Abla sıfatı en yakışanım!
Evvala.. Yeteneğini tanımış oldum! Fırsat için teşekkürler!
İlk şiirde.. etkilediğindendir ki zorlandım..
İkinci deneyim ise.. Ustalığını ve katileni aşikar hale getiren dizelerden ibaret..
Ve.. Ben.. Ben, Çok Seviyorum Seni Ablam!!!
Bir defter misalidir yürek
Yazılır ömrün anlarında
Hatıralar
Satır satır işlenir
Kaç yaprağı sevincin
Kaçı hüznündür
Kimbilir... Bilebilir ki...
Düzensizdir
Söz dinlemez haşarı çocuk
Bazen yazılır üst üste
Zorlanırsın okurken
Silemezsin de
Silsen de izi kalmaz mı
En kaliteli defterde olsa
Yazılan...
En kaliteli silgi de olsa silen.
Üstüne yazdıkça kayboldu
Sanırsın yalnızca..
Ateşlere atıp yakmak istersin de
Kaç ateş yakar o defteri...
Yüreği...
Neler sığmıştır o deftere...
Okutmak istersin bazen
En saf halinle
Ama zordur okuyanı değil
Anlayanı bulmak.
An gelir anlarsın beni
Ne çok umutlarım vardı
Ne büyük hayallerim
Ve ne küçüktü isteklerim
Ben bildim anlık mutlu olmayı
Sen anlamadın...
Korktun umutlarımdan
Kurduğum hayallerden
Yer bulamadın kendine
Bunca güzel şeyin arasında bir yer
Sen yıktıkça
Çaldıkça hayallerimi
Ben yine anlık üzüntülerle üzüldüm
Üzemedin beni uzunca
Çünkü ben onda da yeteneksizdim
An geldi gülümsedim seninle
Yine an olur senin bana hediyen hüznünle
Dolardı gözlerim
Hüznümü anladın da
Umutlarımı anlamak bile istemedin
Yıktığın hayallerin
Yıkıntılarında çaresiz, mutsuz biri olmamı bekledin...
Sensiz gülümsemem
Sensiz hayallerim
Sensiz umutlarım
Senli yaşamına dar geliyordu.
Gün gelir anlarsın beni
Umutlarımı, hayallerimi
An ve an yaşadığım şu küçük ömrümü...
Uzun planlar yapmaya becerim olmadığımı...
Anlarsın bir gün
Yine de seni sevmeyi
Becerebildiğimi...
Yazmanın ne kadar doğru bir karar olduğunu gösteriyorsun her defasında ... kendi adıma söyleyeyim bunlardan mahrum olmak istemem hiç bir zaman..
Yazan yüreğin dert görmesin
Kanıyor yüreğim... Yıkıntılarının arasında hayallerin.
Kurduğum hayalleri yıkıp
Kırıklarıyla canımı yakıyorum...
Umudun yolunda, yolumu kaybettim
Labirentin orta yerinde bir başımayım umutsuzca şimdi...
Yalnız... Çaresiz... Kaybolmuş...
Ve umudu yitik...
Gözümü açsam geçecek herşey.
Cesaretim yok bu yıkıntıdan
Acıdan kurtulmaya...
Yeni umutlara hayallere gücüm yok artık.
Her kurduğum düş
Düştü elimden...
Kırıldı hayaller
Parçalandı umutlar...
Şimdi çıkarsam bu yıkıntımdan
Yeni umut belirir
Yeni bir hayal...
Ve yeni bir yıkım.
Pek cogunu okudum hepside birbirinden hüzünlü,duygu yüklüydü..
son ekledigin siir hayallerin umutlarin kirintilarda kalmasi insanin canini cok yakar..
Hüzün yüklü bir siir okudum,
yazdiran yürek sesin hic susmasin harikaydi..
umut her daim mavi gökyüzüyle hayatina pusula olmasi dilegimle..