888888
Üye
13.08.2010
Astsubay
8.550
Astsubay
8.550
Hakkında
-
Bəzən ilk baxışdan anlayarsan sənin qismətindir o, bəzən bir ömür boyu axtararsan görə bilməzsən.
♥♥♥
Bəzən sənin üçün o qədər darıxıram ki, hiss edirsən sanıram...
♥♥♥
İndi yaşadığımız zaman bir vaxt keçmişin geleceyi idi
♥♥♥
Bizim ürəyimizi yandıran yaşadığımız acılar deyil..
O yaşadığımız acıları ən çox sevdiyimiz insanın bizə yaşatmasıdır...
♥♥♥
Nə qəribədir.. Sevdiyimiz insanın hər yalanında bir doğru, Sevmədiyimiz insanın hər doğrusunda bir yalan axtararıq
♥♥♥
Allahım,məni elə bir insana sevdir ki,o insanın qəlbində Sən olasan və mən o insanın qəlbində Səni tapım...
♥♥♥
Peşman deyiləm...
Sadəcə dönüb arxaya baxıramki,
kim üçün kimlərdən keçdim,
kim varkən mən kimi seçdim...
♥♥♥
Sevdiyin birindən getmək...
"İNTİHAR"dı...
♥♥♥
''Ömrümü ömrünə qatacaq qədər sevirəm səni'' deyə biləcək neçə insan çıxar ki,insanin qarşısına bir ömürdə???
♥♥♥
Səni itirməkdən qorxmayanı
Qazanmağa çalışma..!
alıntı
-
Konu: Qəşəng sutatuslarO qədər saxta üzlər görürsən ki, klounlar baxıb örnəy alsın deyəsim gəlir..
Üşümək gözlədi isti bir evin varsa..
Kaşkilər bəlkələrdən daha pis zərbə endirir insana..
Göz gözə gələndə belə gözlərimi qaçırdırdın birdən sevdiyini hiss edərəm deyə..
Qadınlar həmişə axtarışdadı. Özlərini xoşbəxt edəcək birilərini axtarıllar amma qarşısına çıxan o düzgün insanı görə bilmirlər.
Sənnən sonra çox yağışlar yağdı..
yuxularım hamısı sənli amma yozuldu sənsiz..
Bəzən ən ağır acı sənin olmayan birinin xəyallar ilə Nəfəs almaqdır.
Payızdan sağ çıxan yarpaqlar möcüzə idi..
bəlkə ne vaxtsa qarşılaşarıq sen heYat yoldaşın ve
uşaqlarınla ... meNse əlimdə bIr siqaret gülə -
gülə salam veRib keçərəm !
UZaqlardan gələn ətrin dəli edir məni
- Necəsən` Deyə soruşma , ama mən yenə Deyirəm :
əLLərim üşüyür , biraz can qırıqLarım var hə birazDa
qəLb qırıqLarım... biraz Darıxmaq , biraz
qoxuna HəsrəT qaLmağım... beLə sənsizLikLə
yaşıyıramDa ...
qısaca `yaxşıyam ` ... !
Mənimlə Başlayan Bir Xəyal Qurma Gözəlim !
- Mən Ananın ' Uzaq Dur ' Dediyi Avara Uşaqlardan
Birincisiyəm..
Bir korun bir sağıra çox gözəlsən demesiydi;Aşk
"Əslində o qədərdə gözəl deyiləm" -dedi qadın.
Güldü adam, sonra ovuclarının arasına aldı qadının üzünü və dedi ki:
"Mən sənə ölürəm ey yar"
Bu gündə bizi oyadana, "Həmd olsun"
İncindiyini bildirməyən insanları, xaiş edirəm daha üzməyin..
alıntı
-
Konu: Məaniul əxbarAllahın təkliyinə etiqad qəlbin təsdiq etməsi ilə olmalıdır. İnsan qəlbinin həqiqətlərdən xəbərdar olması onun qəlbinin nurlanmasına səbəb olur. Xatircəmlik və Allah eşqi nuraniliyin əlamət və nişanələrindəndir. Rəvayatə əsasən bunlar qəlb nuraniləşəndə baş verər. «Elm nurdur», «İman nurdur».
Allah-təala Quranda buyurur: «Allah kimi düz yola yönəltmək istəsə, onun köksünü islam üçün açıb genişləndirər». Məcməul-bəyan tərəfindən nəql olunur ki, Peyğəmbərdən (s) köksün genişliyi haqqında sual etdilər. Həzrət (s) bu sualın cavabında buyurdu: O, bir nurdur ki, Allah-təala onu möminin qəlbində qərar verir. Yenə də soruşdular: Ya Rəsuləllah (s) onun əlamət və nişanəsi vardırmı? Köksün genişliyini və nurun əta olunmasını haradan başa düşək?
