Bir sabah hıçkırıkla uyansan.Pencerelere koşup güneşi arasan.Umudun kenarını kemire kemire.Akşamı alsan odana.Beni ne kadar seversin kim bilir.Sonbahar olsan, bütün kış sana ısınsam.Yağmur düştüğünde pencereme.
Geldiğini anlayıp kısa kollu yüreğimle yollara koşsam.
Döktüğün yaprakların kuruluğuna aldırmadan. Avuçlarıma alıp yüzüme sürsem.Gözyaşlarımla yaprakların ıslansa.
Bu sonbahar gelsen.
Gelsen de artık
AĞLAMASAM.
Her ayrılığın ardından. Boğulmak üzereyken.
Beni hep yine ben kurtardım.
Büyük dalgalar gördüm. Hepsi içimden geçti. Çok yol gösterdiler. Karanlıkta ışık vaat ettiler ince ince. Yolumu değiştirmedim. Tek pusulam kalbim. Zamanı gelir derinim. Zaman delinir sessiz giderim.
Benim adım en zor
Duygum. Eritirim, dinlerim, söylerim. Severim, söverim.
Sabahlara kadar ağladım mesela, durmadan. Görenlere "en yakınımı kaybettim" dedim. Gözyaşlarıma yalan. Ne aşklarım oldu benim.
Sen de bir şey misin.
Çocuğumu elimden almışlar gibi. Çektim öksüzlüğü. Hiç durmadan koştum, yağmurları içtim.
Adım adım.
Ne aşklarım oldu benim.
Hepsi bir yana.
Bu şiirin sahibi yine de sensin!