Tümceler
Son güncelleme:
-
Biliyorum bir suskunluk orucuna niyetlenmişsin..
Boz da orucunu
Adının yedi harfiyle uzat yüreğini bana..
Yoksa en sevdiğin mevsimde
Bir sonbahar sabahında öleceğim..
Tam da ölmeyi özlemişken gözlerinin Elif ilinde
Öldürme beni..
Sevdanla hayatlandır beni..
Köklerime umut
Yüreğime mutluluklar ver..
" Sen varken suskunluk yakışmaz bana.
Yine giyindim yirmi dokuz harfi..
Harf harf seni yazdım yüreğime.. "
-
sonra fark ettim ki su akıyor, rüzgar esiyor, yağmur yağıyor.
her şey yine ve aynı şekilde oluyor. öyle bir yere geldim ki, sıcak ve soğuk, aşk ve nefret, savaş ve barış, üşümek ve sonra ısınmak gibi.
gitsem ayrılık olur, kalsam çöl. gidersem bende hasret olur ve belki beni sevenler de özler ama anladım ki özlemden hiçkimse ölmüyor ama ben ölüyorum.
nefes alıyorum, önemsiyorum ve gitmek istiyorum. anladım ki hasret yeni bir aşka kadar sürüyor. sevdiklerim ve beni sevenler, bağışlayın. su akıyor ve ben gidiyorum.
-
Sevdikçe çoğalacaksın yokluğunla içimde...
Kızma bana sitemkar yazıyorum diye...
Küskünlüğüm inan sana değil...
Söz dinletemiyorum duygularıma,yüreğime...
Saatler seni sen geçmiyor!
Selamını getirmiyor rüzgarın nefesi...
Yollar yolumu sana bağlamıyor!
Sen bırakma beni...
Şimdi sen bana beni ne kadar çok sevdiğini anlat...
Gerçek-yalan fark etmez...
Giderken bunu duymak yaşatır beni ancak...
-
Var olmak yada olmamak, mesele bu
Gözü dönmüş talihin sapanına, oklarına,
İçin için katlanmak mı daha soylu
Yoksa, bir dertler denizine karşı silahlara sarılıp
Son vermek mi onlara! ölmek uyumak
Hepsi bu ...ve bir uykuyla
Yürek sızısına ve bedeni bekleyen
Binlerce doğal darbeye son verdim diyebilmek
Hangi insan gönülden istemezdi bu bitişi
Ölmek uyumak... uyumak belki rüya görmek
Ha! iş burda çünkü o ölüm uykusunda
Şu fani bedenden sıyrılıp çıktığımızda
Göreceğimiz rüyalar bizi duraksatır ister istemez
İşte felaketi onca uzun ömürlü kılanda bu
Kim katlanırdı yoksa zamanın küfürlerine, kırbaçlarına
Zorbanın haksızlığına kibirli adamın hakaretlerine
Hor görülen aşkın acılarına, geciken adalete
Sabırla bekleyen erdemli kişinin
Değersiz insanlardan gördüğü muameleye
İnsan yalın bir hançer darbesiyle hesabı kesilebilecekken
Kim katlanırdı, bu yorgun yaşamın yükü altında
Homurdanıp terlemeye,
Ölümden sonraki bir şeyin korkusu olmasaydı?
Sınırlarını bir geçenin bir daha dönmediği
O bilinmeyen ülkenin korkusu kafamızı karıştırıp
Bizleri, tanımadığımız dertlere koşup gitmektense,
Başımızdakilere katlanmak zorunda bırakmasaydı?
İşte bunları düşündükçe
Ödlek olup çıkıyoruz hepimiz,
Ve işte böyle kararlılığın doğal rengi,
Endişenin soluk gölgesiyle bozuluyor;
Bulutları hedef alan büyük ve iddialı atılımlar
Bu yüzden yörüngesinden sapıyor
Ve bir girişim olmaktan çıkıyor adları.
Hey, o da kim? Güzel Ophelia!
Peri kızı, dualarında benim günahlarımı da unutma.
William Shakespeare
-
uzak kaldıgım yüregine hüzünler seriyorum en mavi'sinden..
yagmur yüklü bir bulut gelip konuyor gözlerime..
yalnızlıktan içim eriyor
gözlerinde gözlerimi gözlerine adıyorum..
dilimde adı mavi olan bir ask
içimde adı ayrılık olan bir ayrılık
bilesin yar hüznüm mavi massmavi..
-
"Boş-luk"
"sancılı bir gitme nöbeti sanırım canımızı yakan..."
kavgaysa kavga,
tutunamamaysa eğer düşmek yükseklerden,
mecburiyet ise kırmızı bir mahcubiyet,
çıkar ise en nihayetinde aşağılık bir çıkarcılık!...
artık adı her ne ise!...
herşey apaçık ortada işte,
ve olabildiğince "İNSANİ"!..
ne demeli ne etmeli yada ne yapmalıyım bilmiyorum...
'ama en çok da' Susmalıyım sanırım.
"ne kadar çok konuşursam, o kadar çok ağlayacağız çünki!
Atakan Çiçek
-
Bir gün insan "virgül"ü kaybetti, o zaman zor ve uzun cümlelerden korkar oldu ve basit ifadeler kullanmaya başladı. Cümleleri basitleşince, düşünceleri de basitleşti.