Peyğəmbər (s) buyurudu: Köksü genişlənmiş adam qəlbini dünyadan üzüb, bütün şövq və diqqətini Allah və axirətə bağlayır. Ölümün vaxtı çatmamış ona hazır olur. Qəlbində nur yarananda Allahdan başqa bütün şeylərin fani və heç olduğunu dərk edir. Allahdan başqa bütün varlıqları nəzərindən keçirib onların sırf asılı və aciz olduğunu başa düşür. Bərəkətin və hər bir şeyin mənbəyinin Allah olduğunu dərk edir. Elə buna görə də qəlbini Allahdan başqa bütün şeylərdən kəsib, yalnız Allaha bağlanır.
Rəvayətə əsasən Əli (ə) və bütün İmamlarımız (ə) Şəbaniyyə duasını oxuyurmuşlar. Bu duada belə bir cümlə zikr olunur: «Pərvərdigara! Səndən başqa şeylərdən əl uzüb, yalnız Sənə diqqət etməyimi mənə əta et!». İnsanın kamil səadəti, ancaq Allaha bağlı olmaqla ələ gəlir. Belə insanlar Allaha təvəkkül edib, ancaq Ondan qorxur və Ona da ümid bəsləyirlər. Ən böyük istəkləri Allahın razılığını aldə etmək olur. Nəticədə Əlinin (ə) «Nəhcül-bəlağə»də dediyi məqama çatırlar. «Təsdiq etməyin kamalı Onu vahid bilmək, vahid bilməyin kamalı isə Ona qarşı tam xalislik məqamına yetişməkdir».
Elmdən faydalanmağın şərti, nəfsin paklanmasıdır.
«Elm nurdur» deyəndə, həmişə təkrarladığımız əqli dəlillər deyil, qəlbin nuru nəzərdə tutulur. Tovhid və fiqh elminin terminlərinin əzbərlənməsinə baxmayaraq, əgər qəlb bunlardan xəbərdar olmasa, o qəlbdə nur yarana bilməz. Bu elmlər nəfsi paklamaqla yanaşı olsalar, o anda nura çevrilə bilərlər. Hədis, təfsir və başqa elmlər də nurdurlar. Amma nə qədər ki, qəlbin qarşısını hicab tutub, o nurdan əsər-əlamət olmayacaqdır. Bunlar həmin elmin səviyyəsinin alçalmağına səbəb olmaz. Bəlkə bu elmlərin nuraniyyətindən faydalanmaq, hicabların aradan qaldırılmasında şərtlənmişdir. Əgər alim elm öyrənməklə yanaşı nəfsini də paklaya bilsə, bu zaman Peyğəmbərin (s) buyurduğu «alimlər peyğəmbərlərin varisləridir» hədisi ilə uyqun gələr. Buna görə də hər bir elmi öyrənib, ona əməl etmək yalnız Allah xatirinə olmalıdır ki, həmin elm insan üçün nur olub onun qəlbini işıqlandırsın.
Allah xatirinə elm öyrənməyin nişanələri.
Əyri işlərini düzgün qələmə verib, mal, sərvət və vəzifə əsiri olan kəs özünü Allah adamı adlandırıb deyir: Mənim mal və sərvət toplayıb vəzifəyə çatmağımdan məqsədim, xalqa xidmət edib onları çətinlikdən nicat verməkdir. Bu böyük məqsədə çatmaq üçün mal və vəzifəni bir vasitə hesab edirəm. həqiqətdə belə insanlar qürur və özünü sevmək xəstəliyinə düçar olublar. Amma mal və vəzifəni uca məqsədlərdən ötrü vasitə bilib, onların ardınca gedən kəslər isə bu şeyləri əldə etsələr də, etməsələr də onlar üçün fərqi yoxdur. Bunları əldə edəndən sonra sevinməyib mal və vəzifəyə çatmazdan əvvəl necə idilərsə, həmin anda da elə qalırlar. Əksinə mal və vəzifəni əldə edəndən sonra təvəzökarlıqları və Allah yolunda xalqa xidmət etməkləri əvvəlki ilə müqayisədə daha da çoxalır. Belə insanların mal və vəzifəni həqiqətən də vasitə üçün istəməkləri məlum olur.
Amma bəziləri mal və vəzifəyə çatandan sonra onların hərislik və paxıllıqları daha da çoxalır; Xalqı özlərindən alçaq hesab edib, özlərindən yuxarıdakı vəzifələrə də göz dikirlər. Xalqa kömək edib onların əlindən yapışmaqda səhlənkarlıq edirlər. Belə insalar həlak olmamışdan əvvəl mütləq özlərini islah etməlidirlər.
Allah rizasına öz malını başqasına fəda etmək.
Mal əldə etməkdə Allaha xatir başqalarını özündən qabağa salmaq fədəkarlığın nişanələrindəndir. Belə adamlar başqasının Allah verdiyi sərvətə daha çox ehtiyaclı olduğunu gördükdə, o adamı özlərindən üstün hesab edərək Həmin sərvəti ona bağışlayırlar. Məsələn, ailəli bir şəxsin evi olmadığı halda özünün iki evindən birini minnət qoymadan ona təqdim edir. Yaxud da, bir vəzifəyə keçəndən sonra başqasının o vəzifəyə daha layiqli olduğunu və işin öhdəsindən gözəl gələcəyini görüb həmin vəzifəni ona tapşırır. Bu tərtiblə sadiq adam yalançı adamdan seçilir. İnsan özünü bu vaxtlarda daha yaxşı tanıya bilər. Çox az adamlar paxıllıq, həsəd və təkəbbürlük kimi xəstəliklərdən nicat tapıb, bu cür çətin imtahanların öhdəsindən gələ bilərlər. Bu məsələni daha yaxşı izak etmək üçün Allahın saleh bəndələrinin biri haqqında hekayə nəql edirik.
