Anlattıkça Kış Vuruyor Satırlarıma
Son güncelleme: 02.06.2011 21:11
-
Zaman zaman zaman ve yine sen
işte...Sensizliğin içinde bir sen..Haberin olmadan bir sen bende..Hiç bırakmayı
düşünmediğim!
Bir yağmur damlası gibi..Önce damla damla sonra sağanak sağanak
.
Hiç bitmiyor bendeki bu yağmur..Özlemek bile güzel..Beklemek..
Ama kanımı donduran bir korku: Ya hiç gelmessen diye..Sanki başımda şimşekler çakar
gibi karanlık bir sokak ortasında..Çok yakına yıldırım düşmüş gibi.Gözümden akan bir damla
yaş ve yağmur...
Ve bil eğer gidersen bir gün arkana bakmadan ben bırakıp gittiğin yerde olacağım..Belki
dönersin diye..Yağmurlarımı geri verirsin diye....
-
Dün gece yine sensizliğe ağlayıp sensizliğe içtim...Biraz olsun aklımdan çıkarsın belki diye ama her yudumda sen aktın içime yine..Sen sıcacık yatağında uyurken, rüzgarlar çarpıyordu benim yüreğime..Kurutmuyordu gözyaşlarımı bile, yüreğim ne ki!Gitmeme o kadar az zaman kaldı ki içim titriyor düşündükçeSenin olmadığın bir şehir, nefes almadığın, yollarında yürümediğin, havasını solumadığınKöşeyi dönünce karşıma sen çıkarsın belki diye beklemeyeceğim artık..Olmıcaksın çünkü orda! Ben herkesi sana benzeticem yine, arkalarından sen diye koşucam, yaklaştığımda gözlerim yanıcak yine diz çöküp kalıcam orada, dizlerim değil yüreğim kanıcak yine..
Nasıl dayanıcam tüm bunlara, nasıl baş edicem yokluğunla bilmiyorum..Yokluğun hep vardı evet ama aynı şehirde yokluğun beni bu kadar yok etmiyordu!Cesaretimi toplayıp bi gün çıkabilecek miyim karşına bilmiyorum..Haykırabilecek miyim içimde kopan fırtınaları? Ama ya bu seni tamamen kaybetmek olursa, ya bir daha o bakmaya doyamadığım gözlerine, yüzüne bakamazsam, kokunu duyamazsam..Hiçbir şeyden bu kadar korkmamıştım ben, cesaretli zannederdim kendimi, korkusuzAma bu sefer farklıBu sefer korktuğum hayatımın bu kadar merkezinde olanı kaybetmek, seni kaybetmek ve merkez kaybolursa eğer; savrulduğum yerler beni yok edicek, mahvedicek, öldürücek biliyorum
Ben kimseyi bu kadar sevmemişim ancak şimdi anlıyorum bunuO gözlerini, gülüşünü, seni, her şeyini düşünmekle geçicek zaman ve sen yine bilmiceksin..Yüreğim yanıyor..Kelimelere sığmıyor içimde kopanlar, hiçbir kelime karşılamıyor bendeki sevgini..Ey İstanbul! Neden yapıyorsun bana bunu!..Senin sokaklarında onla olmak varken, beni neden tek başıma götürüyorsun koynunaDelilik bu bendeki biliyorum ama hangi aşk delilik değil ki..Ne zaman mantık arandı ki ondaSensiz gecelerde aynı şeyi paylaştığımız koskocaman bir gökyüzü olucak yineYıldızlarla konuşucam sen diye, deli dicek gelen geçenAma bilmicekler hiçbir zaman belki sen de o yıldıza bakıyorsundur diye konuştuğumu.Acıyıp geçicekler sadece yanımdan, belki de kahkahalar atarakBense onlara acıyacağım seni tanımadıkları için, kan çanağına dönmüş gözlerimle.!!
-
Bazen vazgeçmek gerekir, dönüp gitmek...Ama her vazgeçişte daha çok yaklaşırsın..
Kaçmaya çalışırken başladığın yere dönersin. Uzak, yasak, imkanlı, imkansız umrunda olmaz...
