Neydi bizi hayattan koparan
Kendimizden soğutup
Uçurumun dibine sokan
Çırpındıkça yaralayan
Kabuk bağlayan ama hiç iyileşmeyen
Sürekli kanayan
Neydi ismini söylemeye korktuğumuz o şey?
Ne garip değil mi?
Kalp akla yol olamadığında akıl kalbe yâr olamıyormuş...
Sevdan kalbime düşeli ruhum yokluğunun esaretinde!
Anlamsız sözcüklerin bir araya geldiğinde oluşan cümle kadar yalnızım!
Bir fırtınanın söküp attığı ağaç kadar köksüzüm
Tutunamıyorum hiçbir mevsime
Eylül kadar yalnız Şubat kadar öksüzüm
Düşlerimi uykusuz gecelerde kaybetmişim
Çığlıklarım yorgun
Suskunluğum serseri mayın
Her kelimesizliğim gelip beni vuruyor...
Gecedeki hüzün gündüzü sarınca
Gönüldeki hasret yollara düşünce
Ve daha önemlisi
Dildeki dua sessizliği seçince
Anlamsızlaşıyor galiba herşey be arkadaşım...
Güzel paylaşımınız için teşekkür ederim.
Söyledimya Birsum,senin yazdığını okuyana kadar işin içinden çıkamadım!
Aslına bakarsan herşey bakış açısında.Ama neye ve nereye baktığın önemli...
Eğer dünyaya bakarsan batarsın dibine...
Eğer yaşadığın hayata bakarsan küçülürsün hayallerinde...
İnsan öncelikle kendisine bakmayı bilmeli!Kendisini görmeli ve ne bulmak istediğini iyi çözümlemeli...
Yukarıda söylediğim gibi;paylaşımın bir noktaya kadar doğru ve hayatta tek nokta vardır.Önemli olan da o noktayı bulup kendini parantez içlerine değil noktaya kadar olan cümlenin içerisinde yer verebilmektir...
Onun içindir ki insan öncelikle kendisini tanımalı ve bulduklarıyla hayatı anlamlandırmalı...
Evet Birsum bir noktaya kadar doğru.Ama göz önüne alınması gereken en önemli şey ne biliyor musun?
Bugün aklıma birşey geldi ve işin içinden çıkamadım!Taaki senin bu yazdığını okuyana kadar...
Neydi aklıma gelen dersin?
Bir dünyanın fazla geldiği insanlar birde insanların fazla geldiği bir dünya vardır.Söylesene Metin sen hangisisin?
Sayfama bırakmış olduğunuz güzel dileklerinizi içeren mesajınız için teşekkür ederim NeV-BaHaR.Umarım bütün hayallerinizin hayatınıza yansıdığı bir yıl yaşarsınız sizlerde...
İnsanın yaşadığı dünya ayrıdır insanı yaşayan dünya ayrıdır!
Ne kadar karışık bir cümle kurdum değil mi?Aslında tek bir gerçek vardır bu hayatta;yaşamasını bildiğin kadar yaşanırsın kendine kurduğun dünyada...
Bu gece kar yağıyor dışarda.Ama bu beyaz soğuğun insanı üşütmediğini kendime kanıtlamak istercesine arada yaptığım balkon kaçamaklarında gerçek üşümenin anlamını sorguluyorum...
Ne ilkbahar sabahları ne yaz yağmurları ne sonbahar rüzgarları ne de kış soğuğu sevda mevsimi kadar üşütmezmiş insanı...
Kalp sevda mevsimini yaşamaya başlayınca kendini anlatamadığı sevdiğine dualarıyla yarenlik edermiş Büreyde.Allah insanı sevdiğinden habersiz bırakacak mesafeler kurmasın kalpler arasına diyelim...