Dərs demək kürsüsünü başqasına tapşırdı.
Mərhum Ayətullah Seyyid Hüseyn Türk, şiə məzhəbinin böyük alim və mərcəi-təqlidlərindən olmuşdur. 1844-cü ildə Nəçəfül-əşrəfdə vəfat etmişdir. O Kərbəlada böyük alimlərdən dərs aldıqdan sonra Nəcəf şəhərinə hicrət edir. Tələbələr onun ətrafında toplanaraq, ondan dərs almağa başlayırlar. Günlərin bir günündə dərs dediyi «İmran» məscidinə vaxtından əvvəl gəldi. Onun şagirdləri hələ gəlməmişdilər. Bir küncdə oturub gördü ki, tanımadığı bir ruhani alim, məscidin o biri küncündə bir neçə tələbəyə dərs deməklə məşğuldur. Seyyid şeyxin söhbətlərinə qulaq asıb onun elminə təəccüb etdi. O biri gün şeyxin dərsinə qulaq asmaqdan ötrü bilə-bilə məscidə vaxtından əvvəl gəldi. Beləliklə bir neçə gün şeyxin dərslərinə qulaq asandan sonra, yəqin etdi ki, şeyx ondan elmli və fəzilətlidir. Şeyxin dərslərindən istifadə etmək qərarına gəldi.
Bir qədər axtarışdan sonra bu şeyxin Mürtəza Ənsari olduğunu müəyyənləşdirdi. Məlum oldu ki, şeyx dörd illik İran səfərindən yenicə qayıtmışdır. O, İranda böyük və şərafətli alim hacı Molla Məhdi Nəraqanin hüzurunda olmuş və onun elmindən çoxlu istifadə etmişdir. Seyyid öz şagirdlərinin yanına gəlib onlara dedi: Şeyx Ənsari (r) məndən elmli və fəzilətlidir. Onun dediyi dərslər sizin üçün daha mənfəətli ola bilər. Bu gündən etibarən mən də sizinlə birlikdə onun dərslərinə gedəcəyik. Həmin gündən şeyxin şöhrəti yüksəldi, yavaş-yavaş müsəlmanların mərcəi-təqlidi oldu. Şeyx də öz növbəsində seyyidə böyük ehtiram göstərib bəzi dərsləri onun öhdəsinə qoyurdu. Şeyx 1854-cü ildə vəfat edəndən sonra dərs demək kürsüsü seyyidə tapşırıldı.
Görün nə qədər imanlı və sadiq adamdır. Özü ustad və mərcəi-təqlid ola-ola Allahın razılığını əldə etməkdən ötrü öz vəzifəsini şagirdinə tapşırır. Bunu yalnız elm və iman sahibləri başa düşə bilərlər. Buna görə də əgər insanın işləri və elm öyrənməsi həvəs üzündən deyil, Həqiqətən də Allaha xatir və xalqa xidmət etməkdən ötrü olsa, həmin elm onun qəlbində nura dönəcəkdir.
Özlərinə zülm edənlər, orta mövqe tutanlar və öndə olub Allaha yaxın olanlar.
Bu məsələni daha yaxşı izan etmək üçün Quranın bu ayəsi haqqında İmamın (ə) etdiyi təfsiri qeyd edirik. «Sonra kitabı bəndələrimizdən seçdiklərimizə miras qoyduq. Onlardan kimisi özünə zülüm edər, kimisi mötədil və orta mövqeyi tutan olar, kimisi də Allahın izni ilə yaxşı işlərdə irəli keçər. Bu böyük lütfdür». Bu ayə haqqında çoxlu izah və təfsirlər olunmuşdur. «Məaniul-əxbar» kitabında İmam Sadiqdən (ə) nəql olunan təfsir daha məqsədə uyğundur.
İmam (ə) buyurur: Bütün nəfsani istəklərin dalınca gedən kəs özünə zülüm edəndir. Onun məbudu yalnız özüdür. Nəfsi istədiyi şeyləri can bahasına da olsa yerinə yetirir. Nəfsinin qarşısında zəlil olub onun istəklərini yerinə yetirməkdən ötrü xəyanət etməyə də hazırdır. Müsəlmandır, amma özünə zülüm edir. Bütün istək və arzuları Allah əvəzinə, dünyadan ötrü olanlar nəfsani istəklərinə uyan kəslərdir. Onlar öz səylərini saraylar tikdirib axrıncı model maşınlar almaqdan başqa bir şeyə sərf etmirlər.
alıntı
-
Sənə nifrət edə bilmədiyim üçün özümə nifrət edirəm.
