cız etti mi gözlerinin dibi beklediğin yerden dönmeyince.Tak...
etti mi canına onsuz geçen dakikalar.
Dur dedi mi kalbin ona daha fazla koşma diye.Nefes diye bağırdı mı ciğerlerin aklına geldiğinde ???
içimizde doğan her fikirle içimizdeki birşeyler çürür..."
"sadece bir kere bile sebebsiz yere hüzünlendiysen, bütün hayatın boyunca bilmeden öyle olmuşsundur."
"sadece,canım isteyince ölmek elimde olduğu için yaşıyorum:intihar fikri olmasa, kendimi çoktan öldürmüş olurdum."
-cioran-
"Bazı insanlar kendilerini okur sayar. Sonra da, ben bir doktorum, ..derler, okumaya hiç vaktim yok. Şimdiye kadar herhangi bir tiryakinin, aslında içerim ama şu sırada hiç vaktim yok dediğine de şahit olmadım. Okumak, harfleri yan yana dizmek ve bu harflerin bir hayat yaratması, bunların sadece harflerden oluşabilmesi gibi bir mucize, bu coşku, insanı müptela yapar ya da yapmaz. Ve bir müptela, ihtiyacı her neyse, ona ulaşmanın yolunu her vakit bulur."
Durmalı, durulmalı, durulanmalıyız.
Ve içimize doğru bir yolculuğa çıkmalıyız.
Yola çıkmalı, yolda olmalı ve yol almalıyız.
Yolu bulmalı, yol olmalıyız.
"Pusulanın hep kuzeyi gösteren ibresi gibi, bir erkeğin suçlayan parmağı da daima, bir kadını gösterir. Her zaman. Bunu hiç unutma Meryem
Seninle benim gibi kadınlara hayatta yalnızca bir, tek bir marifet gereklidir, o da zaten okulda öğretilmez.
O da tahammül.
Sabretmek.
Katlanmak.
Sahip olduğumuz tek şey bu yeteneğimizdir. Bir erkeğin kalbi fesat, habir bir şeydir, Meryem. Bir ananın rahmine hiç benzemez. Kanamaz, sana yer açmak için genişlemez..."
ey insan sana küstüm çünkü sen beni
birazdan kurşuna dizilecek bir mahkum gibi
bıraktın ve gittin endişe limanında.
ama sorarım, mesela samatyada
kimin bahçesi daha büyük
ölümden.