Suçlarımı ve günahlarımı yüklendim gidiyorum...
Hatıralarımı alıp yanıma karanlık gecenin içinden...
İncitilmiş, kirlenmiş aşkımı bırakıyorum sana...
Sen hiç istemsende bu gecede bu adam hala seni seviyor...
Klavyenin sesi ince müzik tınısı gibi kulaklarımda...
Sadece ben varım ve kafamdaki belirli belirsiz o sesler...
Başarılarım ve başarısızlıklarımla muhasebesini yaparken bu yarım sevdanın...
Hep açıklar çıkıyor kalbimde tutturamıyorum...
Çaylak bir aşığım hala 28 imde ve bu yorgun kafa bu aldatılmış zihin seni taşıyor karanlık zindanlarında...
İçimdeki acınla acımsı bir tat kalıyor ağzımda, yutkunuyorum, boğazımda kalıyor düğüm düğüm...
Şarkılar artık seni anlatmıyor belki, belki gözümün önünde duran onca feryat yakıyor tüm benliğimi...
Ezberledim yerini biliyorum artık, kışlarımda karın altında, yazlarımda en derin okyanuslardasın, ulaşamıyorum...
Ne kadar imla hatası varsa yaptım seninle olan aşkımda, sonra süt dökmüş kedi kadar temiz durmaya çalıştım...
Oysa gözyaşlarımla aktı ruhumdaki karanlık izler hiç beklenmeyen gidişler...
Olmadı aşkım yine karanlık kazandı....
Uyuşturdukça tüm zihnimi, bedenimdeki zehirle avundum...
Sarılıp sımsıkı kokunu sıktığım yastığıma, hala seni hatırlayabiliyor olmanın ezikliğiyle uyudum...
Rüyalar gördüm en temizinden, bize ait olmayan ama olması gereken rüyalar...
Tuttum deli gibi ellerini, çözmeye çalıştım aklımdaki ayrılık nedenlerini...
Ne kadar ağlasamda koskoca adam, adam gibi adam olmaya çalışsamda, bu kırıklar bu gözyaşları, ağlayan kalbimin feryatları asla bitmedi...
Kanadıkca durmuyor lanet ruhum aktıkca akıyor, ve ben artık süt kadar bembeyaz ve yere uzanmış, ve ben tüm acılarım ve hayal kırıklıklarımla ömrünü sana adamış, ve ben kum gibi dağılmış yorulmuş kalbimi saklayıp paltomun altına elimde kırmızı güllerle cennetine geliyorum...
Lütfen kabul et....
Kanadıkca durmuyor lanet ruhum aktıkca akıyor, ve ben artık süt kadar bembeyaz ve yere uzanmış, ve ben tüm acılarım ve hayal kırıklıklarımla ömrünü sana adamış, ve ben kum gibi dağılmış yorulmuş kalbimi saklayıp paltomun altına elimde kırmızı güllerle cennetine geliyorum...
Lütfen kabul et....
Belki bir gün karanlıklar kazanmaz...
tşk ederım paylaştığınız için çok güzeldi...tbrkler...
İçine saklanmışız en büyük darbelerin en büyük acıların çıkamıyoruz...
Okyanusun çok derinlerindeyiz sanki üstümüzde tonlarca su var...
Bir göz kırpsa güneş ölümlerden dönecekken, hangi ay ışığına hangi yakamoza kendimizi kaptıracağız ve bu kayan yıldız kiminki diye şaşırıyoruz...
Şimdi tekrar sevmek ne güzel gelir oysa, sevgilinin dudaklarından dökülecek bir kaç aşkname...
Nerede ne kadar acı varsa kabul etmişken, ruhumuzun depremlerinden eli kanlı zanlılar olarak ortaya çıkıyoruz...
Git hadi sende bahar kışlarını yolla üzerime ve çaresiz kalsın yüzüm yerlerde...
Şimdi gitmek için tam zamanı, şimdi tam sonbaharken gitmeli sevgililer ilk bahara kadar...
Ve biz kendi payımıza acılarımızı çekmeliyiz...
Gitmeler mevsimi hazan...
Vedaya en çok yakışan mevsim...
Nasılda tabiat eşlik ediyor o acıya...
baharlar da güzeldir yenilenmek adına...
mevsime göre olmuyor ama mevsimleri uydururuz kendimize...
çok güzel bir paylaşım tbr edrım..