Həqiqətən dünyada nə qədər insan olduğu maraqli deyil, mən səni istəyirəm...
- Bilirəm, sən də sevirsən,
amma məni yox
Sənə nifrət edə bilmədiyim üçün özümə nifrət edirəm..
Bəzi qızlar sevginin yalnız xoş sözlərdən və hədiyyələrdən ibarət olduğunu düşünər.Lakin əsl sevənin sevdiyi üçün necə fədakarlıqlar edə biləcəyini düşünməzlər.
Kim sevgilisi ilə belə şam yeməyi istiyirsə xəbərimə fikrin bildirsin
Getmə" deyib arxamca gələcəkdinsə niyə qəlbimi qırırdın?!
Sevgilisinə Hədiyyə söz verib almayan oğlanın sonu...
Bilirsinizmi əsl sevgi nədir?Onun adı gələndə belə üzündə səbəsiz təbəssümün yaranması
Sevgidə qürur olmaz deyiblər.Amma deyəsən elə qürurum üzündən bu vəziyyətə düşdüm
Həyatda çox təkliflər almışam.Hamısına "Yox" demişəm.Amma "yox" dediklərimin arasında "hə" demək istədiyim biri də olub...
Mənim qəlbimi qırma ey cavan!Çünki qəlbim qırılsa qarşıma çıxan hər şeyi qırmaq gücünə sahibəm!
alıntı
-
sahabe kime denir - sahabelerin özellikleri - sahabelerin dereceleriHazreti Peygamber devrinde toplanan geniş hadîs külliyatının, daha sonraki nesillere naklinde ilk mühim rolü oynayan neslin sahabe olduğu elbette
bilinen bir husustur. Bununla beraber hadîs tarihini incelerken bu nesle de kısaca temas etmek ve hakkında genelde olsa biraz bilgi vermek faydadan hali olmayacaktır.
Sahabî, lügat yönünden sohbet kelimesinden müştak olup zaman veya mekân tahdidi olmaksızın, bir kimse ile sohbeti bulunan bir başka kimseye nisbet edilen isimdir. Zamanın tahdid edilmemesi, sohbetin, bir saatlik bir müddetin küçük bir cüz'ünü olduğu kadar, bir çok seneleri de şâmil olabileceğine delâlet eder ve meselâ bir kimse için "bir saatlik sohbeti var" denildiği gibi, senelerce sohbeti bulunduğu da söylenebilir.
Hadîs ıstılahı yönünden sahabî, Hazreti Peygamberi gören her müslümana denir; ancak bu tarifte bazı görüş ayrılıkları vardır: El-Buhârîye göre, Hazreti Peygamberle sohbeti bulunan, yahut onu gören her müslüman onan ashabindandır [310]. Ahmed Îbn Hanbel, Bedir harbine iştirak edenleri ve fazilet yönünden bunları takip eden diğer sahabeyi zikrettikten sonra, Hazreti Peygamberle bir sene, yahut bir ay, yahut bir gün, yahut bir saat sohbet eden, yahutta onu gören her müslümanm onun ashabından olduğunu söyler [311]. Ebu'l-Muzaffer es-Semcâni'ye göre hadfsçiler, sahabe ismini, Hazreti Peygamberden bir hadîs, yahut bir kelime rivayet eden, hattâ bunu daha geni; tutarak, Hazreti Peygamberin üstün mertebesi dolayısıyle onu bir defa da olsa gören kimseye ıtlak etmişlerdir [312].
Tâbi'ûn imamlarından Sa*îd tbnu'l-Museyyeb'ten rivayet olunduğuna gere, sahabî, Hazreti Peygamberle bir veya iki sene beraber bulunan, yahut onunla birlikte bir veya iki gazveye iştirak eden kimsedir; bunun dışındakiler sahabeden sayılmazlar [313]. Meşhur sahabî Enes îbn Mâlik'e "şu zamanda, Hazreti Peygamberin ashabından senden başka bir kimse kalmış mıdır?'* denildiği zaman "onu gören bazı a'râb vardır; fakat onunla sohbeti bulunan kimse, hayır" cevabım vermiştir [314]. Hafız îbn Kegîr'e göre Enes Îbn Mâlik bu sözü ile, Hazreti Peygamberle sohbeti bulunanların artık hayatta kalmadıklarını belirtmiş, fakat ekseriyetin ıstılahında mücerred görme fiilinin, sahabî olmaya kâfi gelmiş olması keyfiyetini nefyetmemiştir; çünkü Hazreti Peygamberin şerefi ve kadrinin yüceliği, onu görmenin hususiyetine delâlet eder [315]».
Es-Suyütî*nın, naklini el-Vâkıdfye isnad ve fakat şâz olarak tavsif ettiği bir görüşe göre de, aklı baliğ olarak Hazreti Peygamberi gören kimseye şahabı ismi ıtlak olunur [316]. Bir başka görüş, diğerlerinden daha farklıdır ve muhadraınlarr [317]'da tarifin içine idhal eder: Yahya Ibn cO§mân îbn Şâlih el-Mışrî'den nakledildiğine göre, Hazreti Peygamber devrini idrak eden her müslüman, onu görmese bile sahabî sayılır [318].
