insanız işte diyerek söze başlamak gerekirse fıtratımızda bu var ümit ederiz ama ümit ettiğimiz şeylerden korkarız...insanlık gereği ümit ile korku arası yaşamamız gerekmez mi... bir anne düşünün doğum sancısından uyuyamaz geceleri ama yavrusunu eline aldığında bütün korkular geride kalır o acıları yaşayan sanki o değildir dedimya insanız işte... gerçekten ne garip şu insan denilen mahluk ona bahşedilen küçücük kalbine neleri sığdırmıyor ki... insanız işte operatör insan!!! belkide yaradılmış mahlukun en şereflisi olabilmeyi hakediyo,r belkide en aşağı derecelere düşürebiliyoruz kendimizi ...insanız işte ...
Hani benim düşlerim vardı
Mavi gülüşlerim vardı hani?
Bulutlarım vardı yağmurunu bırakmaya hazır
Güneşim vardı yağmurdan sonra doğmayı bekleyen...
Yağmur yerine başıma yâr düştü anne
Gülüşlerime hüzün çöktü umut yerine
Güneşim battı alacakaranlıkta kaldı düşlerim
Günaydınımın yerini dünaydın aldı anne
Ne zormuş alacakaranlıkta düş olmak!
Ne zormuş anne yâr gönlüne düşekalmak!!!
Sen buz mavisi bir yolda yürüdüğümü biliyormusun anne?
Söylemedim sana canın acımasın diye!
Sanki yer ve gök birleşmiş ayaklarımın altına ve
Göğün sıcağı toprağın soğuk yüzüyle arsızca sevişirken
Çölde kalmış kar tanesi gibi eriyorum günden güne
Sabrım çatladı artık dilimi tutmaktan anne
Hadi tut ellerimi,çek al beni
Tenim solmadan güz yaprağı gibi...
Bir yerde okumuştum her sevdanın kendine öxgün bir kokusu olurmuş,,,,Asla unutulmaxmış hiç beklemediğin anda burnuna dolarmış göxlerinden yaşlar boşaltırmış,,,
Koku dediğin içine her çektiğin nefeste ciğerlerini parçalıyorsa
Koku dediğin her verdiğin nefeste gönül bahçesindeki gülleri solduruyorsa
Ve koku dediğin berrak bir suyun dudaklarında bıraktığı tat ise
Her saniye ölünüyor be Birsumm...
AH sevdam şimdi sırasımıydı burnumdan kalbime akmanın,,,
Saklamıştım seni en kuytu köşelere ,
Sırasımıydı şimdi aklıma gönlüme dünyama ışıklar saçmanın,,,,,,,
Düşünüyorumda bir insan hangi kelimeleri kullanarak iyi geceler diyebilir?
Hay şaşkın aklım benim!
Kelimelere ne hacet
En güzel dilek
Yürekten gülümsemek...
Bu müzik beni herzaman hüzünlendirmiştir!Bilmiyorum ama insana dokunan bir yanı var.Hani uçurum kenarına gidersin de bütün hayatın bir anda gözlerinin önünden geçerya,sonra dönüp bir defa bakarsın arkana...
Ama hiçbirşey yoktur arkandan gelip elini tutup seni o uçurumun dibinden çekip alacak!!!Sonra gözünü karanlığın hüküm sürdüğü boşluğa dikersin ama bu defa da hiçbirşey göremezsin.Küçücük bir kıyaslama yaparsın;şu ana kadar yaşadıklarımmı daha ağır yoksa dibi görünmeyen uçurum altı karanlıklar mı daha çok bitirir beni!!!
Üzerine çöken karabasanlardan kurtuluş yolu olabilirmi bu dipsiz kuyu yoksa kaçışmıdır kendinden ve herşeyden!
Ben bu fonu dinlediğimde hep bu duyguyu uyandırır içimde.Ya bu müzikte ya da bende bir sorun var!Her neyse,boş bir yazı işte!İçimden geldi yazdım,ama siz okumayın.Sadece müziğin tadını çıkarın....
Müzik süper ,sorun sizde abicim,,,,
Evet hüzün var bezginlik var ama bakın aniden yükselişi var hadi diyen kendine gel diyen,,,,Yara herkesde var onuda sevmesini bilmelisiniz,,,Onla yaşamayı öğrenerek başlayın sevmeye,,,,
O uçurumdan bakarken sizi seven size muhtaç sizin eseriniz olan büyümeyi bekleyen minikler gelsin aklınıza,,,,
Uçurum kelimesini mecazi anlamda kullandım Birsum
Bu müzik gerçekten çok güzel ve insana yaşattığı duygu (eğer korkmuyorsan kendini müziğe teslim etmeye) anlatılamaz güzellikte.Hani kelimelerin tükendiği son nokta vardırya işte öyle birşey...