@sevda yeli adlı üyeden alıntı:
Sevgili ıssızada
en son yazdığınızdan alıntı yapmayacağım çünkü bir bütünlük arzediyor...
ve bütünün içinde hüzün gördüm...
hüznün gölgesinde bir ıssızada...
neden ıssızada...?
neden ıssızyarımada değil?
oysaki bir yerden bağlantı olmalıydı...
ıssızlığa gelen birileri...
karadan, havadan ve sudan...
"vefa" kelimesini okuduğumda dedim ki;
vefa vefalılardan oluşur...
bunu oluşturan insan gibi insan olmayı bilendir...
ve her insan adam gibi adam olmayı başaramaz...
mantık vardır ve yürek işin asıl baş kahramanları...
sonra bunları kullanmaya meğilliyse insan, ruhsal zeka' ya ulaşabilir.
Ruhsal zekaya' da ancak yaşanılan acı ve ızdırapla ulaşılabilinir...
ve yaşanılan her acı ve ızdırap bedeni değil asıl ruhu olgunlaştır...
yaşıyorsan nefes alıyorsundur...
nefes alıyorsan gerçeksindir...
gerçeksen hissetmeyi bilensindir...
hisseden de karşısındakini, yakınındakini, uzağındakini bilir...
ve bir söz söylemişimdir:
"Acının Çiçeği Ömür Mevsiminde Açan Hüzündür"...
ve aslında hey şey bir "an' dır... Tıpkı yaşamın bende "an" olduğu gibi...
ve o "an" geçmişte kalmadan...
an' ı yaşamak doyasıya...
mutluysan gül, güldür...
hüzünlüysen ağla, ağlat...
zaman geçince kıymeti kalmaz hiçbir şeyin...
ve hiç bir şey aslında herşeydir...
Acının Çiçeği Hüzün
acının çiçeği...
uzakların çağrısı...
düşüncelerin uzak yollara saçılması
gidemediğiniz yerlerdesinizdir
kaçırdığınız trenin ardından bakmak
demiryolunda ki demirler gibi
soğuk, kaskatı olmanızdır...
yüksek bir tepeden bakarken gözleriniz
karanlıkta kalmanızdır...
kanadınızın biri kırık, uçamamanızdır...
denizin dalgaları kıyıya gelirken
sizi sahilden alıp gitmesidir derinlere...
ve yalnızlıktır...
uzaklara ait olup
hapis olmaktır yakınlara...
ölüp ölüp dirilememektir...
gülüşleri altın bir kafese koyup
sadece seyretmektir...
ayın denize yansımasıdır
bir soylu gibi acıyı
dimdik dikilerek taşımaktır içinizde...
acının çiçeği;
' ömür mevsiminde açan hüzündür '
Vildan Uyar
Saygılar ve sevgiler ıssızada
Orijinali Göster...