İnsan kaderi kadar yol alırmış bu hayatta
Ama öyle birşey var ki kadere keder yazarmış acımasızca!
Kaderimin kederi ol ve kalbimin hüzün bahçesine dol...
Bazen bir rüzgâr eser yürümeye dahi insanın dermanı kalmadığında!Ve ''ha gayret'' der iter insanı ileri doğru...Sonra bir de bakmışsınki o rüzgâr fırtınaya dönüşmüş ve seni itmek yerine sürüklemeye başlamış!
Param parça oluverirsin,kendini toparlayamazsın bir daha...
Bu gece bu şehrin yabancısı gibiyim
Korkuyorum kaybolmaktan ayak izlerimde
Sadece şehirmi yabancı!
Gülüşüm,bakışım ve anlamsız susuşum
Herşey o kadar yabancı ki bana
Beni tanıyamayacak kadar yabancılaştım kendime...
Sence gece olunca Güvercin uçurulurmu gökyüzüne?
Hani diyorum özlemlerimi yüklesem sırtına
Ve kulağına fısıldasam ismini
Gidip konarmı omuzlarına?
Ve sen gülümsermisin beyaz Güvercine?
Gülümse hadi
Kalbimi kanatlandırdım sana
Sen gülümse
Gülümse ki sevda şehrinin tek yabancısı ben olmayayım...
Bu gece daha bir karanlık,tek bir yıldız yok gökyüzünde!Yağmurun kokusu sarmış ortalığı...
Ben ise yine hüzün denizlerinde yüzüyorum,elime yüzüme nem bulaşmış!
Ve bu gece tek bir yıldızım var benim,kalbimde parlayan...
Öyle ışıtıyor ki dünyamı...
Hadi,korkma.
Gülümseyişine as hayallerimi
Kalbimi idam edeyim sevdana...
Sayfan hayırlı duyguların okyanus kadar engin oldun Şefkat eli...Yazdıklarına inşallah sonra yorum yaparım ama güzel yorumlara değecek paylaşımlar yaptığını bilmeni isterim...