Kanaatımızca şahabının tarifini en güzel ve en mükemmel şekilde yapan kimse, Ibn Hacer el-cAskalânî olmuştur. Ibn Hacer bu konuda şöyle der: "Sahabî, Hazreti Peygambere mü'min olarak mülâki olan, sahih görüşe göre, araya irtidad devri girmiş olasa bile, müslüman olarak Ölen kimseye denir. Mülâki olmaktan maksat, mucâleset (birarada oturmak), mumâşât (beraber yürümek), birbiriyle konuşmamalar bile birinin diğerine kavuşması gibi tabirlerden daha umumî gelen bir kelimedir. Bu manânın içine, ister yalnız başına olsun, ister foaşkasıyle birlikte olsun, birinin diğerini görmesi de girer. Bu bakımdan sahabînin tarifinde "mulâkât" tabirini kullanmak, bazılarının "sahabî Hazreti Peygamberi gören kimsedir" demelerinden daha iyidir; çünkü "görme" lafzıyle yapılan tarif, tbn Ummi Mektfim ve bunun gibi âmâ olan kimseleri sahabî olmaktan çıkanr; halbuki bunlar da tereddütsüz sahabeden sayılırlar. Tarifte geçen "mü'min olarak" sözünden maksat, kendileri için mülakat hasıl olan, fakat kâfir oldukları halde Hazreti Peygambere mülâki olan kimseleri tarif dışında bırakan ayırdedici bir ibare olmasıdır. Hazreti Peygambere delâlet etmek üzere tarifte zikredilen "ona" ibaresi ise, Hazreti Peygamberden başka peygamberlere inanıpta ona mülâki olan kimseleri tarif dışında bırakır. Ancak, Hazreti Peygambere onun peygamber olacağına inanıpta peygamberlik devrine yetişemiyenleri tarif dışına çıkarıp çıkarmayacağı, üzerinde ayrıca durulması gereken bir konudur. Tarifteki "müslüman olarak ölen*' sözüde, bir başka ayırt edici ibaredir ve Hazreti Peygambere mü'min olarak mülâki olduktan sonra irtidad eden ve bu hal üzere ölen kimseleri tarif dışına çıkarır. Meselâ cUbeydullah tbn Cahş ve tbn Çatal bunlardandır. "Araya irtidad devri girmiş oka bile" sözü ile, Hazreti Peygambere mü'min olarak mülâki olmasıyle Hazreti Peygamberin vefatı arasında irtidrfd edip sonradan tekrar müslüman olanlar kaydedilmiştir. Bu gibi kimseler, ister Hazreti Peygamberin hayatında İslâm'a dönsünler, ister ikinci defa ona mülâki olsunlar, ister olmasınlar, bunlar için sohbet ismi bakidir. "Sahih görüşe göre" sözü ise, bu meseledeki ihtilâfa işaret olup [319], Eş'ag İbn Kays'm hikâyesi bu görüşün doğ-luğuna delâlet eder. Bu zat, irtidad eden kimselerdendi. Ebû Bekr eş-Şıddik'a esir olarak getirilmiş ve onun eliyle İslâm'a dönmüştü. Ebü Bekr de onun ts-lâm'a tekrar girişini kabul ederek kız kardeşiyle evlendirdi. Bundan sonra hiç kimse onu sahabî olarak zikretmekten ve hadîslerini musned ve diğer eserlerde naklet nıekton geri kalmadı" [320]
2. Sahabenin dereceleri
Sahabînin yukarıda verilen tariflerinden de anlaşdıyor ki, Hazreti Peygamberden bir hadîs veya bir kelime rivayet eden, hattâ mevkiindeki yüceliği gözönünde tutularak onu kısa bir süre için gören kimse dahî sahabeden sayılmaktadır. Sahabîlik, insana derece, mertebe ve yüksek şeref kazandıran bir sıfattır. Kur'ânı Kerimden nazil olan âyetlerle ve Hazreti Peygamberden sadır olan hadîslerle sahabenin faziletleri dile getirilmiş ve bu neslin diğer müslüman nesillere üstünlüğü açıkça belirtilmiştir [321]. Ancak şunu da unutmamak gerekir ki, her ne kadar yukarıda verilen tariflerde, Hazreti Peygamberi kısa bir süre için gören kimselere de sahabî ismi verilmiş olsa bile, onu görenler arasında diğerlerinden önce müslüman olanlar ve bütün ömürlerini onun yanında geçirenler vardır; onunla birlikte gazvelere iştirak edenler vardır; onunla birlikte İslâm'ın yayılması, Allah isminin yüceltilmesi için çalışanlar, mücadele edenler vardır; onunla birlikte mürşikler tarafından tehdit edilenler, işkenceye maruz kalanlar, ölümle karşılaşanlar ve