Aklına ve kalbine kazınmış olan bir çift gözdür sadece gerisi yalan...Canın yanar, kalbin ağrır,kimsenin göremediği yaşlar akar içine..Kanarsın...
Ama yine de dönüp gidemezsin. Bir nefes, bir dokunuş, bir bakış için acıtırsın kendini..Ama o her şeye değer. Senden daha da önemlidir senin..
Eline diken batsa senden akar kan, o ağlamak isteyip ağlayamadığında senden akar yaş..O mutluysa mutlusundur sen de..O gülüyorsa herkes gülüyordur..
Ve o varsa sen de varsındır!! Bu kadar sevildiğini bilmeden vardır oysa o..Senin için her yerde olduğunu bilmeden bir yerlerdedir..
Uzakta biri onsuz nefes alamayıp onun hayaliyle dalarken uykuya o bunlardan habersiz uyumaktadır..
Bu kadar sevebilmek cesaret ister. Canını bile bile yakmaz insan. Bu kadar sevmeden...Böyle körkütük...
"Gel" desem..."Sen de sev.." desem... Gelir misin? Sever misin? Bir kalbin sahibi olduğunu ve o kalbin sadece senle çarptığını bil yeter..Gelmesen de sevmesen de bu kadar sevildiğini bil yeter!!!
-
bir resim çektirmke istiyorum
içinde senide bulundugun
kıyısından köşesinden geçmek istiyorum
içinde senide bulundugun bir şehrin
bir gece olasım geliyor seni üzerine dogan bir gece
belkide gecede bir yıldız olma isteklerimiz gizlesemde
senin gözlerinde dogan bir yıldız diyorum
kokusu sinmiş baharın
bir mevsim gitmekte başka bir mevsim gelmekte
sana dogru gelen bir mevsim olmak istiyorum
suretimin aynayan yansımayan kısmının
seninle tammalanmasını intiyorum
gönlülüm kuytu köşelerinin
seninle hayat bulmasını
hayat dedigim bir ömrün
seninle birleşmesini sitiyorum
-
Kendimi tanıyamıyorum artık..Aynaya bakmaya korkar oldum..Bu gözler benim olamaz, kan içindeBen ağlamayı sevmezdim ki...Bu beden de benim değil, ben böyle sarhoş, deli divane dolaşmazdım ortalardaO yüzden kaçıyorum artık kendimi görmekten, bir yumruk indirmek istiyorum, parçalanmak, kan içinde kalmak belki de ama sen bakıyorsun her seferinde oradan gözümün içine..YapamıyorumKendi kendime acıyıp, yatağıma gidiyorum yine, yapabileceğim tek şeyi yapıyorumBeni tek anlayan yastığım..Ona sarılıyorum, ona akıtıyorum gözyaşlarımı..
Niye ben diyorum her seferinde! Neden bu kadar zor! Her şeyde kolaya kaçan ben neden aşkta bu kadar zoru seçiyorum, seni seçiyorum..Kokun geliyor sonra aklıma, gülüşün..Kimseye benzemeyen..Öyle içten..Gözlerimden yaşlar süzülüyor yine, ne sen biliyorsun ne de Sadece yastığım..Beni dinliyor, sana dair o kadar çok şey biliyor ki artık sen bile şaşırırsın
Defterim, kalemim ve yastığım! Üçü de öyle çektiler ki benden, öyle çektiler ki içimdeki sendenİçimde kıyametler kopuyor, oradan oraya savruluyorum, sesim çıkmıyor.."yeter artık" bile diyemiyorum, boğuluyorum kendi kelimelerimle..Kusuyorum sonra içimde ne varsa bembeyaz bir sayfaya, gözlerimden yaşlar damlıyor hem yazılarıma hem de yastığımaUsulca siliyorum...
