BATILIMM
Üye
28.06.2004
Uzman Onbaşı
3.150
Uzman Onbaşı
3.150
Hakkında
-
Konu: ALIŞTIM BENALIŞTIM BEN
Gülmem için sebep var mı?
Ağlamaya alıştım ben.
İmdat derim, medet var mı?
Ağlamaya alıştım ben.
Kadeh kadeh doldu derdim
Saç, başımı yoldu derdim
Benimle haşroldu derdim
Ağlamaya alıştım ben.
Feryadımı duyanım yok
Yaram çok, hiç saranım yok
Üzüntüsüz bir ânım yok
Ağlamaya alıştım ben.
Buruk buruk ah doluyum
İsterim derman buluyum
Sus deme, kurban oluyum
Ağlamaya alıştım ben.
Bakış bakış, hece hece
Soran yok hiç, hâlim nice
Sıkıntıyla gündüz gece
Ağlamaya alıştım ben.
Hasret hançer vurdu cana
His pınarım mahkum kana
Gülmek mümkün değil bana
Ağlamaya alıştım ben.
Kalbim baştan sona yara
Bulunmaz derdine çare
Sefil, âvâre âvâre
Ağlamaya alıştım ben.
İster kınasınlar beni
Her an sınasınlar beni
İsterse assınlar beni
Ağlamaya alıştım ben.
Çektiğimi kimse bilmez
Bilen derdime eğilmez
Gülse yüzüm, özüm gülmez
Ağlamaya alıştım ben.
Hayat, yaşamak zahmetli
Dertli var dertliden dertli
Muhannetlere mihnetli
Ağlamaya alıştım ben
-
Konu: Ayrılık Sevdaya DahilAYRILIK SEVDAYA DAHİL
açılmış sarmaşık gülleri kokularıyla baygın
en görkemli saatinde yıldız alacasının
gizli bir yılan gibi yuvalanmış içimde keder
uzak bir telefonda ağlayan
yağmurlu genç kadın..
rüzgâr uzak karanlıklara sürmüş yıldızları
mor kıvılcımlar geçiyor dağınık yalnızlığımdan
onu çok arıyorum onu çok arıyorum
heryerinde vücudumun ağır yanık sızıları
bir yerlere yıldırım düşüyorum
ayrılığımızı hissettiğim an demirler eriyor hırsımdan..
ay ışığına batmış
karabiber ağaçları gümüş tozu
gecenin ırmağında yüzüyor zambaklar
yaseminler unutulmuş tedirgin gülümser
çünkü ayrılık da sevdâya dahil
çünkü ayrılanlar hâlâ sevgili
hiç bir anı tek başına yaşayamazlar
her an ötekisiyle birlikte herşey onunla ilgili
çünkü ayrılmanın da vahşi bir tadı var
telaşlı karanlıkta yumuşak yarasalar
gittikçe genişleyen yakılmış ot kokusu
yıldızlar inanılmayacak bir irilikte
yansımalar tutmuş bütün sâhili
çünkü ayrılmanın da vahşi bir tadı var
öyle vahşi bir tad ki dayanılır gibi değil
çünkü ayrılık da sevdâya dahil
çünkü ayrılanlar hâlâ sevgili..
yalnızlık hızla alçalan bulutlar karanlık bir ağırlık
hava ağır toprak ağır yaprak ağır
su tozları yağıyor üstümüze
özgürlüğümüz yoksa yalnızlığımız mıdır
eflatuna çalar puslu lacivert bir sis kuşattı ormanı
karanlık çöktü denize
yalnızlık çakmak taşı gibi sert elmas gibi keskin
ne yanına dönsen bir yerin kesilir fena kan kaybedersin
kapını bir çalan olmadı mı hele elini bir tutan
bilekleri bembeyaz kuğu boynu parmakları uzun ve ince
sımsıcak bakışları suç ortağı kaçamak gülüşleri gizlice
yalnızların en büyük sorunu tek başına özgürlük ne işe yarayacak
bir türlü çözemedikleri bu ölü bir gezegenin soğuk tenhalığına
benzemesin diye özgürlük mutlaka paylaşılacak suç ortağı bir sevgiliyle
sanmıştık ki ikimiz yeryüzünde ancak birbirimiz için varız
ikimiz sanmıştık ki tek kişilik bir yalnızlığa bile rahatça sığarız
hiç yanılmamışız her an düşüp düşüp kristal bir bardak gibi
tuz parça kırılsak da hâlâ içimizde o yanardağ ağzı
hâlâ kıpkızıl gülümseyen -sanki ateşten bir tebessüm- zehir zemberek aşkımız..
ATTİLA İLHAN
