Ey alfabemin en güzel harfi yâr!...
Gönlüm seni gözümden, gözüm seni gönlümden istiyor....
...Hz. Mevlana...
Aşk; topuklarından etine kadar işlemiş bir nasırdır, ya canın acıya acıya adım atacaksın, yada canını acıta acıta
söküp atacaksın. her iki yolda da tek bir gerçek olacak;
CANIN ÇOK AMA ÇOK ACIYACAK!!
Gönül defterine "AŞK" yazılanlar çetin bir sınavın eşiğindedir..Belâlar sağanak yağmurlar gibi yağar.Ancak başını ona tutabilenler aşk kaydına geçerler.
Bela yolunda muayyen bir menzildir âşık..
Her nereden gam kervanı gelse muhakkak onda konaklar..
Belâlara tahammülü olmayanlar aşkın adını dahi anamazlar..
Çünkü aşk defterine şöyle bir nükte yazmışlardır:
"AŞK KAYDINDA OLAN KİŞİ,
BAŞ KAYDINDA DEĞİLDİR.."
'Aşk odu önce ma'şuka,
andan âşıka düşer.' derler, malum.
Yani aşk ateşi önce sevilene ondan
sonra sevene düşer.
Önce sevilende bir ateş yanmalı ki
pervane onun etrafında dönsün,
pervane o ateşi görsün, sonra aşkının
farkına varsın
Pervane aşkını ispat edebilmek için
gördüğü anda ışığı, etrafında dönmeye başlar.
Bir cezbedir bu. Bu cezbenin gittikçe
daralan bir çemberi vardır.
Işığın etrafında döner, döndükçe
biraz daha yakından dönmek ister.
Işığı gördüğü anda aşkı ilmel yakin
olarak tanıyan pervane, onu aynel
yakin bilmek istediği için gittikçe
mumun etrafındaki çemberi
daraltıyor. Çember daraldıkça
pervanenin aşkı artıyor, şevki artıyor, coşkusu artıyor.
Coşkusu arttıkça da
cesareti artıyor.
Aşk cesaret işidir, neticede.
Ve pervane cesaretle kanadını şöyle bir
değdirir ateşe.
İlk lezzettir işte o acı. Acı verir,
yakar içini.
Ama ona verdiği acı o kadar hoşuna
gider ki, daha fazla dönmeye başlar. Acı ve lezzet
Birbirine zıt bu iki duygunun bir arada olması nasıl mümkün
İşte bu noktada, azabın ve acının
lezzet olmasındaki sırrı yakalamak gerek.
Azap kelimesi "azp" kelimesinden türüyor. Azp, lezzet demek.
Azabın ne olduğunu buna göre ölçün ve düşünün. İşte
kanadının ucunu bir defa yaktığı
zaman pervane ilk azabı duyar;
fakat öyle bir
lezzettir ki o azap
Bu azap ve ondan alınan lezzet,
insanı yavaş yavaş nefsinden sıyırıp vuslatı mümkün kılar.
Bu sefer daha büyük bir cesaretle
kendini ateşe atarcasına gider ışığı kucaklar.
Ve burada ateş pervaneyi yakar
kavurur.
Bir buğday tanesi gibi toparlayıp
yere düşürür. Artık pervane 'hakkal
yakin' biliyordur vuslatı. Bu
fenadır. Bu canını verdiği noktadır.
Mumun bundan haberi bile yoktur belki. Olmasına da gerek yoktur. Bu
pervanenin aşkıdır çünkü.
Aşkı uğruna can veren pervanenin
aşkı. Ama öbür taraftan mum da yanar.
Onun aşkı da, acısı da kendincedir.
Önce can ipliğine bir ateş düşer ve
yanmaya başlar mum
Sonra içindeki o yangını söndürmek
için gözyaşı döker.
Ateşi su söndürür çünkü.
Ama mumun gözyaşları onun ateşine daha da bir güç verir,
elemi arttıkça artar. Ve erir can
ipi, sevgilinin yolunda yok olana dek
"Kapattık bazı kapılarıkör bir kilit vurduk üzerlerine..
Şimdi açılırlar mı yeniden, en tılsımlı sözleri söylesek?..
Yahut yeni kapılar açsak, kaybettiklerimizin peşine düşsek..
Biraz cesaret gerek belki..
Gerçeklerle yüzleşmeye cesaret, gerçekleri kabullenmeye cesaret..