Biliyorum geçmeyecek! Canım daha da yanacak..Çok daha yanacak!..Belki de bu yazdıklarım bundan sonra yazacaklarımın en umutlusu olacak Ben her yüzünü göremediğim gün biraz daha eksileceğim, her gün bir mutlu, umutlu kelime daha silinecek lügatımdan, daha karamsar, daha umutsuz, hayata küsmüş biri olup çıkacağımKendimi tanıyamayacağım...Sensizlik kapladıkça her tarafımı ben diye bir şey kalmayacak bendeAma İçimdeki seni kaybetmektense beni kaybetmenin hiçbir önemi olmayacakKarşıdan izleyeceğim kendi yok oluşumu...Canımı yakan, ağlatan,kanatan varsın sen ol!.....[/imgOLD]
-
Niçin dedin, neden dedin bilmiyorum ama o dudaklarının arasından çıktı bir kere..."Gitme" dedinKapkaranlık dünyama bir ışık yandı sanki bir yerlerde, yağmurlar başladı sağanak sağanak gönlümeMeğer ne kadar susuz kalmış, meğer ne kadar muhtaçmış bir kelimeneBirden gülümseyebildiğimi hatırladım onca zaman sonra, gözyaşlarımdan özür dilemedenSanki hücrelerimde dolaşıyordu sesin, bedenime yayılıyordu, her yağmur damlası alev almış ölmek üzere olan duygularımı söndürüyordu..
Bir kelimene bir dünyayı alabora ettiğini bilmedin sen yine de..Sadece "gitme" dedin..Belki çok farklı amaçlarla söyledin ama kalbim o kadar yoksul, o kadar muhtaç, o kadar bezgin ki çekip çıkarmanı beklemekten o kadar yorulmuş kiBir kelimene döndürüyor başımı...
Ben senden hiç gitmedim kiAynı yollarda yürüyüp,ayak izlerini aradım, kokun hala duruyordur belki diye derin nefesler aldım, sen çıkarsın belki karşıma diye olmıcak yollarda yürüdüm, yazıp yazıp sonra sildiğim yüzlerce mesajlarım olduTelefonum bile nefret etti benden..Korkaklığımdan, cesaretsizliğimdenAma ben senden hiç gitmedim ki!..Görmesen de hissetmesen de arkandaydı gölgem hep..O yüzden hiç "gitme" demedin galiba o zamanlarŞimdi gidiyorum evet..Ama senden değil..Keşke bunu haykırabilseydim sana..Gittiğim sen değilsin, bu şehir!Ondan gidiyorum ben..Kalbimdeki yerinden çok daha fazlasını sana vererek götürüyorum seni de yanımda... KorkuyorumDöndüğümde seni bulamamaktan, gözlerinde boğulamamaktan, unutulmaktan. Bir bilsen.Ah bir bilsen!!
-
"Bir sevmek bin defa ölmek demekmiş.."
Şarkılar sıralanıyor yine gecemde, karşımda resminDokunuyorum usulca, hissetse diyorum o an ürperse birden içi..Gözlerim doluyor itiyorum kenara..Üstüne damlamasın gözyaşlarımResmine bile kıyamıyorum...Kalkıyorum, yorgun kalbimi parçalayıp atasım geliyor...Bir şarkı çıkıyor yine radyoda vazgeçiyorum..
Yapabileceğim tek şeyi yapıyorum sonraYazıyorum, ne yazdığımı bilmeden, sadece seni, sadece dökmek için içimdekileri..Sen hiç bilmedin her gün, her gece üstünde kalemlerin dolaştığını, sayfaların seninle dolup seninle taştığını, gözyaşlarıyla dolan sayfalar arasında umut arayan paramparça gözleri..! Ama ben her kelimemi her harfimi ömrüme iğneliyorum, kazıyorum hatta.. Depremler olsa da enkazda kurtulacak olan sadece sana dair yazdıklarım olsun diye, üstünde tozlar dolaşsa da, eskise de; yıllar sonra bulunduğunda hala çekse üstüne gözyaşlarımı, tüm benliğimi
Tüm bunları düşünürken, yağmur başladı işte yine..Nasıl sitemkar yağıyor, nasıl hızlı, nasıl düştüğü yeri serinletir gibi değil de yakarcasına! Tıpkı senin gibi Tıpkı yüreğime düştüğün gün gibi Yanmaya başlamıştı kalbim, artık her rüzgar daha da alevlendiriyordu, her seferinde bir parça kopuyordu canımdan, gözlerin gözlerime değdikçe kıvranıyordu içimde duygularım...
