Siz hiç bir sarrafın bağırdığını duydunuz mu? Kıymetli malı olanlar bağırmaz. Domatesçi, biberci bağırır da kuyumcu bağırmaz. Eskici bağırır ama antikacı bağırmaz. İnsan bağırırken düşünemez. Düşünemeyenler ise hep kavga içindedir. Popçular, folkçular boğazlarını patlatana kadar bağırıp duruyor. Ama Dede Efendi'yi okuyanlar bağırmıyor...
Ben O'nu tanıdıktan sonra, kalbinin birinci katında kendimi daha güvende hissettim.
O, kalbinin ve kalbimin asıl sahibi.
O, kalbini ve kalbimi evirip çeviren.
O, kalbimin de en üst katında olan.
O, başka sevgi ve duygularla kıyaslanamayacak kadar yüce olan.
O, beni kalbinin birinci katına yerleştiren
"ellenir mi güneşin toprağı..?
salıncaklar kurulur mu ayın göğsüne...?"
(...)
....
Haylaz bir sevda
Kendi masalında kimsesiz kalmış
Acımış zamanın gül değmiş yüzü
Bir tebessüm kandırmış içindeki öksüzü
Islak bir türküdür artık
Üşüyen gündönümü...
_________________
Akıl ümitsizlik yolunu tutar mı hiç?
Aşk gerek ki o yana başını ayak etsin de koşup gitsin,
Hiçbir şeye aldırmayan Aşktır, akıl değil...
Akıl, fayda elde edeceği şeyi arar,
Aşk yılmaz, yanar-yakılır, erir, utanma-sıkılma nedir, bilinmez...
Değirmen taşının altındaki buğday gibi
O da belalara düşer de gık bile demez
Öyle pek yüzlüdür ki ardına dönmez bile....
Gönlündeki fayda arama isteğini öldürmüştür O ...
Varını-yoğunu ortaya döker, oynar, yutulur, kar aramaz.....
Allah'tan aldığı gibi hepsini gene Allah'a verir.
Aşk mezhebinde her şey AŞK'a kurbandır.
Kalp, arz u semaya sığmam diyen Hakkın yeridir; ateş de O'nun sevgisi... Kalp bazen geçici sevgiler tarafından doldurulsa, hatta tüm sevgilere kapatılsa da, gün gelir bir neyden süzülen ses ya da tarihi bir minareden duyulan ezanla asıl sahibini hatırlar.
Öncesinde mezecazi olan herşey; hava, su, ses ve bakış kalbe ateş düştükten sonra, O'na doğru önüne geçilmez bir akış olur.
Kalbe ateş düşünce, ayrılıklar ümide köprü, kavuşmalar O'nun için atan yüreklerin birleşmesi, sevgiler gerçek sevgiye bir tohum, Sevgili'ye yol olur.
sadece birkaç kelime; fakat içindeki mana o kadar derin ki onu yaşamak, onun varlığından haberdar olmak ne kadar da huzur verici. Onun huzur vermesi bile kendisine bir ray çiziyor âdeta ve yine yollar "sevmek" adlı çıkmaz sokağa çıkıyor.Yaşanan tüm gerçekler onu anlatmaya çalışıyor ve şöyle sesleniyor
"Ben olmazsam siz ne yapardınız; ama ben olmazsam siz de olmazdınız!" evet o olmazsa sevgi olmazsa biz olur muyduk, kâinat mescid olur muydu, insanlık fani olur muydu? Hayır! Rabbim bizi sevdin ve yarattın,
Sana (cc) sonsuz hamd-ü senâlar olsun
uçar gider
mevsim
hazan
bitiyorum
her cefaya katlandımda
beklerken seni bu baharda
ıslandı
yağmur altında kalbim
geleceksen
budefa
çık gel Allah aşkına
ve
güneşi al yanına
ısıt kalbimi
üşüyorum.
(Sen insan bedenini insanın kendisi sanmadasın.
Oysa bu beden ruhun elbisesinden başka nedir ki?Hiç insanın değeri giydiği elbiseyle ölçülür mü? Değer ya da değersizlik onun ruhuyla ilgilidir, bedeniyle değil.
O halde sen gözünü ten elbisesinden çek de o libasın içindekine dikkat et.
Şekle değil manaya bak.
Eğer şekilce benzerlik insan olmaya yetseydi iyi de kötü de bir olurdu.)