Ve bazen iyiyim diyemiyor insan!Ne yorgun,ne küs,ne yalnız ne de aşık!!! Hayat işte,iyi de olsan kötüde,yorgun da olsan dinginde,küs de olsan barışıkta,aşık da olsan divanede yaşayıp gidiyoruz işte!!!
Öyle büyük hayallerim yok benim.Kalbi küçük olanların hayalleri büyük olmazki!!!Aslında insan hayalleri kadar büyür umutlarının içinde ama ben küçücük bir kalpte büyük umutlar besleyecek kadar hayallerimin peşine düşemedim...İnsan hasta düşer,yorgun düşer,bezgin düşer de hayallerinden düşünce sessizce ölürmüş!
Tut ellerimden tut
Düşüyorum
Ne zormuş bu ölüm denen şey
İnan çok üşüyorum
Hem de çok...
Evet Birsum,bütün mümkünler insanın aldığı nefeste saklıdır!Hayat sana sunduklarını hatırlatır aldığın her nefeste...İmkânsızlar bıçak gibi saplanır içine,kazanılanlar ise okşar içini ılık ılık...Şimdi ortadaki tezat şu;bir imkânsız bir de kazanılan kelimelerini kullandım.Oysa imkânsız da bir kazanılandır ama içini okşayan değil ruhunu sarsan bir kazanılan!!!Güzel paylaşımın için teşekkür ederim Birsum...
Eyvallah Musa Abim.Hayallerin büyüğü küçüğü olmaz demi?Yeterki insan hayallerine sarılmasını bilsin...
Biri sana ''sen ne güzel bakıyorsun'' dediği zaman için acır!
O senin kaşına,kirpiğine bakıyordur,yüzüne bakıyordur...
Gözlerinden kalbine inmeyi başaramayanlar güzel baktığını zannediyordur!
Oysa güzellik bakışta değildir
Gel de anlat bunu onlara...
Hangi tutkunun esiriydik ki bakışlarımızı görmesi gerekenler değil
Kör gözlerin insafsız cümlelerinde kaybettik???
Sonbaharın hüzünlü bir mevsim olmasının nedeni nedir biliyor musun Birsum?
Elbetteki biliyorsun;ortalık sararmaya,yapraklar dökülmeye,toprak soğumaya başlar...
Aslında bunlar sadece doğanın insana kazandırdığı değeri bilinmesi gereken bir armağanıdır!Derlerki;sonbahar gelince doğa hüznü giyinir üzerine!Hüzün giyilmezki be Birsum!Hüzün yaşanır sadece...Ve hüznün yaşanması için insanın kendisine zaman ayırması yetmez...Kendisine ayırdığı zamanda hayalleri sonbahar misali sararıp umutları tel tel yüreğinden dökülürken avuçları üşümeli!Hayat gündüz yaşanır oysa insan kendisini gece daha çok anlar ve yaşar.Onun içindir ki sonbahar geldiğinde geceler uzar ve insan kendisinde varolupta ışıkta yaşayamadığı içsel duygularını göğün karanlık yüzüne salıverir!!!Hüzün sonbaharda değil gecededir ve hüzün insanın içindedir Birsum...
Şimdi diyceksinki nereden çıktı bu hüzün meselesi?
Bilmemki nereden çıkıp sarıverdi beni!Belki de kullandığın resmin bütün suretine bir de gecenin çığlık çığlığa bağıran sessizliği eklenince senin de dediğin gibi dünyayı sessize almam neden olmuştur halsiz ahvalimin bu vay halime deyişimdeki hüzün meselesi...
Senin de yüreğindeki güzelliklere sağlık Birsum...