Avazım çıktığı kadar bağırmak istedim sonra, nadastan çıkmış bir toprak gibiDuy istedim feryadımı, yankı yapsın kulaklarında, unutma bir daha o sesi
Sonra kendi kendime anlattım, kendi kendimle savaştım..Hem askerdim savaşması gereken kanının son damlasına kadar hem de komutan ne olursa olsun koşmaya ve yönetmeye devam edecek olan..Hem de kendimin düşmanıydımYara alan hep ben oldum, hem vurmaya çalışan, hem vurulan, hem kaçan hem kovalayan
Yine dalmışım sana saate bak kaç olmuş Seni sen geçmekten yorulmuş o da benim gibi Uykuya susamış, rüyalarının rengine vurulmuş İyi geceler canım Sana uyuyacağım şimdi yine Gelir misin?...
-
Kulaklarımda bir uğultu belirdi birden..! Sitemle, öfkeyle, deli dolu bir sesle sarsıldı ruhum Çok uzaktan, çok derinden geliyordu sanki, o sesten başkasını duyamadım bir an, her yanımı kapladı Bütün ışıklar söndü sanki"Yeter demiştim sana" dedi. "Misafir kabul etmiyorum artık, çok acıdı canım, çok kanattılar, çevirdikleri enkaza bakmadan dönüp gittiler sırtlarını" Susmadan devam ediyordu, tıpkı son nefesini vermek üzere olan bir hasta gibi Eğer konuşamasa yarım kalacaktı her şey ve bir daha asla tamamlanamayacaktı o cümlelerini Gözlerimden yaşlar akmaya başladı birden Bir cevap bekliyordu, bir açıklama.. "Beni bu kadar acıtmaya, bu kadar parçalamaya ne hakkın var" dedi.. " Ne hakkın var her seferinde biraz daha eksiltmeye, yıkıp dökmeye" Artık tanımıştım onu Ses tonundan değil .Öfkesinden, acısından, feryadından !... Akan gözyaşlarımı sildim önce... Sonra kalkıp aynaya baktım usulca, artık bana ait olmayan gözlerime, dudaklarıma, yüzüme... Ve son olarak "ONA" Ona değdi gözlerim. YÜREĞİMDİ konuşan, haykıran, hesap soran işte Fazlasıyla hakkı vardı buna zaten, biliyordu o da... Yıllar öncesini hatırlattı birden.. Söz verdirtmişti banaDaha minicikken vurmuşlardı, yıkıp, dağıtıp, savurmuşlardı ne varsaKalan iki üç parça külle haykırmıştı o zaman bana tıpkı şu anki sesiyle.."Kapat kapılarımı artık, kilitle kilitleyebildiğin kadar, ve anahtarını öyle bir yere sakla ki sen bile girme, sen bile kırma, sen bile yok etme artık kalanları!" Dedi.. "Misafir diye alma kimseyi içeri!" Haklıydı galiba Herkesten önce ben saplamıştım bıçağı ona, belki kimse zarar veremezdi istemeseydim ben, hiçbir misafir Önce ben yaktım sonra gelenler savurdu külleriSöz vermiştim yıllar önce bunu hatırlattı bu ses şimdi..İlk defa bir emri dinleyip kapatmıştım tüm kapılarını yüreğimin..Ben bile bilmiyordum artık nerede olduğunu anahtarının..Belki bir çöl kenarındaydı belki de uçsuz bucaksız bir denizin derinliklerinde Özür dilerim ruhum, özür dilerim yüreğim Ama ben seni dinledim hem de yıllarca dinledim..Şimdi içeri giren, anahtarı bulan bir misafir değil Artık sen sahibini buldun ya da o seni Ne fark eder Ben söz vermeyi çoktan bıraktım artık Yaralamayacak ya da ben buna izin vermeyeceğim diyemem sana... Kalıcı olmayanın acısı da kalıcı olmaz... Bir deli rüzgar çıkar alır götürür geride kalanları ve sonra yine doğar güneş Bak toparlamışsın kendini işte o kadar parçalanmana rağmen sen de.. Ama bu sefer gerçekten özür dilerim YÜREĞİM! Hazırla sen de kendini parçalanmaya, yok olmalara, artık küllerinin bile kalmamasına! Tıpkı bedenim gibi sen de alıştır kendini Çünkü bu sefer ne gelen misafir ne de gidecek olan El değiştiriyorsun artık yüreğim, bana ait değilsin, bunlar son sözlerim sana, belki de son haykırışlarım
......HOŞÇA KAL!!.....
