Kelimelerin kalbine indi de sevgim,dile dökmek ne zor geliyor bilsen.
Nefsimi arkama aldım ki,gömleğim yırtılacaksa Yusuf misali arkadan yırtılsın .
Gönlünde sen olmayan sevgiliden esirgedim Züleyha misali bakışları ki;
iffet selamı sabahı kesmesin benden.
Ben bir Eyyüb sabrıyla beklerken seni
Şairin dediği gibi hangi türbe dindirir bu acımı şimdi
Hangi dua, hangi evliya tesir geri döndürmeye şimdi
Söylesene, susma ne olur?
Sen de bir şeyler söyle,
Ağız ucuyla da olsa
BEN DE GİDEMEM de !
Bunca yaşanmışlığı bir kalemde silemem de.
Hz. İbrahim'i ateşe atacakları zaman bir karınca sırtında küçük bir
su damlası ile ateşi söndürmek için koştururken arkadaşları sormuş
"ne yapıyorsun"
diye
"ateşi söndürmeye gidiyorum" demiş, arkadaşları
......"bi damla su ile mi" demişler;
karınca dönerek
"en azından safımız belli olur" demiş...
Aslında biz hiç kimseyi geride bırakmak istemezdik... Yükte ağır sevgide hafif olmasalardı eğer... Yüklerine dahi razıydık, ama onlar yüreğimizde kalmak yerine tepemize çıkmayı tercih ettiler... YÜREKSİZ insanların hafifliği, YÜREKLİ insanlara ağır geliyormuş meğer...!!!
Uzaktan sev derdi bana Rabbim,
Uzaktan sev ki; Aşkın imana dönüşsün
Ben seni yüreğimde kor gibi bir imanla severdim
Cennete gitmene yeter sanırdım göğsümde alevlenen tertemiz aşk
Ben sana engel olmaktan, korkardım..
Levh-i Mahfuz'dan Düçar-ı Azap'lığıma Merhem Bilip,
Ömrüm'e AŞK Eylediğim Yâr'in Kirpikleri Oldu Darağacım..
Şimdi Yüreğimin Kavli Dilsiz ,Yâre Kırık Ezgiler'de!
Bense Yine Bi'lâl Hükmünde,Bu Sefer Ben Değil, Minareler Benim Üstümde!