Sakın ağlama!!
Sarılmalısın yaşama..
Ellerinden tutmalı peri kızları,
Düşmemek için direnmelisin.
Bir nefes bile olsa, gereğince gülebilmelisin...
İçinde özgürlüğü hissedip ,hissettirmelisin.
Sakın ağlama!!
Sen ağlarsan çiçek açmaz...
Doğa renksiz ...
Kuşların dıli tutulmuş ,sessiz.
Bahar gelmez mevsimlere,
Aylar yıllar geçer, hevessiz.
Sakın ağlama!!
Şarkılar söylemeli dilin,
Dansetmelisin kendinle,
Kelebekler sana özenmeli ,
Hayat vermelisin biçarelere...
Sana bakıp gülümsemeliyim, sessizce.
Sakın ağlama!!
Hayat anlamsız olur yoksa ,
Yenilirim savaşlara...
Yenilirim zamana...
yüeğinize sağlık çok içten dizeler yazmışsınız.. lütfen hayata daha çok sarılın..hayatı umursamaz bir tavır sezdim satırlarınızda.ne olursa olsun yaşamak zorunluluğumuz var ..
bazen dağınık zannettiklerimiz bile bazı fikirler yada şayayışların yanında derli toplu kalabilir.. endişeniz olmasın.öyle bişiki şiirler dağınıklığında bile insan kaybolurken kendinden bişiler bulabilir..yüreinize sağlık.
öylesine söylenmiş bir söz üzerine yazılmıştır .eminimki üzerinde cevap verilicek kadar düşünülmicektir ..zaten beklediğim bir cevap yok..yaşama dair sorulardı..sanmıyorumki bana dönüp biri cevap versin...
rollerimiz değişir zamanla.bi bakmışsın kartopu oynayan, birde bakmışsın kar misali soğuk.bazende onu eriten güneş gibi sıcak.hayattan kopmamak hayatta hep bişiler olabilmek gerek.
emeğine sağlık hayal
Daha büyümemişti yüreğim!!kendimce çocukluktu yaşamak istediğim, ama hiç olamicam kadar büyütmüştü içinde hayat beni.kalmak istedim ,kendimi kaybettiğim çocukluğumda .Ama olmadı!!Tütün kokan geceler vardı ,hayalin vardı ,bide ben vardım.Uzun ve karanlık ,yıldızlara dayanan gecelerde ,yanlızlığıma ağladım.Her gece tutunamadığım dalları,bulamadığım çıkışları aradım.Bir dağ çıktı karşıma ,aşamadım.Ardındaydı belki aradıklarım ,bulamadığım cevaplarım.İçime sığdıramadığım,beni aşan korkularımdaN kaçmak;bir an olsun kapatıp gözümü saklanmak istedim,ama olmadı.Başaramadım.Sessizdi geceler.belirsizliklerle dolu, gelecek sancıları olan upuzun boşluklardı.Güzeş üzerime doğardı ,yakıcı sıcağında can çekişen bedenler vardı.Saklanmak mümkün değildi. Oysaki gölgeler vardı biliyordum,ama gidemiyordum.Zaman içinde yok olup biterken ümitler haykırıyordum ,sesimi duyan yok.Bir çığlıktı yanlızlık ,kalabalıklarla çevrelenmiş.kaçmak mümkün değil.Çıkışı olmayan gittikçe daralan, sonu ölüm.