-
Hani derler ya "burnumda tütüyor" diye Ne kadar da anlamlı geliyor şimdi kulaklarıma bu deyiş.. O kadar özlemişim, o kadar her yanıma yayılmışsın ki uzaklaştıkça benden. Her gittiğin adımda bana esmiş sanki yüreğinin rüzgarları Gülüşün aklıma kazınmış, baktığım yerleri kaplıyor bir sis gibi, önümü göremiyorum
Ama kararlıyım bu akşam, akıtmayacağım gözlerimden o damlaları, izin vermeyeceğim Gözlerinde boğulduğum saatleri, tenimi yakan dokunuşlarını hatırlayacağım Öyle sıcaktı ki dokunuşların, usul usul Hani yeni doğan bir bebeğe dokunmaya kıyamazsın ya korkarsın incitmekten, öyle ürkek dokundum ben de sana Bunlar geçiyor aklımdan şimdi işte tutuyorum göz yaşlarımı senin olan her şey adınaBelki kıyamazsın akmasına sen de kim bilir! Yalnız kaldığımız zamanları düşünüyorum kalabalıklar içinde bile Yanındayken bile doyamazken gözlerine şimdi her milimine lanet okuduğum yollar var aramızda..! Ben hep çocukluğumu hatırladım senin yanında, derler ya nazını çekmez kimse sevdiğin kadar diye.. Ne kadar da acıtmışım canını, ne kadar da savurmuşum hoyratça o kelimeleri karşında Oysa sen hep güldün, hem gözlerime hem de yüreğime Yakmadın bile bile canımı hiç benim kadar Benim sana saçmaladığım kadar!
Beraber yürüdüğümüz yolları eğilip öpesim geliyor, oturduğumuz masalara takılıyor gözlerim.. Hala duruyor mudur kokun? Hala orda mıdır ayak izlerin? Kaldırımlarda aradığım izler sadece kalbimde artık galiba Kalbim de sende... Eeee o zaman yine her şey sende! Peki sen nerdesin? ??
-
Bugün fark ettim uzun olmuş yazmayalı senli cümleleri. Birikmiş içimde yine tonlarcası, sen kokan virane kelimeler, içine seni sığdıramadığım Aklımı kaybetmişim, ruhum hiç bende olmamış, yüreğim zaten sende... Elimde çok az şey kalmış benim olan Yetinmeyi bilmeli diyorum yine de. Sensizliğin içinde bile "sen" varsın baksana, o kadar yalnız sayılmam bu yüzden, o kadar da yoksul sayılmam.. Sadece yanımda değilsin, bir kelimenin içine sığdırmaya çalıştığım acılarım var Kimsenin göremediği, anlayamadığı paramparça duygularım
Oyunun bitmesine çok az kaldı... Bitmemesi için o kadar saçma hamleler yapıyorum ki, gülüyorum kendi kendime sonra acıyarak. Ama bitecek
Şah ve mat! O kadar yakınız işte sonuna
Sonra kaldırıp bir kenara koyacağız tahtamızı, taşlarımızı.. Elimizde kalan piyonlara bakıp iki damla gözyaşı akıtacağız belki Kimin kazandığı ya da kimin kaybettiği önemli olmayacak, sadece bitmiş bir oyun kalacak... Belki de gülümseyerek hatırlayacağımız
Ama daha oyun bitmedi... Hala devam eden hamleler var, pes edemiyorum sonunu bilsem de... Son taşlara bağladığım umutlarım var Küçücük bir bebek bakar ya etrafına neler oluyor, ben nerdeyim der gibi, öyle masum, öyle boş Ben de öyleyim şu sıralar.. Ne olduğunu anlamadan hayata bakıyorum, nereye savrulduğumu bilmeden bambaşka yollara çıkıyorum, gözlerim kamaşıyor Sen yoksun o yollarda, adımların yok, tesadüfen karşılaşma ihtimalimiz yok
