İnsanların çoğu kaybetmekten korktuğu için sevmekten korkuyor. Düşünmekten korkuyor, sorumluluk getireceği için. Konuşmaktan korkuyor, eleştirilmekten korktuğu için. Yaslanmaktan korkuyor, gençliğin kıymetini bilmediği için. Unutulmaktan korkuyor, dünyaya iyi bir şey vermediği için. Ve ölmekten korkuyor, aslında yaşamayı bilmediği için.
SENİ, bir kar tanesinin saflığın da sevdim,
Küskünken ağlaya ağlaya sevdim..
Belki dil de suskundun ama, SENİ çığlık çığlığa sevdim....
Bir bebeğin şirinliği gibi, yeni bir yaşın hüznü kadar sevdim....
Ben SENİ zamansız, ben SENİ mekansız hatta an'sız sevdim....
... Bazen deli gibi, bazen ölürcesine yorgun sevdim....
SENİ yarınlarım da düşlerim de, SENİ söyleyemediklerim de,
SENİ sensizken ama, her yerde seninleymiş gibi sevdim......