yurtlarını, mallarını, eş ve çocuklarını terkedip başka yerlere hicret etmek zorunda kalanlar vardır; nihayet şebid olanlar vardır. Elbette bütün bunlar arasında derece farkı olması tabiidir ve Hazreti Peygamberi yalnız bir saat içinde görüp ondan işittiği tek bir hadîsi rivayet eden sahabî ile, bütün ömrünü onun hizmetine vermiş, yahut islâm için onunla birlikte mücadele etmiş, yahutta bu yolda şehid olmuş sahabî arasında bu derece ayırımını yapmak gerekmektedir; kısacası her sahabîyi fazilet bakımından bir ve aynı mertebede saymak mümkin değildir. Aynı konuya temas eden Ibn Hacer de şöyle demiştir: "Hazreti Peygamberle daima beraber bulunan, onunla harplere giren veya sancağı altında şehid edilen sa-habîlerin, onunla daima beraber bulunmayan, onunla birlikte harplere iştirak etmeyen, onunla az konuşan, az yürüyen, yahut onu uzaktan gören, ya-hutta Badece çocukluğunda gören sahabîlere üstün olduklarına şüphe yoktur. Her ne kadar sohbet şerefi hepsi için ve hattâ rivayet yönünden Hazreti Peygamberden hiç hadîs işitmeyen ve hadîsleri mursel olan kimseler için hâsıl olsa bile, birincileri diğerlerinden üstündür. Bununla beraber ru'yet (görme) şerefine nail olmaları dolayisıyle hepsi de sahabeden sayılır". [322]
işte, sahabe arasında, tabii olması gereken bu fark dolayısıyle İslâm uleması onları tabakalara ayırmışlardır:
Hafız İbn Kegîr'e göre, Peygamberden sonra, belki de bütün insanların efdali, Hasreti Peygamberin halifesi Ebü Bekr'dir. Herkesten önce Hazreti Peygamberi tasdik ettiği için kendisine şıddift denilmiştir. Ebü Bekr eş-Şıddlk'tan sonra 'Ömer İbnu'l-Hattâb, sonra cOgmân tbn tAffâo, sonra da *Alî ibn Ebl f âlib gelir. Bu sıra, aynı zamanda Muhacir ve Ensarın da kabul ettiği bir sıradır; çünkü 'Ömer İbnu'l-Hattab, kendisinden sonra yerine geçecek olan halîfe işini altı kişilik bir şûraya havale ettiği ve iş, 'Osman ile 'Aliye münhasır kaldığı zaman, 'Abdurrahraan İbn cAvf, geceli gündüzlü olmak üzere üç gün sokaktaki adama, evdeki kadına ve mektepteki çocuğa sormuş, biç kimsenin 'Alî'yi *Ogmân'a takdîm ettiğini görmemiştir. Bu sebeple o da 'Osman'ı ^Ali'ye tercih etmiş ve işi ona vermiştir. Buna rağmen bazı Küfe ehlininc Ali'yi 'Ogmân'a takdim etmeleri hayret vericidir. Sufyân eg-Şevri-nin de bu görüşte olduğu, fakat sonradan bundan rücû ettiği söylenir. Keza Vekl* ibnu'I-CerrSh, İbn Haygeme, İbn Huzeyme ve el-Hattâbî'den de bu görüş nakledilmiştir; fakat bu da zayıf ve merdûdtur. Dört halîfeden sonra fazilet yönünden üstün olanlar, cAşere-i Mubeşşeredtn olan diğer sahabîler [323], sonra sırasıyle Bedir ve Ubud gazvelerine iştirak edenler, Hudeybiye'de Rıdvan bey'atinde bulunanlardır [324].
El-Hâkim Ebü cAbdillah en-Neysâbürî (321-405) ise, sahabeyi oniki tabakaya ayırmıştır; onun bu tasnifi, diğerleri arasında en çok şöhret kazananı olmuştur. El-Hâkim şöyle der;
1. Ebû Bekr, cOmer, cOgmân, 'Alî ve diğerleri gibi Mekke'de ilk müslüman olanlar. Tarihçiler azasında, cAIî İbn Ebi Tâlib'in ilk müslüman oluşundagörüş ayrılığı bulunduğunu bilmiyorum. Ancak görüş ayrılığı, onun müslüman olduğu sırada bulûğa ermiş olup olmadığı meselesinde çıkmıştır. Fakat doğru olan şudur ki, baliğ olmuş rical arasında ilk müslüman Ebû Bekr'dir. Nitekim Hazreti Peygambere "bu İşte sana tâbi olan kimdir?" denildiği zaman "bir hür ve bir köle" cevabını vermiştir ki, o sırada Ebü Bekr ve Bilâl onunla beraber bulunuyordu.
2. Sahabenin ikinci tabakası Dâru'n-Nedve ashabıdır. (Omer îbnu'l-Hattâb müslüman olduğu ve îslâm'ı izhar ettiği zaman, Dâru'n-Nedve'ye Hazreti Peygamberin yanına götürülmüştü. Orada Mekke ehlinden bazıları da Hazreti Peygambere bey'at etmişlerdi.