Rüyalar gördüm en temizinden, bize ait olmayan ama olması gereken rüyalar...
Tuttum deli gibi ellerini, çözmeye çalıştım aklımdaki ayrılık nedenlerini...
bu dizelerde durdum başa döndüm tekrar okudum..harika
Şiire kattığınız yürekten yorum için çok teşekkürler ufuk
Sanırım artık uyanma vakti geldi...
Bu rüyanın biteceğini biliyordum...
Elvedalarını yüzüme vurup içimde bıraktığın yıkımı izleyeceksin...
Gözlerin gözümden kaçacak ve kapıya yakın oturacaksın...
Gözümde büyüdükçe büyüyecek o kapı, zaman geçmek bilmeyecek...
Sus... konuşman ne saçmalık ve hangi avuntulu sözlerle yamalayacaksın kırık kalbimi...
Hangi göz dolduramayan bahaneye sığınacaksın...
Ve öyle bir anlatacaksın ki terkederken beni, ölmüş olmalısın terkedebilmek için...
Ve belkide ölmüşsündür, karşımda lafları geveleyen senin hayaletinden başkası olamaz...
Veya belki öldürmeliyim seni, içim ezile ezile...
Güneşin doğuşunu beklememi dileyeceksin belkide, belkide bir duş yapmalıyım koskoca bir aşkın bıraktığı izleri yıkayabilmem için...
Ya kalbimdeki lekeler yer yer, ya dudağımdaki tadın, ya kokun tüm benliğimi kilitlercesine, ya güzelliğin...
Evet bir duş almalıyım belkide, yani belkide haklısındır...
Kanatıp tüm bedenimi belki ruhumun kan kaybına engel olabilirim...
Oysa arada güzel konuşurdun sen, beni delirtmek olmadan gayen...
Oysa arada bir güzel bakardın nefret etmeden hiçbir canlıdan...
Şimdi ben bir ölüden nefret ediyorum belkide...
Neden bir kaç cümle daha söylemiyorsun aşka dair...
Neden beni artık deli etmiyor şu saçma sapan kelimelerin...
Neden martılar yok neden bu kadar sessizsin... kahretsin...
Böylesi sessiz terkedişlerinden nefret ediyorum...
Her defasında yaşamaya başlamandan ve ölmelerinden...
Bir gün geri dönmeyeceksin ümidiyle yaşamaktan...
Yorgunum... gece yorgun... düşlerim... gidişlerin yorgun...
Ve cesedin... ve cesedim yorgun...
arkadasım şiirlerin anlamlı ve duygu yüklü öncelikle paylaşımın için teşekkürler sayfayı tamamen okumak için herhangi bir zorluk çekmedim sürükleyici bir roman tadında son sayfaya kadar aynı acı ve yoğunlukta geldim ayrıca son olarak söylemek istediğim
unutma hayat kaybettiklerinle kazandıklarının toplamıdır
gibi bişey cıktı artık neyse aklıma ilk gelen buydu yüreğine sağlık devam durmak yok
Sığındığım o kadar çok şey varki senden sonra...
Sensizlikten acıdan ve dertlerinden ayrılığımızın...
Bomboş sokaklarım var her gece dibine vurup tekrar başlama sözü verdiğim...
Her adımımda hatıra kokan, biraz ıslak biraz sürükleyici...
Sürgün gibi gelsede sığınıyorum sokaklara, tehlikeli karanlıklarıma ruhumun...
Pencerem var sığındığım güneşin sadece batışını gösteren pencerem...
Evimize her gelişinde saate çevirip gözlerimi gelişini beklediğim pencerem...
Mutluluktan havalara uçtuğum hayata açılan pencerem... Birde gidişini izlediğim acırcasına tüm benliğime...
Duvarlarım var kendimi avutmak için yumrukladığım, canımın acımasını geçirmeyen beyaz duvarlarım...
Hapsederek ağlattığım tüm bedenimi, dünyayla aramda 40 santim var sesimi duymayan dünyamla...
Duvarlarım var senden sonra resimlerini astığım, sonra çıkardığım her yanında delikler olan duvarlarım...
Yastığım var gözyaşlarımı en çok akıttığım, kan kokan yastığım...
Saçlarından birkaç tel ve kokun var kıyamadığım, kalbimde bir yerlere dokunan uzaklara dalmamın asıl sebebi saçlarını bıraktığın yastığım...
Seninleyken seyran olan sensizken taşlaşan buz gibi kesilen yastığım var senden ayırdığım...
