Uçurum gibiydin ey yar,
Ne yaptıysam, boşluğunda tutunacak bir dal bulamadım.
Zamana inat,geçip giden ömüre nispet bekledim seni...
Artık yoruldum her düş/te düşmekten boşluğuna...
içinde Sen olan bütün cümlelerim,
Otobüsünü kaçırmış yolcu misali bakakalıyor ardından artık...
...
Aşk ; kalbimizde , çözülmesi imkansız bir bilmece olarak
kalacak demişti Kadın..!
Aşkın başka yerde yaşayamayacağı doğrudur
dedi Erkek hiç tereddüt etmeden
ve devam etti...
Kalpte yaşatılan aşkın yerini ne bir kalem,nede bir kağıt dile getirebilir...
Ne acı,ne hasret,nede Leyla'ya duyulan sevgi,kalbin anlattığını anlatamaz...
An gelir diller lal olur,kalemler kırılır ama yüreklerde sonsuza kadar yaşar...
Kimine göre ihanetin kırılan kalemi,kimine göre Aşkın bitmeyen mürekkebi...
Sus gönlüm
Bu kışın bahara dönünceye kadar.
Bu gece gündüz oluncaya kadar.
Uzak yollar yakınlaşıncaya kadar.
Bu sıkıntının ardından ferahlık gelinceye kadar.
Ve yüzümüz vuslat gözyaşlarıyla ıslanıncaya kadar sus
Bir Sevdiği Olmalı İnsanın Cennetten Köşe Almışcasına Sevdiği Sakındığı...
Bakmaya kıyamadığı...
İnsanın bir sevdiği olmalı bakarken yüreğinin kabardığı
Gözlerinden gözlerine yüreğinin aktığı...
...Her bir hücresinden Aşkın fışkırdığı çölde okyanusu yaşadığı bir Sevdiği olmalı
Öyle Bir Sev/ki
Herkes herkesi aynı sev(e)mez
Kimileri gururunun yettiği kadar sever
Kimileri ömrünün yettiği kadar sever
Kimileri de "Ölüm'ün ayırdığını kim söylemiş?" der
Bu bayramda hangi elleri öptün ?
Günahkar dudakların siyah lekeler bırakacağı beyaz bir el bulabildin mi?
Yoksa sen de benim gibi katrandan ellere mi yapıştırdın, kömürden dudaklarını!
Yoksa sen de mi çağırdın yardımına çocukları:
''Ah çocuklar!
Kapı kapı dolaşıp şeker toplayan çocuklar!
Bırakın, öpelim ellerinizi.
Siz bize şeker verin!''
Ne zaman benim ölümüm
Ne zaman ölümüm vuslat olacak..
Ne zaman pervane gibi,Şem'in görünürde ateş,
içre gülzar kucağına atacağım kendimi
Haber et ! Ne zaman dirileceğim yeniden
Rabbim aşkla beklemekteyim..
Varlığım yüreksizliğini afişe edicek ..
Her geçen gün ve saniye..
Ben yaşadıkça yokluğum hüküm sürücek ..
Duvara çizdiğin yüzümde..
Yüssüzlüğünü süslediğin her an çirkinkinleştirdiğin ben olucam..
Yokluğuma göz yumduğun her gece..
"Seni en derin uykularından vurucam"
Her şey senin için yaratıldı ama dikkat et sen her şey değilsin.Dünya boyun eğicidir ama sen zalim efendi değilsin.Yeterli sayıyorsun kendini kendine. Oysa hiç yeterli değilsin. Muhtaçsın, ihtiyaçsız değilsin.Her şey senin emrinde doğru, ama amirliğe kalkışma.Bil ki kalıcı değil geçicisin, sahip değil misafirsin. Sabit değil iğretisin.Her ne var ki sen de, ödünçtür, senin sanma.Şımarma.Yarı kısmın topraktır. Toprağı horlama. Dünyadan, yerine koyduğundan fazlasını alma. Onun dengesini bozma. Uyumuna musallat olma. Gülün rengiyle, sütün tavıyla oynama. Karıncanın yolunu kapama, kırlangıcın yuvasını bozma, yılanın dişini kanatma. Pınarların, nehirlerin, ince suların kurumaması için çaba sarf et. Göz kulak ol emanete. Bozma kıvamını aldığın gibi iade et.Hava-toprak-ateş-su da insandan alacaklı. Bitkinin ve hayvanın, dağın taşın ve börtü böceğin, yaralı kedinin, hasta leyleğin, yırtıcı parsın, dayanıklı devenin de insan üzerinde hakkı, insandan razılığı vardır.
"Ey Gönül!..
Mecnun ol,kapa gözlerini..
bir salıncakta hayal et kendini,
kuşlar kıskansın uçmaya yeltenen hayallerini,
bağır hiç olmadığı kadar,
sen önce bir sev,
gerisi gelir yeni pabuçların gibi yürüye yürüye..."
Öldüğüm varsayılsın. Otopsiyle uğraşmak lüzumsuz bence.
Sebebime direkt gözlerin yazılsın.
Keza senin yoksa bile, yokluğunun mutlaka parmağı vardır bu cinayette.