Bir başka gün ise "ünlem" işaretini kaybetti. Alçak bir sesle ve ses tonunu değiştirmeden konuşmaya başladı. Artık ne bir şeye kızıyor, ne de bir şeye seviniyordu. Hiçbir şey onda en ufak bir heyecan uyandırmıyordu.
Bir süre sonra da "soru işaretini" kaybetti ve artık soru sormaz oldu. Hiçbir şey ama hiçbir şey onu ilgilendirmiyordu. Ne kâinat, ne dünya ne kendisi umurundaydı.
Birkaç sene sonra "iki nokta üst üste" işaretini kaybetti ve davranış nedenlerini başkalarına açıklamaktan vazgeçti.
Ömrünün sonuna doğru elinde yalnız "tırnak işaretleri" kalmıştı. Kendine has tek düşüncesi yoktu. Yalnız başkalarının düşüncelerini tekrarlıyordu.
Sıra "nokta"ya geldiğinde düşünmeyi ve okumayı unutmuş vaziyetteydi.
A. KANEVSKY
-
Eskiden yeterdim kendime
Artardim bile
Simdi ne yapsam nafile! ...
Ve
Kim demis ' can eskimez ' diye
Bu can tedirgin tende
Can da eskimis
Ben de...
Bedri Rahmi Eyuboglu
-
Hayat hep karanlık
Gece gibi,yoksun aydınlıktan..
Gün kederli,yaşam kısa
Bomboş dünya,yapayalnız insanlar..
Aşk mı? ... Devamını Gör
Geçici,Sevgi içimizde saklı..
Para hırsız
Kalbimiz gibi,Bedenimiz kirli..
Umut oldukça kısalmış ,tek çizgi,
Ölüme yakın olan ömrümüz gibi...
-
Karanlık sözler yazıyorum hayatım hakkında
öyle yoruldum ki yoruldum dünyayı tanımaktan
saçlarım çok yoruldu gençlik uykularımda
acılar çekebilecek yaşa geldiğim zaman
acıyla uğraşacak yerlerimi yok ettim.
Ve şimdi birçok sayfasını atlayarak bitirdiğim kitabın
başından başlayabilirim.
~ İsmet Özel
-
"Geleceğini bilsem
İçimdeki çölün kumundan gönderirdim sana.
Çocukluğumun uykularından çoktan boğulup giderdim.
Kendim su olmasam,
Dicle'den Fırat'tan kaç kez kurtulmuş canımı
Denizin yakınına bırakırdım."
~ Murathan MUNGAN
-
Ardından kaç yıl sonra yollarsın sende kalan aklımı
Aklım bulunca tanır mı
senden geriye enkaz kalmış beni ''Şimdi yetimler mi muktedir ruhumu teskin etmeye''
-
...
bu kentte öğrendim dövüşmeyi bilgice,
kadim dostlugu ve ihaneti
sevmeleri ve hapishaneleri bu kentte.
ankara alnımın ilk cizgisi korkarım ıssız kalacak..
...
ankara adı kara bu yara başka yara
onyedi yaşındaydı kıyılır mı erdal'a..
....
-
gökyüzünden bize der ki durmasın kavgamın çarkı
sen ağlama anacığım çoğalırız türkü türkü.
başı dimdik yürüyordu ölümüne gülüyordu
halkım unutmasın beni mutlak gelirim diyordu
ankara adı kara bu yara başka yara
onyedi yaşındaydı kıyılır mı erdal'a...
-
Küçücük bir boyun
geçirilirken yağlı urgana
sallandı darağaçları,
titredi toprak,
ağladı gökyüzü,
dövündü Deniz,
titremedi, duymadı
kara beyinler
verilmiş ölüm emri,
yoktu çaresi ölümden gayrı,
Eren değildi darağacında sallanan
Bir ülkenin geleceği...
-
oysa ki; erdal daha çocuktu...
bir çocuk ne kadarsa o kadar masumcuktu...
o, daha henüz seçilmemiş bir çoğunluktu...
seçtiler, çocukluğundan aldılar...
sevgili ellerinin değmediği ellerine kelepçeler taktılar...
sırf, insanlığa iyi şeyler yapmak için düşündükleri adına yargıladılar...
güneş kadar parlak tenini kör zindanlarda yaktılar...
sonra; bir kış günü, sabaha karşı, boğuntulu, burkuntulu bir alacakaranlıktan...
savunduğu şeyler uğruna; "yaşasın!!!" diye bağıraraktan...
kendi çıktığı idam sehpasını kendi tekmeledi, ölümsüzlüğüne susayaraktan...
durdu sonra -geçer diye rivayet edilen- o an zaman...
erdal' a üzülerekten, başına gelenlere inanmayaraktan...
odur budur kardan değil, kalplerdeki (z)amansız esen boran...
-
Üşüdüğümde yalnızlığım örtülüyor üstüme.
Bu titremeler bitmez yar.
Ve zoraki de olsa yumulmalı gözlerim gecesini oynayan semaya.
Ki artık uykusuzluğumu uykuya daldıracağım masalım yok.
Bir bahar göster bana Yar dünsüz olsun.
Unutulması gerekenler unutulsun.
Bilinsin yine gözümden sızan kan bileğimden damlayan yaş
Kötü gün niyetine saklanmış tüm hüzünler kullanılmalı şimdi.
Gün kötü gün
En iyi büyüme şeklidir hüzün yar.
Büyümeli ve hatırlamamalı hiçbir şeyi