Küçükken düşüp dizlerimiz kanadığında ya da acıyan bir yanımızda
Büyüklerimiz :
"Uf olmuş, Öpeyim de geçsin " derlerdi.
Hani geçeceğinden değil ama öpülmek hoşumuza giderdi
Değerli olduğumuzu hissetmek, ilgilenilmek..
Çocukluk işte
Geçtiğine inanırdık ağrıyan yanımızın..
Her acımızda , her kanayan yaramızda koşardık onlara
Öpsünlerde geçsin diye..
...
Büyüdük..
İçimde öyle çok kalp kırıklıkları, ağrıyan yanlarım var ki
Yine uf olmuş denilse
Öpülse geçer mi..
Verdiğin bütün acılara dayanıyorsam;
Seni özlediğim içindir.
Beklemenin korkunç zehri öldürmüyorsa beni;
Seni özlediğim içindir.
Yaşıyorsam; içimde umut varsa,...
Yine seni özlediğim içindir.
Ağlayabilir miyim gönlüm ?
Müsaadenle.. Şöyle katıla katıla,
şimşekli bir gökyüzü gibi..
Günaha batan tüm kirliliğin ile ağlayabilir miyim ?
Öylesine ama ölesiye.....
Bu can çıkana kadar bedenden.
Nefsimin nefesi kesilesiye..
Pembe güller, mor menekşelere düşesiye..
Sol yanımın ateşi yükselesiye kadar..
Kendi omzumda kimseciklere yük olmadan..
Ağlayabilir miyim ?