Çok zor geliyor ardıma bakmadan dönüp gitmek bu kadar yokluğa
Gözlerinsiz kalmak
Bir daha dokunamayacak olmak
Ama yüreğim sende kaldıkça değil başka şehirde, dünyanın bir ucunda olsam bile hayalini götüremeyecek benden hayat... Kokunu, gözlerini, gülüşünü Hepsi bende kalacak
Ödünç değil, devren
Bilmesen de sen
-
Her şeyinle gitmiştin benden, kalbimden söküp almıştın ne bıraktıysan emanetÇok zordu ilk zamanlar, kendi kendimi aldatışlarım, kendimden kaçışım, kokundan uzak oluşum evetAma gittikçe inanmaya başlamıştım, yavaş yavaş kurtuluyordu kanım bu zehirdenYazmayı bile bırakmıştım, seni hatırlatan her şeye ama her şeye kapatmıştım yüreğimi, kırmıştım kalemimi.. Yavaşça kalkıp aynaya baktım.. "Yeter" dedim..Bu kadar acı yeter.. Sonu yoktu çünkü... Ve ben mazoşist olduğumu düşünmeye başlasam da artık, değildim, gülmek istiyordum, eskisi gibi olmak, karanlıkta bile ışık aramak... Her daim somurtan, karamsar bir benden kendim bile nefret etmişken başkalarının acıyarak bakması koymuyordu bileAyağa kalktım sonra..İlk defa bu kadar güçlü hissettim kendimi..Yalanlar söyledim.Buna ihtiyacım vardı çünkü..Ona değmez dedim..Değen bir insan bu kadar yaralayamazdı çünkü. Bu kadar kanatamazdı...Yarattığı şaheseri gururla izleyemezdi
Gittim Kilometrelerce uzağaOtobüs camına yaslanmış başım vardı sadece,. Yorgun bir kalbin sessiz feryatları vardı...Düşünmemeye çalışırken iki damla gözyaşı damladı gözlerimden..O damlalarla birlikte kaybolduğuna inandım..Aramayacaktım bir dahaBavulumu boşaltırken araya sıkışmış resimlere takıldı gözlerim.Uzun uzun bakmadım ilk defa! İlk defa gözlerinde boğulmadım! Ve alışmaya başladım sonra yokluğunaDüşünmüyordum hiç ve bu beni mutlu ediyordu..
Sanki bağımlı olduğu maddeyi bırakmış, yoğun çabalar sonucu iyileşmiş bir hasta gibiydim...
Gözlerimi açtığımda gülümseyebiliyordum gökyüzüne, doğan güneş canımı yakmıyordu..Ve ben artık kendime "mazoşist" kelimesini hiç mi hiç yakın bulmuyordum.. Yeniden denedim sonra Sevebilmeyi..Oldu ya da olduğuna inandım bilmiyorumBelki sadece ilaçların yanında alınan bir vitamin hapıydı bu..Belki senden arındığımdan emin olmak istiyordum sadece..Daha da mutlu hissediyordum kendimi..Sanki seni yendikçe kendimle gurur duyuyordum...! Herkes olabilirdi hayatımda ama sen olamazdın!
Bir daha acıtamayacaktın çünkü yüreğim artık seni tanımıyordu!
Sonra geri döndüm bir süreliğine Değişen hiçbir şey yoktu şehrimde Işıklar, sokaklar, caddeler hala aynıydıNe kadar da özlemişim kokusunu bile, tanıdık yüzlerini.. Hepsi güzeldi hala, her şey aynıydı, bıraktığım gibi Bu geceye kadar! Öyle başıboş dolaşırken sokak ortasında silüetin belirdi karşımda birden Gözlerim karardı, elim ayağım titremeye başladı, nefes almakta bile zorluk çekiyordumGörmemezlikten gelmeye çalıştım deli gibi yürüyordum, nereye gittiğimi bilmeden
Şizofren miydim, sen geçirdiğim bir nöbet miydin anlamaya çalışıyordum..!