3. Habeşistana hicret eden sahabe.
4. Sahabenin dördüncü tabakası, cAkabe*dc Hazreti Peygambere bey'at edenlerdir. Nitekim "fulân cakabiy", "fulân cakabiy" denir.
5. Beşinci tabaka ikinci 'Akabe ashabı olup çoğunu Ensar teşkil ediyordu.
6.Altıncı tabaka, ilk Muhacirler olup Medine'ye girmeden önce Hazreti Peygamber Küba'da iken ona yetişenlerdir. Burada bir de mescid inşa edilmişti.
7. Bedir gazvesine iştirak edenlerdir ki, Hazreti Peygamber bunlar hakkında "Allah, elbette ehl-i Bedre muttali olmuştur; dilediğinizi yapınız; Allah sizi mağfiret etti" buyurmuştur.
8. Bedir ile Hudeybiye arasında- hicret eden sahabîler.
9. Dokuzuncu tabaka, Rızvân bey'atine katılanlar olup» Allah Ta'âlâ haklarında "ağaç altında sana bey'at eden mü'minlerden Allah elbette razı oldu" âyetini inzal buyurmuştur [325]. Rızvân bey'atı, Hudeybiye'de, Hazreti Peygamberin Kureyşli kâfirler tarafından umreden menolunması üzerine vu> kubulmuştur. Burada Hazreti Peygamber, gelecek sene umre yapmak için Kureyşlilerle bir de anlaşma imzalamıştı. Hudeybiye bir kuyunun bulunduğu yerin ismi idi ve bu kuyunun yakınında bir de ağaç vardı. Bu ağaç sonradan kaybolmuştur.
10. Onuncu tabaka, Hudeybiye ile Mekke'nin fethi arasında hicret eden sahabîlerdir. Bunlar arasında Hâlid İbnu'l-Velld. cAmr lbnul-cÂş, Ebü Huray-ra ve daha bir çok kimse vardı. Hazreti Peygamber Hayber'i aldığı zaman her taraftan muhacirler akın ediyorlar, o da Hayber ganimetlerini bu muhacirlere dağıtıyordu.
11.Bu tabaka, Mekke'nin fethi üzerine müslümau olan Kurcyşlilenleıı bir cemaattır. Bir kısmı tâat üzere müslüman olmuş, bir kısnn da kılıç, korkusu ile İslâm'a girip zamanla alışmışlardı.
12. Nihayet onikinci tabaka, Hazreti Peygamberi Mekke'nin fethi sırasında ve veda haccıııda gören çocuklardır. Es-Sâ'ib İbn Yezîd ve 'Abdullah Ibn Salebe bunlardandır. Btı ikisi Hazreti Peygambere gelmişler, o da onlar için ve isimleri uzayıp gidecek diğer kimseler için duada bulunmuştur. Ebu'l-fııfeyl'Âmir tbn Vasile ve Ebü Cuheyfe Vehb İbn cAbdillah da Hazreti Peygamberi tavaf esnasında ve Zemzem yanımla görenlerdendi [326]
[310] Bkz. Şahih, IV. 188.
[311] El-Hatib, eL-KiFaye,S. 51.
[312] ibimVŞalSb, 'UlümuU-hadlt, b. 263.
[313] El-Kifâye, s. 50-51,ULUMÜL –HADİS s. 263; Ahmed M. Şâkir, eI-Ba’isu’l-hasis, 203; es—Suyuti, Tedribür -
'ravi, s. 398.
[314] ulümu'l-hadis, s. 264; ei-Bâ'lşu'l-hafy, s. 203.
[315] Aynı yer.
[316] Tedribu'r-ravi, s. 399.
[317] Muhadram, Hasreti Peygamber devrini idrak ettiği halde Hazreti Peygamberi göre-meyen kimselere denir.
[318] Tedribür -ravi, s. 399.
[319] Müslüman olarak Hazreti Peygamberi gördükten sonra irtidad eden ve sonra tekrar mÜBİümatt olan kimselerin sahabf sayılıp sayılmayacakları hakkındaki ihtilâfa el-cIrakı de işa-(Terbiyeden-Yoksunum)-ret eder ve es-Şsfft ile Ebü HantfeMen "irtidadın amelleri yokettiğine" dair kesin hüküm ve nass bulunduğunu belirterek şöyle der: "Şüphesiz irtidad ilk sohbeti yokeder. Nitekim (ona Ibn Meysere ve el-Es'a» tbn Çays, bu şekilde sahabî vasıûnı yitirmiş olan kimselerdendir. Fa-(Terbiyeden-Yoksunum)-kat bir kimse, Hazreti Peygamberin hayatında tekrar mâ&Himan olursa, onun yine lahabl sa-(Terbiyeden-Yoksunum)-yılmasında hiç bir mahsur yoktur". Tedrtbu'r-rövl, s. 396.
[320] Prof. Dr. Talât Koçyiğit, HADİS TARİHİ, Türkiye, Diyanet Vakfı Yayınları: 68-71.
[321] Bu konuda gelen âyet ve hadislere, aşağıda "sahabenin adaleti" basbkh konuda işaret edilmiştir.