Ve gayret, ve gayret"
Ne hesabını veremeyeceğim bir günüm oldu ne de vicdanımı lekeleyen bir geçmişim... Ne hissettiysem onu söyledim , onu yaşadım. Yaşadığım bir tek andan bile pişmanlık duymadım. Asla keşkelerim olmadı. Hiçbir zaman kendimle vicdan mahkemesi yapmak zorunda kalmadım. Karşıma bazen gerçek yüzler, bazen sahteler çıktı ama ol...sun ben yine sadece hislerimle yaşadım. Asla sevmediğim birine seni seviyorum demedim , ya da asla birini severken karşılığını beklemedim. Dostluğuma değer biçmedim , sevgime ise hiçbir zaman sınır çizmedim. Sevdiysem sonuna kadar gittim,bitirdiysem öldürse de hasreti geriye dönmedim. Bazen çok kırıldım, bazen belki de kırdım ama hata insana mahsustur dedim. Affettim , af diledim. Kimileri birden fazla kırdılar kalbimi ama ben onları yinede affettim. Onlar belki beni saflıkla yargıladılar. Belki de içten içe sinsice güldüler ama asıl unuttukları şuydu: Ben aldanmadım. Aldanan her zaman kendileri oldular ama bunu anlayamadılar. Bir insan kaybının ne olduğu bilemedikleri için... Kaybetmek onlar için bir alışkanlık haline geldiği için...
OYSA BEN HİÇ İNSAN KAYBETMEDİM.
SADECE ZAMANI GELDİĞİNDE VAZGEÇMEYİ BİLDİM O KADAR.
Tüm iyi niyetimi de koysam ortaya,paspas diye basıp geçmekteler.
Destur var mıdır diye soran yok , ibrahim gönlü kırıp geçirmekteler.
Söz ustası değilim desem de, sözün altına buzağı yerleştirmekteler.
Bıktım artık art niyetlilerden, satır satır doğrayacağım cümlesinden.
Bir elma kadar bile hayrım yokmuş kendime,
Düşünmem ki kendimi,
İçimdeki mutluluğu süzüveririm başkalarına.
Hayırım yok kimseye,
Hayata yeni evetlerini çıkarmaya gidiveririm..
Bir elma kadar duruşum yokmuş..
Ah elma değilim ki sevmem şart olmasın..
Severim ben çok severim,
Sevilirdim de eskimesem,
Bir elma kadar ömrüm yokmuş,
Zaten kalan da zehirden elma değil miymiş...
İçeyim ben içeyim...
Demek bütün iş Tahir ile Zühre olabilmekte değil..
"Yani yürekte" değil
Benim işim elma olabilmekteymiş.
Sonsuz bir karanlığın içinden doğdum. Işığı gördüm, korktum.
Ağladım.
Zamanla ışıkta yaşamayı öğrendim.
Karanlığı gördüm, korktum.
Gün geldi sonsuz karanlığa uğurladım sevdiklerimi
Ağladım.
* * *
Yaşamayı öğrendim.
Doğumun, hayatin bitmeye başladığı an olduğunu;
aradaki bölümün, ölümden çalınan zamanlar olduğunu öğrendim.
* * *
Zamanı öğrendim.
Yarıştım onunla
Zamanla yarışılmayacağını, zamanla barışılacağını,
zamanla öğrendim
* * *
İnsani öğrendim.
Sonra insanların içinde iyiler ve kötüler olduğunu
Sonra da her insanin içinde iyilik ve kötülük
bulunduğunu öğrendim.
* * *
Sevmeyi öğrendim.
Sonra güvenmeyi
Sonra da güvenin sevgiden daha kalıcı
olduğunu,
sevginin güvenin sağlam zemini üzerine kurulduğunu
öğrendim.
* * *
İnsan tenini öğrendim.
Sonra tenin altında bir ruh bulunduğunu
Sonra da ruhun aslında tenin üstünde olduğunu
öğrendim.
* * *
Evreni öğrendim.
Sonra evreni aydınlatmanın yollarını öğrendim.
Sonunda evreni aydınlatabilmek için önce çevreni
aydınlatabilmek gerektiğini öğrendim.
* * *
Ekmeği öğrendim.
Sonra barış için ekmeğin bolca üretilmesi gerektiğini
Sonra da ekmeği hakça üleşmenin,
bolca üretmek kadar önemli olduğunu öğrendim.
* * *
Okumayı öğrendim.
Kendime yazıyı öğrettim sonra
Ve bir süre sonra yazı, kendimi öğretti bana
* * *
Gitmeyi öğrendim.
Sonra dayanamayıp dönmeyi
Daha da sonra kendime rağmen gitmeyi
* * *
Dünyaya tek başına meydan okumayı öğrendim genç yasta
Sonra kalabalıklarla birlikte yürümek gerektiği fikrine vardım.
Sonra da asil yürüyüşün
kalabalıklara karşı olması gerektiğine aydım.
* * *
Düşünmeyi öğrendim.
Sonra kalıplar içinde düşünmeyi öğrendim.
Sonra sağlıklı düşünmenin
kalıpları yıkarak düşünmek olduğunu öğrendim.
* * *
Namusun önemini öğrendim evde
Sonra yoksundan namus beklemenin namussuzluk olduğunu;
gerçek namusun, günah elinin altındayken, günaha el sürmemek olduğunu
öğrendim.
* * *
Gerçeği öğrendim bir gün
Ve gerçeğin acı olduğunu
Sonra dozunda acının,
yemeğe olduğu kadar hayata da lezzet kattığını öğrendim.
* * *
Her canlının ölümü tadacağını,
ama sadece bazılarının hayatı tadacağını
öğrendim.