Nolur dönüp bakma diye yalvardım içimden nolur bakma, bakma arkana! Ama baktın.. Gözlerin değdi gözlerime birdenBaşka hiçbir ses yoktu sesinden, kulaklarımı sağır edercesine büyüdü kelimelerin.. Titreyen dudaklarımdan iki kelime çıktı sadece, senin ağzından çıkanları tekrar etti Ve sen devam ederken yoluna, arkandan baktığımda anladım.. Ben hep kendimi kandırmışım, hep olmak istediğimi olup, hep duymak istediklerimi söylemişim kendime..
Titreyen ne sesim ne ellerim ne ayaklarımdı titreyen yüreğimdiSen giderken anladım Giden iki damla gözyaşım seyahatinden dönüp gelmiş yine gözlerime oturmuştu, bu sefer seni götürmediler benden... İçime içime akıttılar yine
-
GidişLere ve gidenLere dair sözLer okurdun hep , gidenLere dair yazıLar.."birgün bana böyle yazılar yazdırmazsin umarım yada yazmassın" derdin.. yazmayacağım derdim.. yazdırmayacağım.Hiçbir sözüme inanmadığın gibi bunada inanmazdın bilirim, ve ben sana ilk ve son yaLanımı o zaman söyLemişim.. AnLadım. iyi dinLe , bu gidi$ benim gidi$im.. bu sözLer benim sözLerim.. iyi dinLe ..
Ben gidiyorum... Gideyimmi demiyorum , gidiyorum diyorum.. Senden istedigim ve bekLedigim ama senin vermedigin 1 damLa sevgiyi beLkide baska koLLarda , baska askLarda arayacagım simdi.. BeLki buLamayacagım.. beLki sevmeyeceğim hiçkimseyi seni sevdiğim kadar.. kimseyi kaLbime sakLamayacagım seni sakLadıgım kadar.. Ama sensizlikle ba$ edecegim..
Hicbir zaman seninLe oLamadım ben , hicbir zaman kaLbinde oLamadım.. Hep benim kaLbimde oLsanda sen,beni hic sevmedin.. biLiyorum. göz göre göre katLandım bu acıya.Sen beni sevdigini söyLerken biLE ,baska koLLarda avunuyordun.. Baska gözLerdeydin baska sevgiLerde.. sana hic inanmadim belki,ama inanmak istedim.. inanmaya calistim.birgün gerçekten sever dedim.. bu kadar tas kalpli olamaz. Ama sen taştanda beterdin,anlayamadim..
KimsesizLigimLe bas etmeye caLisirken , artik sensizLik ve yaLnızLıkLada cebeLLesecegim biliyorum.. Susacagım.. konusmayacagım. kimseLer anLamayacak , kimseLer biLmeyecek.. güLecegim etrafa , çevreme... ben ağLayamam , biLiyorsun.. agLamayacagım.. gözya$ımı hakedecek kadar degerLi degiLsin sen..!
BunLar sana yazdıgım son satırLar , iyi dinLe ve sakLa.. Cunku bundan sonra ben oLmayacagım hayatında.. bundan sonra ben seninLe oLmayacagım.. Bundan sonra seni benim kadar cok sevecek biriLeride oLmayacak hayatinda.. Bundan sonra , sana ne süslü ask sözLeriyLe donatıLmıs yazıLar yazıLacak , nede gidisLeri anLatan sözLer söyLenecek..
kaLbimde ya$ıyordun ya sen , artık yaLnızsın..
artik kimsesizsin..
artik bir sahibin yok..
istedigin kisiLerLe ,
istedigin gözLerde ,
istedigin koLLarda
ve yoLLarda yaLan askLarLa harcanabiLirsin artik..
Artık BEN YOKUM..
Artık YALNIZSIN..
YANMALISIN , AGLAMALISIN..
- Anlattıkça Kış Vuruyor Satırlarıma Konusuna Benzer Konular
- AŞIRI GÜNEŞ SAÇLARIDA VURUYOR...ÖNERİLER 30.07.2004
- Hareketsizlik bele vuruyor 17.05.2005
- aşırı şişmanlık böbrekleri de vuruyor 10.11.2005
- Deve gribi salgını çocukları vuruyor 16.12.2005
- Diyabet güneyi vuruyor 01.02.2006