Ana rahmine düştüğüm anda başladı ilk yarışım, seninle
Seni yaşamaya geliyordum
Yaşatacaklarını bilmeden
Annemin karnında hızla büyüyordum
Seni güzel şey sanarak, zamanla yarışıyordum
Bu yarışım anneme de yansımıştı
Beklemedim ve sana geldim
Merhaba hayat!
Doğduğum anda ağlattın beni
Bebektim, karnım acıktı ağladım
İlgi istedim ağladım
Canım yandı ağladım
Günler geceleri, aylar seneleri kovaladı
Hepsi birbirini geçmek istedi
Zaman zamanla yarıştı. Hiçbiri bana acımadı
Artık bebeklikten çıktım.
Çocuk oldum ben
Saf ve temiz duygularım vardı
Sahip olduğum oyuncaklarım ve oyunlarım
Senin oyundan ibaret olduğunu sanırdım
Gerçek oyunlarını yaşatıncaya kadar
Uçsuz, bucaksız hayallerim vardı
Sınırlarım yoktu benim. Ergenliğe ulaşıncaya kadar
Şimdi, ben genç oldum duygularım ve amaçlarım değişti
Sana ilk kırgınlığım bu yaşlarda başladı
Sana yetişmek için başlamıştım yarışa
İlk özlemlerimi, ilk umutlarımı kaybetmiştim bu zamanda
Seninle ilk kavgam büyüklüğümdeki kavgam kadar acı olmadı
Hayat! Ergendim. Her şeyini önüme serdin
Yaşa beni, tanı dedin
İçindeki kötülükleri ayıklamadan
Başladım ben de seni yaşamaya
Okuyup adam olacaktık
Girdik bir sınav yarışına
Bu yarışı kazansam da, nice yarışlar açtın sen bana
Okudum. Adam oldum
Duygularım ve yaşanılanlar farklıydı
Olgunlaşmıştım artık
Şimdi; çelişkiler, endişeler ve keşkelerle doluyum
Acı veriyordun artık
Tutunduğum dalları teker teker kırıyordun
Umut, sevinç, mutluluk ve başarıyı haram ettin sen bana
Gözlerim yaşlarla doluydu şimdi
Gözümden akan her yaşla tekrar yeniliyordum ben sana
Olgundum, mantıklıydım
Keşke! Hep çocuk kalsaydım
Mantığım, adaletsizliğinin karşısında yeniliyordu
Adaletsizliğindi acılarıma sebep
Ey Hayat! Yaşamak için mecburdum ben sana
Her seferinde yalpalasam da, tutunmaya çalışıyordum
Yine ben sana
Yaşatacağın güzellikleri bekliyordum
Sana yetişmek imkansızdı
Ama, artık seni geçeceğim
Hayat sana sesleniyorum
Bir çıkar yol bırakmamıştın sen bana
Haydi hayat! Yarış benimle