Ve bir adam var adamlığına sığınan, gururu pencerelerden taşan, sokaklarda başı dimdik dolaşan bir adam var sığındığım...
Bir adam var yastığında soğuktan iki büklüm, gözyaşlarıyla dünyayı kanatan bir adam...
Bir adam var "gitme" demek için çok geç kalmış, ölmek için daha çok erken olan , saati yirmisekizi vuran bir adam...
Adam gittiğin kapıdan girdi odaya, başı dimdik gururu sapasağlam...
Adam bir daha astı bir sürü delikleri olan beyaz duvara resmini...
Adam gitmeni izlediği pencerenin önünden bir kez daha baktı batışına güneşin...
Adam titreyerek koydu saçlarının ve kokunun olduğu yastığa başını...
Adam uyudu sensiz bir geceye daha ve yorgun ve gururlu ve terkedilmiş ve yalnız...
Adam uyumak sandı ölümü ve çaresiz ve kimsesiz ve yaşlı...
uyan artık gercek dünyaya dön yüreğim...
satılık aşklara, pişmanlıklarla dolu gecelere dön...
martıları bırak özgürce uçsunlar, güller dile gelsin sevgilinin ellerinde...
uyan artık uyan, samimi gülüşler aynalar arkasında kaldı uyan...
senden arta kalan sadece sen oldun yine ve bak yine yalnızca sen varsın...
çok güzel rüyalardan uyandın sen, şimdide uyanabilirsin...
içimdeki bu soğuk savaşa dur de artık, yine aklımın kazanacağı bu savaşa bir son ver ne olur uyan...
düşler kurdun yıllarca, karşılıksız düşler, boynu bükülen yine ben oldum ve sen...
aklım "ben sana demiştim" dercesine kafamın içinde beni sersem ederken...
sen içimde başıboş çocuklar gibi dolanıyorsun...
uyan artık yüreğim uyan...
sıcak değil güneş zannettiğin kadar, bahar artık yeşile dönmüyor...
bir anlamı olmalı biliyorum bunca yaşadıklarımın...
belkide artık taşlaşmalısın gereksiz ve haince...
bırak sonbahar yapraklarını yerlerde kalsın...
ağaçlar kurusun, denizler kabarsın, içim yansın...
artık onun adını kazıma beynime, her defasında unutturmamak için resmini çizme yabancı gözlere...
uyan gönlüm aç gözünü bak sabah oldu, kimse anlamaz bu yaşadıklarını...
bu çelişkiler sadece sana ve bana ait, kemirirken sevgilinin tek bir saçının teli tüm bedenimi...
vazgeç artık ondan ve benden uyan...
sebebi maddi olsun artık yasamamın, bu büyük hüsranlar, bu büyük kayboluşlar bitsin artık hayatımda, izi kalmasın hiçbir aşkın senin zindanlarında...
uyan ne olursun bak burdan güneş sıcakmış gibi duruyor...
bak günler güzelmiş gibi duruyor, boşver gülleri onlar bahara aitler ve sen benim ol gönlüm kimselere vermem söz bir daha...
uyan be adam uyan...
bak sabah oluyor yine dibinde bir kadehin....
gidenin arkasindan gözyaslari akitip ne ruhunu islat nede yüregini kanat,gitsede sen yüreginde öldürmedikce hep senindir,,güzel ve cok anlamli paylasimlarin,devamini beklerim,yüregine saglik....
Dumanına yenildin gözlerinin,
Yokluğuna düştüm,
Üşüdüm,
Üşüdüm,
Söylemek istedikçe aşkımı,
Sonmuşcasına tuttun ellerimden,
Zoraki sevişmelerle çaldın kapımı,
Yer gök ıslakmı ıslak oldu yanımda,
Kirpiklerinde zavallı bakışlarla harcadın beni,
Mest oldum,
Duruldum,
Duruldum,
Duruldum,
Kimselere açamadım kapılarımı,
Her gece başka bir zincire vurdum kendimi,
15 dakikalık molalar verdim ayrılığımıza,
Yüzüm kızardı bakamadım aynalara,
Unuttum,
Unuttum,
Unuttum,
Senden başkası geçmesin diye gözümün önünden,
Kapattım tüm insanlara gözlerimi,
Kalbime giden yollar gibi,
Yıktım sana ait en büyük kuleleri,
Yıkıldım,
Yıkıldım,
Yıkıldım....