[322] Bkz. Nuhbetül-fiker şerhi,s. 77.
[323] Agere-i Mubeşşere (cennetle tebeşir olunan on sahabl), başta ilk dört hatife Ebû Bekr, <Omer, *Osm£n ve ^All olm*k üzere, falda tbn TJbeydillah, ez-Zubeyr IbnuVAvvâm, *Abdar-rafeman tbn *Avf, Sa<d tbn Ebt Vaklfta, TJbeyd« İbnu'l-Orrâh ve Sa'Id İba Zeyd'tir.
[324] Bkı. ibnuVŞal-t,ı Ulûmu'l-hadl§, i. 268; Afemed M. Şâkir, e/-£^.ı7-Wf. " 206-207.
[325] Feth sûresi, 18.
[326] Prof. Dr. Talât Koçyiğit, HADİS TARİHİ, Türkiye, Diyanet Vakfı Yayınları: 71-74.
Kaynak
-
sağlam dostluk - hayat hakkında - bitmeyen dostluklarÖğrenmemiz gerekenlerin yalnızca okuldaki bilgilerle sınırlı olduğunu sanırız. Oysa hayat her an yeni bir şeyler öğrenmemizi sağlar.
Okulun bitişini hayatında bitişi olarak algılarız oysa okulun bitişiyle başlar hayat hayata dair atılımlar yeni iş imkanları ve tabi yeni arkadaşlıklar okulun bitişi dostluğunda bitişi anlamına gelmez hatta daha bir kıymetli olur daha bir sıkı olur bağlar.
Hem unutulmamalıdır ki dostluk kutsal bir kavramdır.
Bir gün her şey son bulabilir her şey bir anda yok olabilir hatta insanlık dahi tarihe karışabilir.
Ama dostluk öylemi.
İstediği kadar yankılansın ayrılık çanları kulağımızda bilinmemelidir ki temeli sağlam atılmış dostluklar asla yok olmazlar.
İbrahim Ateş
alıntı
-
Konu: Hadis 15 - 40 Hadisresimli hadisler - islami resimlerle 40 hadis - resimlerle hadislerMüslüman müslümanın kardeşidir. Ona zulmetmez, onu (düşmanına) teslim etmez. Kim, (mümin) kardeşinin bir ihtiyacını giderirse Allah da onun bir ihtiyacını giderir. Kim müslümanı bir sıkıntıdan kurtarırsa, bu sebeple Allah da onu kıyamet günü sıkıntılarının birinden kurtarır. Kim bir müslümanı(n kusurunu) örterse, Allah da Kıyamet günü onu(n kusurunu) örter.
Buhârî, Mezâlim, 3; Müslim, Birr, 58.
-
Konu: Hadis 14 - 40 Hadisresimli hadisler - islami resimlerle 40 hadis - kırk hadis yazma geleneğiHiçbiriniz kendisi için istediğini (mü'min) kardeşi için istemedikçe (gerçek) iman etmiş olamaz.
Buhârî, Îmân, 7; Müslim, Îmân, 71.
-
Konu: Hadis 13 - 40 Hadisresimli hadisler - islami resimlerle 40 hadis - kırk hadis yazma geleneğiZarar vermek ve zarara zararla karşılık vermek yoktur.
İbn Mâce, Ahkâm, 17; Muvatta', Akdıye, 31.
-
Konu: Hadis 12 - 40 Hadisresimli hadisler - islami resimlerle 40 hadis - kırk hadis yazma geleneğiİki göz vardır ki, cehennem ateşi onlara dokunmaz: Allah korkusundan ağlayan göz, bir de gecesini Allah yolunda, nöbet tutarak geçiren göz.
Tirmizî, Fedâilü'l-Cihâd, 12.
-
Konu: Hadis 11 - 40 Hadisresimli hadisler - islami resimlerle 40 hadis - kırk hadis yazma geleneği]Kim kötü ve çirkin bir iş görürse onu eliyle düzeltsin; eğer buna gücü yetmiyorsa diliyle düzeltsin; buna da gücü yetmezse, kalben karşı koysun. Bu da imanın en zayıf derecesidir.
Müslim, Îmân, 78; Ebû Dâvûd, Salât, 248.
-
Konu: Hadis 10 - 40 Hadisresimli hadisler - islami resimlerle 40 hadis - kırk hadis yazma geleneğiİman, yetmiş küsur derecedir. En üstünü “Lâ ilâhe illallah (Allah’tan başka ilah yoktur)” sözüdür, en düşük derecesi de rahatsız edici bir şeyi yoldan kaldırmaktır. Haya da imandandır.
Buhârî, Îmân, 3; Müslim, Îmân, 57, 58.
-
Konu: Hadis 9 - 40 Hadisresimli hadisler - islami resimlerle 40 hadis - kırk hadis yazma geleneğiAllah, sizden birinizin yaptığı işi, ameli ve görevi sağlam ve iyi yapmasından hoşnut olur.
Taberânî, el-Mu’cemü’l-Evsat, 1/275; Beyhakî, fiu’abü’l-Îmân, 4/334.